"เอาล่ะ ฉันจะเริ่มก่อนนะ" ภาคินว่าพลางหยิบกระดาษและปากกาออกมาจากกระเป๋า "ข้อแรกเลยนะ เราจะไม่มีการก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายเด็ดขาด" อรุณรัศมีพยักหน้าเห็นด้วย "ค่ะ ฉันเห็นด้วยเรื่องนี้" "ถ้าคุณมีเพื่อน หรือฉันมีเพื่อน เราจะไม่ห้ามกัน ไม่ว่าเราจะไปเที่ยวไหน ทำกิจกรรมอะไร ก็ไม่ต้องรายงาน ไม่ต้องขออนุญาต" ภาคินพูดต่อ "แต่ถ้ามีเรื่องสำคัญ หรือเรื่องที่อาจจะกระทบต่อชื่อเสียงของครอบครัว เราควรจะแจ้งให้ทราบนะคะ" อรุณรัศมีแย้ง "โอเคๆ อันนั้นก็พอได้" ภาคินยอมรับ "แล้วก็เรื่องเงิน" "เรื่องเงิน?" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว "ใช่! ฉันจะไม่ยุ่งกับเงินของคุณ และคุณก็อย่ามายุ่งกับเงินของฉัน เด็ดขาด! ฉันมีเงินของฉัน คุณก็มีเงินของคุณ เราต่างคนต่างใช้" "แต่ในฐานะสามีภรรยา เราควรจะมีบัญชีกลางสำหรับค่าใช้จ่ายในบ้านนะคะ" อรุณรัศมีเสนอ ภาคินเกาหัวแกรกๆ "บัญชีกลาง? งั้นเอาเป็นว่า... ใครเป็นคนจ่ายอะไร ก็จ่ายไปเลยแล้วกัน แต่ถ้าเกิดค่าใช้จ่ายมันบานปลาย หรือมีค่าใช้จ่ายที่เราไม่สามารถรับผิดชอบกันเองได้ ค่อยมาคุยกันอีกที" "ก็ได้ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "แล้วเรื่องที่อยู่ล่ะคะ" "เรื่องที่อยู่? ก็... เราจะอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเดียวกัน แต่เราจะมีห้องนอนแยกกัน" ภาคินพูดทันที อรุณรัศมีหน้าชา "ห้องนอนแยกกัน? แบบนั้นมันก็เหมือนเราเป็นแค่รูมเมทกันนะคะ" "แล้วคุณอยากให้เป็นแบบไหนล่ะ? ฉันไม่คิดว่าเราจะมีความสุขด้วยกันในห้องนอนเดียวกันได้นะ" ภาคินย้อนถาม "ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงอ่อย "แต่การอยู่บ้านเดียวกัน มีห้องนอนแยกกัน มันก็ดูแปลกๆ" "แปลกแต่จริงไง" ภาคินยักไหล่ "เอาเป็นว่า... เรามีห้องนอนแยกกัน มีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง เราจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดไง" อรุณรัศมีนิ่งไป เธอพิจารณาข้อเสนอนี้อย่างถี่ถ้วน การมีห้องนอนแยกกันก็อาจจะดีกว่าการต้องทนอยู่ร่วมห้องกับคนที่เธอไม่รู้จัก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ความรู้สึกของการเป็น "คู่รัก" ที่แต่งงานกันยิ่งเลือนลางลงไปอีก "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับ "แต่เราต้องกำหนดเขตแดนให้ชัดเจน ว่าส่วนไหนเป็นของคุณ ส่วนไหนเป็นของฉัน" "ได้เลย! บ้านทั้งหลังก็เป็นของครอบครัวคุณอยู่แล้วนี่" ภาคินพูดติดตลก "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ" อรุณรัศมีค้อนใส่ "หมายถึง... พวกข้าวของ เครื่องใช้ หรือพื้นที่ส่วนกลาง" "อ๋อ... งั้นก็ง่ายๆ เลย ของฉันก็ของฉัน ของคุณก็ของคุณ ใครซื้ออะไรมา ก็เป็นของคนนั้นไปเลย" ภาคินเสนอ "แล้วถ้าเป็นของที่ต้องใช้ร่วมกันล่ะคะ เช่น ของในห้องครัว หรือของในห้องนั่งเล่น" "ก็... ใครสะดวกใช้ก็ใช้ไป ใครไม่สะดวกก็หาของตัวเองมาใช้" ภาคินตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก อรุณรัศมีถอนหายใจ "คุณภาคินคะ เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะ ทำไมคุณถึงทำเหมือนเราเป็นแค่คนแปลกหน้า" "ก็เพราะเราเป็นคนแปลกหน้านี่ไง! เราไม่รู้จักกันเลย แล้วเราจะให้เราทำตัวสนิทสนมกันได้ยังไง" ภาคินตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันพูดความจริงนะคุณอรุณรัศมี ฉันไม่ชอบการแต่งงานแบบนี้เลย ฉันถูกบังคับมา" คำพูดของภาคินทำให้อรุณรัศมีรู้สึกเจ็บปวด เธอเองก็ไม่ได้เต็มใจกับการแต่งงานครั้งนี้เช่นกัน "ฉันก็ไม่ได้เต็มใจเหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงเบา ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้ง ทั้งสองคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง "โอเคๆ" ภาคินพูดขึ้นมาอีกครั้ง "งั้น... เรามาตกลงเรื่องเวลาเข้าออกบ้านกันดีกว่า" "หมายความว่ายังไงคะ" "ก็คือ... ฉันอาจจะกลับบ้านดึกบ้าง หรืออาจจะไปค้างที่อื่นบ้าง เพราะฉันมีงานที่ต้องทำ มีเพื่อนที่ต้องเจอ" ภาคินอธิบาย "แต่คุณก็ต้องแจ้งให้ฉันทราบนะคะ ว่าคุณจะไม่อยู่บ้าน" อรุณรัศมีเน้นย้ำ "แน่นอน! ฉันไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวในบ้านหรอกน่า" ภาคินยิ้ม "แล้วคุณล่ะ? คุณมีตารางเวลาที่แน่นอนอยู่แล้วใช่ไหม? ผู้หญิงที่เจ้าระเบียบแบบคุณ" "ฉันจะใช้ชีวิตตามปกติค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่ถ้าจำเป็นต้องเปลี่ยนแผน ฉันจะแจ้งให้คุณทราบ" "ดี! ดีมาก!" ภาคินกล่าว "สรุปนะ! เราจะทำตามข้อตกลงเหล่านี้ แล้วเราจะใช้ชีวิตคู่กันอย่างสงบสุข โดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของอีกฝ่าย" "แต่... ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นจริงๆ ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "ก็ค่อยว่ากันอีกที" ภาคินพูด "ตอนนี้เอาแค่นี้ไปก่อน" ทั้งสองคนใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการร่าง "สัญญาการแต่งงาน" ฉบับละเอียด พวกเขาต่อรองกันไปมาในหลายๆ เรื่อง จนในที่สุดก็ได้ข้อสรุปที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับได้ "เอาล่ะ! ฉันว่าเราตกลงกันได้เกือบทุกเรื่องแล้วนะ" ภาคินพูด "เหลือแต่เรื่องงานแต่ง" "งานแต่ง..." อรุณรัศมีพึมพำ "ใช่! เราจะจัดงานแต่งงานให้ดูดีที่สุด เพื่อให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพอใจ" ภาคินกล่าว "แต่ก็ไม่ต้องใหญ่โตอะไรมากนะ ฉันขี้เกียจ" "ฉันจะจัดการเรื่องงานแต่งงานเองค่ะ" อรุณรัศมีเสนอ "คุณไม่ต้องกังวล" "โอเค! ไว้ใจคุณได้เลย" ภาคินยิ้ม "งั้น... เราก็จบเรื่องนี้กันแค่นี้ก่อนนะ" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน "งั้น... ฉันขอตัวก่อนนะ" ภาคินกล่าว "ค่ะ" ภาคินเดินออกไป ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะอาหาร เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นภาพผู้คนกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เธอถอนหายใจยาว "นี่คือชีวิตคู่ของฉันจริงๆ หรือนี่"