"มันคืออะไรกันแน่?" โอลิเวอร์ถามพลางมองตัวเลขที่วิ่งไปมาบนหน้าจอ "สัญญาณมันแปลกประหลาดมาก" บนจอภาพหลัก ปรากฏภาพของกลุ่มพลังงานสีดำสนิทที่ค่อยๆ แผ่ขยายออกมาจากจุดเล็กๆ จุดหนึ่งในห้วงอวกาศ มันไม่ใช่ยานอวกาศ ไม่ใช่ดาวเคราะห์ และก็ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติที่คุ้นเคย มันเหมือนกับม่านหมอกแห่งความมืดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว "เทคโนโลยีของพวกเราไม่สามารถวิเคราะห์รูปแบบพลังงานนี้ได้" วิศวกรชาวไซลอนคนหนึ่งกล่าวผ่านเครื่องสื่อสาร "มันผิดแผกไปจากทุกสิ่งที่เราเคยพบเจอ" "ดูเหมือนว่า 'ผู้กลืนกิน' ที่เราทำลายไปก่อนหน้านี้ อาจเป็นเพียงหน่วยลาดตระเวน หรือเครื่องมือบางอย่างที่ถูกส่งมา" ซามูเอลกล่าว พลางแตะที่แผงควบคุมเบาๆ "และนี่... คือของจริง" "มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเราด้วยความเร็วคงที่" เจ้าหน้าที่สื่อสารรายงาน "ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ" "ความเร็วเท่าไหร่?" เอเลน่าถามเสียงเข้ม "ประมาณ 0.75 เท่าของความเร็วแสงค่ะ" "มันช้าลงกว่าที่เราประเมินไว้ตอนแรก" ทาร่าสังเกต "ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?" "อาจเป็นเพราะมันกำลังขยายตัว" โอลิเวอร์คาดเดา "การแผ่กระจายของม่านหมอกนี้ ต้องใช้พลังงานมหาศาล" "แล้วมันจะหยุดเมื่อไหร่?" เอเลน่าถาม "ไม่ทราบค่ะกัปตัน" เจ้าหน้าที่ตอบ "แต่ดูเหมือนว่ามันจะแผ่กระจายออกไปเรื่อยๆ" "เราต้องลองยิงสกัด" เอเลน่าสั่ง "ใช้ขีปนาวุธนำวิถีพลังงานทั้งหมดที่เรามี" "แต่กัปตันคะ... เราไม่รู้ว่ามันจะตอบสนองอย่างไร" โอลิเวอร์ท้วง "ถ้ามันสามารถดูดกลืนพลังงานของเราได้... เราก็จะสูญเสียทรัพยากรไปเปล่าๆ" "เราต้องลอง" เอเลน่ากล่าว "ถ้าปล่อยให้มันเข้ามาใกล้กว่านี้ เราอาจจะไม่มีโอกาสได้ทำอะไรเลย" ยานอาร์คาเดียและยานซายลอนที่เหลืออยู่ ระดมยิงขีปนาวุธนำวิถีพลังงานจำนวนมากเข้าใส่กลุ่มม่านหมอกสีดำ เมื่อขีปนาวุธเหล่านั้นเข้าใกล้ วัตถุประหลาดก็เริ่มแสดงปฏิกิริยา ม่านหมอกสีดำรอบนอกเริ่มหนาแน่นขึ้น และดูดกลืนพลังงานจากขีปนาวุธเข้าไป ราวกับว่ามันกำลัง "ดูดซับ" การโจมตีนั้น "มัน... ดูดกลืนการโจมตีของเรา!" โอลิเวอร์อุทานด้วยความตกใจ "ไม่น่าแปลกใจ" ซามูเอลกล่าว "มันคือสิ่งที่มันทำ" "แต่มันก็ไม่ได้ทำอะไรเราเลย" ทาร่าสังเกต "มันแค่... ปล่อยให้เรายิง" "อาจจะเป็นการทดสอบ" เอเลน่าคาดเดา "หรือมันอาจจะกำลังวิเคราะห์เทคโนโลยีของเรา" "หรือว่า... มันกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง" โอลิเวอร์พูดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ สะพานเดินเรือ "มันกำลังมองหาอะไร?" เอเลน่าถาม "ผมก็ไม่แน่ใจ... แต่เมื่อครู่... ตอนที่ผมปล่อยพลังงานแกนกลางเพื่อยิงขีปนาวุธ... สัญญาณของมันดูเหมือนจะ... กระตุกเล็กน้อย" โอลิเวอร์รายงาน "กระตุก?" เอเลน่าเลิกคิ้ว "หมายความว่าอย่างไร?" "เหมือนกับว่า... มันรับรู้ถึงพลังงานบางอย่าง... ที่คุ้นเคย... หรืออาจจะ... สนใจ" "พลังงานแกนกลางของเรา... มันคือพลังงานบริสุทธิ์ที่ได้มาจากแกนกลางของดาวเคราะห์ที่กำลังจะตาย" เอเลน่าทบทวน "มันไม่น่าจะมีอะไรที่พิเศษไปกว่าพลังงานปกติ" "หรือว่า... มันไม่ใช่พลังงานธรรมดา?" ทาร่าถาม "อาจจะเป็น... พลังงานจาก 'โลก' ของเรา?" "เป็นไปได้" เอเลน่ากล่าว "เราต้องทดลองอีกครั้ง" "กัปตันคะ... มันเข้ามาใกล้ขึ้นอีกแล้ว" เจ้าหน้าที่สื่อสารรายงาน "ระยะห่างเหลือเพียง 500,000 กิโลเมตร" "500,000 กิโลเมตร... มันเร็วมาก" ซามูเอลพึมพำ "โอลิเวอร์... เราจะลองอีกครั้ง" เอเลน่าสั่ง "แต่คราวนี้... ปล่อยพลังงานแกนกลางออกมาน้อยลง... แค่พอให้มันรับรู้ได้" "เข้าใจแล้วค่ะ กัปตัน" โอลิเวอร์ตอบ เขาเริ่มปรับการตั้งค่าบนแผงควบคุม ยานอาร์คาเดียค่อยๆ ปล่อยลำแสงพลังงานสีเขียวอ่อนๆ ออกมาจากส่วนแกนกลาง ลำแสงนั้นไม่สว่างจ้าเท่าครั้งก่อน แต่ก็ยังคงเป็นเอกลักษณ์ ทันทีที่ลำแสงสีเขียวอ่อนสัมผัสกับม่านหมอกสีดำ ม่านหมอกนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ได้ดูดกลืนลำแสงเข้าไป แต่กลับมีการสะท้อนแสงสีเขียวอ่อนๆ ออกมา ราวกับว่ามันกำลัง "ตอบสนอง" "มัน... มันตอบสนอง!" โอลิเวอร์อุทานด้วยความดีใจ "และดูเหมือนว่า... มันกำลังเคลื่อนที่ช้าลง" ทาร่าเสริม "มันกำลังสนใจลำแสงของเรา" เอเลน่ากล่าว "มันอาจจะไม่ได้มาเพื่อทำลายเรา... แต่อาจจะมาเพื่อ... ค้นหาบางสิ่ง" "แต่เราจะแน่ใจได้อย่างไร?" ซามูเอลถาม "ถ้ามันแค่กำลังวางกับดักล่ะ?" "เราไม่มีทางเลือกอื่น" เอเลน่ากล่าว "เราต้องเสี่ยง" เธอหันไปมองหน้าลูกเรือทุกคน "ถ้าเราจะไปเซเรเนีย เราต้องผ่านมันไปให้ได้" "เราเข้าใจค่ะ กัปตัน" ลูกเรือทุกคนตอบรับพร้อมเพรียงกัน "ชาวไซลอน... พวกคุณว่าอย่างไร?" เอเลน่าถาม "พวกเราจะทำตามการตัดสินใจของท่าน" วิศวกรชาวไซลอนตอบ "เราเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ของท่าน" "เยี่ยม" เอเลน่ากล่าว "โอลิเวอร์... ค่อยๆ ปล่อยพลังงานแกนกลางออกมา... สร้างเป็นเหมือน... สัญญาณนำทาง" "ค่ะ กัปตัน" โอลิเวอร์เริ่มปรับการปล่อยพลังงานให้เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ม่านหมอกสีดำค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ราวกับว่ามันกำลัง "ตาม" ลำแสงสีเขียวอ่อนที่ยานอาร์คาเดียปล่อยออกมา ยานอาร์คาเดียเองก็ค่อยๆ เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ โดยมีม่านหมอกสีดำติดตามอยู่ห่างๆ "นี่มันเหมือนกับการ... เดินเข้าไปในถ้ำของหมีเลยนะครับ" ซามูเอลกล่าวติดตลก "หวังว่าหมีตัวนี้จะใจดีกว่าที่คิด" เอเลน่าตอบ "กัปตันคะ... สัญญาณพลังงานในม่านหมอกกำลังเข้มข้นขึ้น" เจ้าหน้าที่สื่อสารรายงาน "มันกำลัง... เปลี่ยนรูป" บนจอภาพหลัก ม่านหมอกสีดำเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว และใจกลางของมันก็เริ่มปรากฏแสงสว่างสีขาวออกมาจางๆ "มันกำลังสร้าง... ช่องทาง?" โอลิเวอร์กล่าว "ช่องทางอะไรกัน?" "อาจจะเป็น... ประตู" เอเลน่ากล่าว "ประตูสู่... ที่ไหนสักแห่ง" "แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันปลอดภัย?" ทาร่าถาม "เราไม่รู้" เอเลน่าตอบ "แต่นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เราจะมี" เธอหันไปมองยานซายลอนที่ลอยลำอยู่ข้างๆ "เราจะลองเข้าไปดู... ถ้าพวกคุณไม่พร้อม... เราเข้าใจ" "พวกเราพร้อมเสมอ กัปตัน" วิศวกรชาวไซลอนตอบ "เราจะไปด้วยกัน" เอเลน่าพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง "โอเค... ทุกคน... เตรียมพร้อม" ยานอาร์คาเดียค่อยๆ มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางของม่านหมอกสีดำ ที่ซึ่งช่องทางแห่งแสงสว่างกำลังก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ "เรากำลังจะเข้าไปแล้ว" โอลิเวอร์รายงาน "ระบบนำทางเริ่มขัดข้องเล็กน้อย" "อดทนไว้" เอเลน่ากล่าว "เราใกล้จะถึงแล้ว" เมื่อยานอาร์คาเดียเข้าสู่ใจกลางของช่องทางแห่งแสงสว่าง ภาพทุกอย่างบนสะพานเดินเรือก็พร่าเลือนไปชั่วขณะ เมื่อภาพกลับมาชัดเจนอีกครั้ง ยานอาร์คาเดียก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกต่อไป พวกเขาไม่ได้อยู่ในห้วงอวกาศที่มืดมิดอีกต่อไป แต่กลับลอยลำอยู่ท่ามกลาง... เมืองแห่งแสงสว่าง ตึกระฟ้าสูงตระหง่านเสียดฟ้า สร้างจากวัสดุที่ไม่คุ้นเคย สะท้อนแสงสีรุ้งไปทั่วทุกทิศทาง ยานพาหนะประหลาดลอยไปมาอย่างอิสระบนท้องฟ้าที่สว่างไสว "นี่มัน... ที่ไหนกัน?" ทาร่าอุทานด้วยความตะลึง "เซเรเนีย... หรือเปล่า?" โอลิเวอร์ถามอย่างไม่แน่ใจ "ไม่... นี่ไม่ใช่เซเรเนีย" เอเลน่ากล่าว "นี่คือ... ที่อื่น" บนหน้าจอหลัก ปรากฏข้อความที่ไม่ใช่ภาษาของมนุษย์ หรือภาษาของชาวไซลอน แต่กลับเป็นสัญลักษณ์ที่เปล่งประกายออกมา "นี่คือ... ภาษาของพวกเขา" โอลิเวอร์กล่าว "ผม... ผมสามารถเข้าใจมันได้" "พวกเขาคือใคร?" ซามูเอลถาม "พวกเขา... คือผู้สร้าง" โอลิเวอร์ตอบพลางก้มหน้ามองสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้น "พวกเขาคือผู้ที่สร้าง... 'ผู้กลืนกิน'... และพวกเขากำลังเรียกเรามา" "เรียกเรามา... ทำไม?" เอเลน่าถาม "พวกเขาต้องการ... ความช่วยเหลือ" โอลิเวอร์ตอบ "พวกเขา... กำลังสิ้นหวัง" ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ช่างน่าเหลือเชื่อและซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ สงครามที่พวกเขาต่อสู้มา อาจจะเป็นเพียงแค่ฉากหน้าของความขัดแย้งที่ใหญ่กว่านั้น "เรามาถึงแล้ว..." เอเลน่ากล่าวเสียงแผ่ว "แต่ไม่ใช่ที่ที่เราคาดหวัง" เมืองแห่งแสงสว่างทอประกายอยู่เบื้องหน้า นำมาซึ่งคำถามมากมาย และการเดินทางครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมกำลังจะเริ่มต้นขึ้น