เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในมือของกวินทร์ ทำให้บรรยากาศแห่งความสุขและความโล่งใจถูกแทนที่ด้วยความกังวลอีกครั้ง แพรวาเงยหน้ามองกวินทร์ด้วยความสงสัย ขณะที่พ่อของกวินทร์ก็ยืนมองอย่างเป็นห่วง “ฮัลโหล…” กวินทร์ตอบรับสาย ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ฟังสิ่งที่ปลายสายกำลังบอก “อะไรนะ?… พ่อ… ของ… ภาคย์… หลบหนี… ออกมา… ได้… เหรอ…?” กวินทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “แล้ว… เขา… กำลัง… จะ… ไป… ที่ไหน…?” แพรวาใจหายวาบ เธอคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดได้จบลงแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเงาของอดีตยังคงตามหลอกหลอนพวกเขาอยู่ “ไป… ที่… บ้าน… ของ… พวกเรา… อย่างงั้นเหรอ…?” กวินทร์ถามด้วยความตกใจ “แล้ว… เขา… มี… แผนการ… อะไร… อีก…?” กวินทร์วางสายโทรศัพท์ลง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “เขา… รู้… แล้ว… ว่า… พ่อ… ของ… ฉัน… ออกมา… ได้… แล้ว… เขา… กำลัง… จะ… มา… ที่… บ้าน… ของ… เรา…” กวินทร์บอกแพรวาและพ่อของเขา “บ้าน… ของ… เรา…?” แพรวาถามด้วยความสงสัย “ใช่… บ้าน… ที่… เรา… เคย… อยู่… ด้วยกัน…” กวินทร์ตอบ “แต่… บ้าน… หลังนั้น… มัน… มี… ความ… ลับ… บางอย่าง… ซ่อนอยู่…” พ่อของกวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูอึมครึม “ความลับ… อะไร… ครับ… พ่อ…?” กวินทร์ถาม “มัน… คือ… ความลับ… ที่… พ่อ… เคย… บอก… กับ… พ่อ… ของ… ภาคย์… เอาไว้…” พ่อของกวินทร์อธิบาย “และ… มัน… ก็… คือ… ความลับ… ที่… ทำไม… เรา… ถึง… ต้อง… ปิด… เรื่อง… ทั้งหมด… เป็น… ความลับ…” แพรวาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล เธอไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวของกวินทร์ถึงมีความลับเกี่ยวกับพ่อภาคย์ “พ่อ… ครับ… ลูก… ไม่… เข้าใจ…” กวินทร์กล่าว “มัน… คือ… อดีต… ที่… เรา… ไม่… อยาก… ให้… ใคร… รู้…” พ่อของกวินทร์กล่าว “และ… ตอนนี้… มัน… กำลัง… จะ… กลับ… มา… ทำร้าย… เรา… อีก…” “แต่… เรา… จะ… ปล่อย… ให้… เขา… มา… ทำร้าย… พวกเรา… ได้… ยังไง…?” กวินทร์ถาม “เรา… ต้อง… รีบ… กลับ… ไป… ที่… บ้าน… ก่อน… ที่… เขา… จะ… มา… ถึง…” พ่อของกวินทร์กล่าว “เรา… ต้อง… เตรียม… ตัว… รับมือ… กับ… สิ่ง… ที่… กำลัง… จะ… เกิดขึ้น…” ทั้งสามคนรีบเดินทางกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ แต่ระหว่างทาง… กวินทร์ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ… “ทำไม… รถ… ที่… ตาม… เรา… มา… ถึง… ได้…?” กวินทร์ถาม พ่อของกวินทร์หันไปมองกระจกหลัง “ฉัน… คิดว่า… เขา… รู้… แล้ว… ว่า… เรา… กำลัง… จะ… กลับ… บ้าน…” “เรา… ต้อง… เร็ว… กว่า… เขา…” พ่อของกวินทร์กล่าว เมื่อมาถึงบ้าน… พวกเขาก็รีบเข้าไปเก็บข้าวของที่จำเป็น… และเตรียมตัวที่จะหลบหนี… “เรา… จะ… หนี… ไป… ที่ไหน…?” แพรวาถาม “ฉัน… รู้… ที่… ที่… ปลอดภัย… ที่สุด…” พ่อของกวินทร์กล่าว แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกไป… ประตูบ้านก็ถูกเปิดออก… และร่างของพ่อภาคย์ก็ปรากฏตัวขึ้น… “ไป… ไหน… กัน…?” พ่อภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเจ้าเล่ห์ “แก… มา… ได้ยังไง…?” กวินทร์ถามด้วยความโกรธ “ฉัน… รู้… ว่า… แก… กำลัง… จะ… หนี… ไป…” พ่อภาคย์กล่าว “และ… ฉัน… ไม่ยอม… ให้… แก… หนี… ไป… ได้…” “แก… จะ… ทำ… อะไร…?” พ่อของกวินทร์ถาม “ฉัน… จะ… เอา… คืน… ทุกอย่าง… ที่… ฉัน… เคย… เสีย… ไป…” พ่อภาคย์กล่าว “และ… ตอนนี้… ก็… ถึง… เวลา… ที่… ฉัน… จะ… ได้… รับ… มัน… คืน… แล้ว…” “แก… คิดว่า… แก… จะ… ชนะ… ฉัน… เหรอ…?” พ่อของกวินทร์ถาม “ใช่… ฉัน… จะ… ชนะ… แก…” พ่อภาคย์กล่าว “และ… แก… จะ… ต้อง… เสีย… ทุกอย่าง… ไป…” ทันใดนั้นเอง… เสียงปืนก็ดังขึ้น… และพ่อของกวินทร์ก็ล้มลง… “พ่อ!” กวินทร์ตะโกนด้วยความตกใจ “ไม่นะ!” แพรวาก็อุทานออกมา “แก… มัน… โง่… เกินไป… กวินทร์…” พ่อภาคย์กล่าว “แก… มัน… ไม่… มี… สิทธิ์… ที่จะ… ปกป้อง… ใคร…” “ฉัน… จะ… ฆ่า… แก…!” กวินทร์ตะโกนด้วยความโกรธ “แก… มัน… ไม่… มี… สิทธิ์… ที่จะ… ฆ่า… ฉัน…” พ่อภาคย์กล่าว “และ… ตอนนี้… แพรวา… ก็… คือ… ของ… ฉัน… แล้ว…” แพรวาตกใจ… เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อภาคย์ถึงพูดแบบนั้น “แก… มัน… ไม่… เข้าใจ… อะไร… เลย…” พ่อภาคย์กล่าว “ความจริง… คือ… แพรวา… คือ… ลูกสาว… ของ… ฉัน…” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไป…