ตอนที่ 7 — หม้อต้มยำในเครื่องชงกาแฟ
"หรือว่าคุณเผลอใส่สมุนไพรบางอย่างที่มันไม่ควรจะใส่เข้าไปในเครื่องชงกาแฟคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ "ที่มันจะทำให้เครื่องพังไปเลยน่ะ"
ภาคินชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาหลบสายตาของอรุณรัศมีไปมองที่พื้นห้องทำงาน
"เอ่อ... คือ... อย่างที่ผมบอกครับ ผมกำลังทดลอง" ภาคินตอบเสียงอ้อมแอ้ม "ผมอาจจะ... ใส่สมุนไพรที่มันมีฤทธิ์แรงไปหน่อย"
"สมุนไพรฤทธิ์แรง? ฤทธิ์แรงแค่ไหนคะ" อรุณรัศมีเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขามากขึ้น "มันเป็นสมุนไพรอะไรกันแน่ คุณภาคิน ถ้าคุณไม่บอกความจริง ฉันจะไปบอกแม่บ้านให้เขาจัดการเรียกช่างมาดูเครื่องชงกาแฟทันที แล้วค่าซ่อมทั้งหมดฉันจะหักจากเงินเดือนคุณ"
คำขู่ของอรุณรัศมีดูเหมือนจะได้ผล ภาคินถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมสารภาพ
"เอาล่ะๆ ผมยอมรับก็ได้" ภาคินว่า "แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันพังจริงๆ นะ"
"ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ" อรุณรัศมีกัดฟันพูด "แต่การกระทำของคุณมันทำให้เกิดปัญหาขึ้นมาแล้ว บอกมาเถอะค่ะว่ามันคืออะไร"
"ผม... ผมลองเอาข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ลงไปต้มกับน้ำในหม้อเล็กๆ แยกต่างหากครับ" ภาคินสารภาพ "กะว่าจะเอาส่วนที่เป็นน้ำสมุนไพรไปผสมกับกาแฟ"
อรุณรัศมีอ้าปากค้างอีกครั้ง เธอไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "คุณ... คุณทำเหมือนจะต้มยำ หรือทำแกง เลยนะภาคิน! แล้วคุณก็เอาส่วนผสมพวกนั้นไป... ไปหย่อนใส่ในเครื่องชงกาแฟ?"
"ก็... ไม่เชิงหย่อนลงไปครับ" ภาคินพยายามแก้ตัว "คือตอนแรกผมกะว่าจะแค่เอาน้ำมันไปผสม แต่พอดีผมเห็นว่ามันมีส่วนที่เป็นกากสมุนไพรเล็กๆ ติดมาด้วย ผมเลยคิดว่า... เออ ใส่ไปเลยน่าจะหอมกว่า"
"คิดว่าหอมกว่า?" อรุณรัศมีแทบจะกรี๊ดออกมา "แล้วคุณก็คิดว่าเครื่องชงกาแฟของคุณมันเป็นหม้อต้มสมุนไพร หรือหม้อหุงข้าว หรืออะไรกันแน่คะ! มันเป็นเครื่องทำกาแฟนะภาคิน! เครื่องทำกาแฟ! ไม่ใช่หม้อต้มเครื่องแกง!"
"โอเคๆ ผมผิดเอง" ภาคินยกมือขึ้นเหนือหัว ยอมแพ้ "ผมไม่เคยใช้เครื่องชงกาแฟมาก่อน ผมนึกว่ามันเหมือนเครื่องต้มน้ำทั่วๆ ไป"
"เครื่องต้มน้ำทั่วๆ ไปที่ไหนเขาจะเอาข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ไปใส่กันคะ!" อรุณรัศมีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ "แล้วนี่มันไม่ใช่แค่กากสมุนไพรเล็กๆ แล้วนะภาคิน มันคือส่วนผสมของต้มยำ! มันต้องไปอุดตันอะไรในเครื่องแน่ๆ เลย"
"ผมขอโทษจริงๆ ครับ" ภาคินมองหน้าอรุณรัศมีที่กำลังจะระเบิด "ผมจะรับผิดชอบค่าซ่อมเองทั้งหมด แล้วผมจะไปหาซื้อเครื่องใหม่ให้คุณด้วย"
"นั่นเป็นสิ่งที่คุณควรจะทำอยู่แล้ว" อรุณรัศมีสูดหายใจลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ "แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ค่าซ่อมนะภาคิน ประเด็นคือ... คุณเป็นคนยังไงกันแน่! ทำไมถึงได้คิดอะไรแปลกๆ แบบนี้ได้!"
"ผมแค่อยากลองทำอะไรใหม่ๆ น่ะครับ" ภาคินตอบ "ผมชอบทดลองอะไรที่ไม่เคยทำ"
"ทดลองอะไรที่มันไม่ทำให้ข้าวของเสียหายได้ไหมคะ" อรุณรัศมีถาม "ถ้าคุณอยากทดลอง คุณไปทดลองในแล็บของคุณเองสิ! ไม่ใช่มาทดลองกับเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านฉัน!"
"ผมขอโทษจริงๆ ครับ" ภาคินพูดเสียงเบา "ผมคงยังไม่ค่อยเข้าใจกฎกติกามารยาทของการอยู่ร่วมกับคนอื่นเท่าไหร่"
"กฎกติกามารยาทของการอยู่ร่วมกับคนอื่นมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ" อรุณรัศมีถอนหายใจ "แค่... ใช้ของให้ถูกที่ถูกทาง และไม่ทำให้มันพังก็พอแล้ว"
"ผมจะจำไว้ครับ" ภาคินพยักหน้า "แล้ว... คุณอรุณรัศมีพอจะบอกได้ไหมครับว่า... กลิ่นที่ลอยออกมาจากเครื่องชงกาแฟเมื่อคืนมันกลิ่นอะไร"
อรุณรัศมีมองหน้าภาคิน เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความสำนึกผิดเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้จะยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ก็ตาม
"กลิ่น... มันเหมือนต้มยำน้ำใสมากกว่าค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่เป็นต้มยำที่ไม่มีรสชาติอะไรเลย เพราะมันแค่ต้มสมุนไพรอย่างเดียว"
ภาคินพยักหน้า "น่าสนใจ... ถ้าผมเอาข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ไปต้มกับกะทิแล้วค่อยผสมกาแฟ มันจะเป็นยังไงนะ"
"คุณภาคิน! อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นอีก!" อรุณรัศมีรีบห้าม "ขอร้องล่ะ เก็บความคิดพวกนั้นไว้ในหัวคุณก่อน อย่าเพิ่งเอาออกมาทำอะไรอีก"
"ครับๆ ผมจะไม่ทำแล้ว" ภาคินรีบรับปาก "ผมจะไปแจ้งแม่บ้านให้เขาจัดการเรื่องเครื่องชงกาแฟทันที แล้วเดี๋ยวผมจะไปหาซื้อเครื่องใหม่ให้คุณเลย"
"ขอบคุณค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "แล้ว... ช่วยบอกแม่บ้านด้วยนะคะว่าฉันขอพักการใช้เครื่องชงกาแฟเครื่องนี้ไปก่อน จนกว่าช่างจะมาดู"
"ได้ครับ" ภาคินตอบ "แล้ว... เมื่อเช้าคุณทานอะไรเป็นอาหารเช้าครับ"
"ก็... ทานโจ๊กค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เพราะไม่มีกาแฟ"
"อืม... ผมเข้าใจแล้ว" ภาคินพยักหน้า "ผมว่า... บางทีเราอาจจะต้องมีกฎเพิ่มเติมในข้อตกลงของเรานะครับ"
"กฎเพิ่มเติม?" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว
"ใช่ครับ" ภาคินกล่าว "กฎที่ว่า... ถ้าจะทดลองอะไรที่เกี่ยวกับอาหาร หรือเครื่องดื่ม... ขอให้แจ้งให้ผมทราบก่อน"
อรุณรัศมีมองหน้าภาคิน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "คุณภาคิน! ตอนนี้ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนตั้งกฎให้คุณนะ!"
ภาคินยิ้มบางๆ "ก็ได้ครับ งั้น... เรามาเจรจากันใหม่เรื่องกฎ"
3,936 ตัวอักษร