เสียงโทรศัพท์ของแพรวาที่ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ทำให้ทุกคนหันมาสนใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเมื่อเห็นชื่อผู้โทร… แพรวาก็ถึงกับเบิกตากว้าง… “ใคร… โทร… มา…?” กวินทร์ถามอย่างใจจดใจจ่อ “ฉัน… ไม่รู้…” แพรวาตอบ “แต่มัน… คือ… เบอร์… ที่… ฉัน… ไม่… เคย… เห็น… มา… ก่อน…” แพรวาตัดสินใจรับสาย… และทันใดนั้นเอง… เสียงที่เธอได้ยิน… ทำให้เธอถึงกับแข็งทื่อไปทั้งตัว… “แพรวา… ลูกรัก…” เสียงนั้น… ช่างคุ้นเคย… แต่ก็… แปลก… “แม่… กำลัง… จะ… มา… รับ… ลูก… แล้ว…” “แม่…?” แพรวาอุทานด้วยความตกใจ “แม่… ยัง… มีชีวิต… อยู่… จริง… เหรอ…?” “ใช่… ลูกรัก…” เสียงของแม่แพรวาตอบ “และ… แม่… ก็… กำลัง… จะ… มา… รับ… ลูก… ไป… จาก… ที่นี่…” พ่อภาคย์ที่ได้ยินเสียงบทสนทนา ก็ถึงกับหน้าซีดเผือด “เป็นไปไม่ได้…! แม่… ของ… แก… ตาย… ไป… แล้ว…” “นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… แก… คิด…!” แม่แพรวาตอบ “แต่… ฉัน… ยัง… มีชีวิต… อยู่… และ… ฉัน… กำลัง… จะ… มา… เอา… คืน… ทุกอย่าง… ที่… แก… พราก… ไป… จาก… ฉัน…” พ่อภาคย์ตกใจ เขาไม่เคยคิดว่าแม่ของแพรวาจะยังรอดชีวิตอยู่ “แล้ว… ทำไม… แก… ถึง… ไม่… เคย… มา… หา… พวกเรา… เลย…?” พ่อภาคย์ถาม “เพราะ… ฉัน… ต้อง… หลบ… ซ่อน… จาก… แก…” แม่แพรวาตอบ “และ… ฉัน… ก็… ต้อง… หา… ทาง… ที่จะ… ปกป้อง… ลูก… ของ… ฉัน… จาก… คน… อย่าง… แก…” “แต่… ตอนนี้… ฉัน… ไม่… กลัว… แก… อีก… แล้ว…” แม่แพรวาตอบ “และ… ฉัน… ก็… พร้อม… ที่จะ… เผชิญหน้า… กับ… แก… แล้ว…” ทันใดนั้นเอง… เสียงรถยนต์หลายคันก็ดังใกล้เข้ามา… และกลุ่มผู้หญิง… ที่สวมชุดดำ… ก็ปรากฏตัวขึ้น… “นี่… คือ… กองกำลัง… ของ… ฉัน…” แม่แพรวาประกาศ “และ… เรา… จะ… มา… เอา… คืน… ทุกอย่าง… ที่… แก… พราก… ไป… จาก… เรา…” พ่อภาคย์ตกใจ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถสู้กับกองกำลังนี้ได้ “แก… มัน… ไม่… มี… สิทธิ์… ที่จะ… มา… แย่ง… ลูก… ของ… ฉัน… ไป…” พ่อภาคย์กล่าว “ลูก… ของ… แก…?” แม่แพรวาหัวเราะ “แก… มัน… ไม่เคย… เป็น… พ่อ… ที่ดี… เลย…” “แต่… ฉัน… ก็… รัก… ลูก… ของ… ฉัน… เหมือนกัน…” พ่อภาคย์กล่าว “ความรัก… ของ… แก… มัน… คือ… ความเห็นแก่ตัว…” แม่แพรวาตอบ การต่อสู้ระหว่างพ่อภาคย์และแม่แพรวาเริ่มต้นขึ้น… มันเป็นการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… ความแค้น… และความรัก… ในขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไป… กวินทร์ก็สามารถหาทางทำลายหุ่นยนต์ได้สำเร็จ… มันระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย… “เรา… ทำได้… แล้ว…” กวินทร์กล่าว แพรวาหันไปมองแม่ของเธอ… แม่ของเธอกำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ… “แม่…” แพรวาเรียกชื่อแม่ของเธอ แม่แพรวาก็หันมามองเธอ… รอยยิ้มของเธอ… เต็มไปด้วยความรัก… และความภาคภูมิใจ… “ลูกรัก… เธอ… ทำได้… ดี… มาก…” แต่ทันใดนั้นเอง… พ่อภาคย์ก็พุ่งเข้าใส่แม่แพรวา… และใช้มีด… จ่อที่คอของเธอ… “ถ้า… แก… ไม่… ปล่อย… ฉัน… ฉัน… จะ… ฆ่า… แม่… ของ… แก…!” พ่อภาคย์ตะโกน แพรวาตกใจ… เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี… “ปล่อย… แม่… ของ… ฉัน… ไป…!” แพรวาตะโกน “งั้น… แก… ก็… ต้อง… มา… อยู่… กับ… ฉัน… แทน…” พ่อภาคย์กล่าว แพรวาตัดสินใจ… เธอเดินเข้าไปหาพ่อภาคย์… และยอมให้เขาจับตัวเธอไป… “ไม่นะ… แพรวา…!” กวินทร์ตะโกน “ฉัน… จะ… กลับ… มา… หา… นาย… นะ… กวินทร์…” แพรวาตอบ พ่อภาคย์พาแพรวาหนีไป… ทิ้งให้กวินทร์… และแม่ของแพรวา… ยืนมองด้วยความเสียใจ… “เรา… ต้อง… ตาม… หา… เธอ… ให้… เจอ…” แม่แพรวาประกาศ “ใช่… แม่…” กวินทร์ตอบ “เรา… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… เขา… เอา… ตัว… แพรวา… ไป… ได้… อีก…” แม่แพรวาประกาศ การเดินทางของพวกเขา… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น… อีกครั้ง…