"เราต้อง... ปรับ... รูปแบบ... พลังงาน... อย่าง... ต่อเนื่อง... ตลอดเวลา!" โอลิเวอร์กล่าว เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเหนื่อยอ่อน เขากำลังใช้เครื่องมือพิเศษที่สร้างจากเศษชิ้นส่วนของเทคโนโลยีโบราณและชิ้นส่วนของยานอาร์คาเดีย เพื่อควบคุมกระแสพลังงานที่ไหลเข้ามาจากยานของมนุษย์ มันมีรูปร่างคล้ายคทาที่มีผลึกเรืองแสงอยู่ที่ปลายด้านหนึ่ง "ฉันเห็นแล้ว... รูปแบบของพลังงาน... มัน... ไม่เสถียร... อย่างมาก!" เอเลน่าตอบ เธอกำลังจ้องมองไปที่แผงควบคุมที่แสดงภาพคลื่นพลังงานสีเข้มที่ไหลปะปนกับแสงสีทองของม่านพลังงาน "มันเหมือนกับ... น้ำมันกับน้ำ... ที่พยายามจะรวมกัน... แต่... ไม่สำเร็จ!" ซามูเอลซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เอเลน่า พยักหน้าเห็นด้วย "เราต้องหาจุดสมดุล... ก่อนที่มันจะ... ระเบิด... ออกมา!" เขามองเห็นภาพจำลองของ 'สวน' ที่ยังคงถูกคุกคามจากหมอกสีดำ แต่บัดนี้กลับมีประกายไฟสีม่วงและสีแดงฉานปะทุขึ้นเป็นระยะๆ ตามแนวรอยแตกของม่านพลังงาน "นี่มัน... อันตรายกว่าที่คิดไว้เยอะเลย!" ทาร่าซึ่งกำลังควบคุมการถ่ายโอนพลังงานหลักจากยานอาร์คาเดีย ตอบกลับมาด้วยเสียงที่ตึงเครียด "ระดับพลังงาน... ยังคง... เพิ่มขึ้น... อย่างต่อเนื่อง! เรากำลัง... ผลักดัน... ระบบ... ไปจนถึงขีดจำกัดแล้ว! ถ้ามีอะไรผิดพลาด... แหล่งพลังงาน... ของเรา... อาจจะ... กลายเป็น... พลังงาน... ที่... ไร้ประโยชน์... หรือ... ที่แย่กว่านั้น... มันอาจจะ... ระเบิด!" "ฉันรู้! ฉันรู้!" โอลิเวอร์ตะโกนกลับ เขาพยายามประคองคทาพลังงานให้มั่นคง พลังงานจำนวนมหาศาลกำลังไหลผ่านตัวเขา ทำให้รู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตไปทั่วทั้งร่าง "แต่ถ้าเราไม่ทำ... 'สวน'... ก็จะถูก... กลืนกิน... ไปทั้งหมด! เราต้อง... เชื่อใจ... ใน... กระบวนการนี้!" "แต่เราไม่สามารถ... ควบคุม... มัน... ได้อีกต่อไปแล้ว!" เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มัน... เริ่ม... มีชีวิต... ของมันเองแล้ว! พลังงาน... จากยานของเรา... กับ... พลังงาน... ของ 'สวน' ... มัน... กำลัง... เกิด... ปฏิกิริยา... ที่... รุนแรง... เกินกว่า... ที่ใครจะ... คาดการณ์... ได้!" ขณะที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ที่คาดไม่ถึง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างโกลาหลทั่วทั้งห้องควบคุมหลักของ 'สวน' "เกิดอะไรขึ้นอีก?!" ซามูเอลถาม "แกนกลาง... พลังงาน... ของ 'สวน'... กำลัง... สั่นคลอน... อย่างรุนแรง!" โอลิเวอร์ตอบ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีก "แรงปฏิกิริยา... จาก... การถ่ายโอน... พลังงาน... มัน... กำลัง... ส่งผลกระทบ... โดยตรง... ต่อ... โครงสร้าง... หลัก... ของ 'สวน' !" ภาพบนหน้าจอหลักแสดงให้เห็นถึงใจกลางของ 'สวน' ที่กำลังส่องแสงวาบอย่างรุนแรง สลับกับการหรี่ลงจนแทบจะดับมืด แสงสีทองของม่านพลังงานที่เคยปกป้อง 'สวน' ก็เริ่มสั่นไหวอย่างไม่เป็นจังหวะราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "เราต้อง... หยุด... การถ่ายโอน... พลังงาน... เดี๋ยวนี้!" ทาร่าตะโกนสั่ง "ถ้าระบบ... แกนกลาง... ของ 'สวน'... พัง... ทุกอย่าง... จะ... จบสิ้น!" "แต่ถ้าเราหยุด... หมอกดำ... นั่น... ก็จะ... ทะลวง... เข้ามา... ทันที!" เอเลน่าแย้ง "เราจะ... เลือก... อย่างไร... กันแน่?" โอลิเวอร์หลับตาลง สูดหายใจลึกๆ เขาพยายามตั้งสติท่ามกลางความสับสนและอันตรายที่ถาโถมเข้ามา "เรา... ไม่มี... ทางเลือก... อื่น... แล้ว... นอกเสียจาก... จะ... หา... ทาง... ทำให้... พลังงาน... ทั้งสอง... ผสมผสาน... กัน... ได้... อย่าง... กลมกลืน... ที่สุด!" "แล้วเราจะทำได้อย่างไร?!" ซามูเอลถาม "ฉัน... จะ... ลอง... ใช้... พลัง... ของ... จิต... ของฉัน... ในการ... ควบคุม... การไหล... ของ... พลังงาน... มัน... อาจจะ... เป็น... วิธีเดียว... ที่จะ... ทำให้... มัน... สงบลง... ได้!" โอลิเวอร์กล่าว เขาปล่อยคทาพลังงานลง แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้น วางฝ่ามือลงบนพื้นผิวของแผงควบคุมที่ส่องแสงระยิบระยับ "นี่มัน... อันตราย... เกินไป... นะ!" เอเลน่าร้องห้าม "การเชื่อมต่อ... จิต... กับ... พลังงาน... ที่... แปรปรวน... ขนาดนี้... อาจจะ... ทำลาย... จิตใจ... ของคุณ... ได้!" "ฉัน... ต้อง... ลอง... ดู!" โอลิเวอร์ตอบ เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "นี่คือ... โอกาส... สุดท้าย... ของเรา... ทุกคน!" เขาหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าฉายชัดออกมา แสงสีทองรอบตัวเขาเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ ส่องประกายสะท้อนเข้าไปในดวงตาของทุกคนที่เฝ้ามองเขาอยู่ "ฉัน... รู้สึก... ได้... ถึง... ความ... โกรธ... ความ... กลัว... และ... ความ... สิ้นหวัง... ของ... พลังงาน... จาก... ยาน... ของพวกท่าน..." โอลิเวอร์พึมพำ "มัน... กำลัง... ต่อต้าน... การ... ควบคุม... ของ... ฉัน... แต่... ฉัน... จะ... ไม่ยอม... แพ้!" ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยก็เงียบลงกะทันหัน ความสั่นสะเทือนรุนแรงที่เคยเกิดขึ้นก็สงบลงไปอย่างน่าประหลาดใจ แสงสีทองของม่านพลังงานรอบ 'สวน' กลับมาสว่างไสวและมั่นคงอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับมีประกายสีฟ้าอ่อนๆ แทรกซึมอยู่เป็นระยะๆ "เกิดอะไรขึ้น?" ซามูเอลถามด้วยความประหลาดใจ "ฉัน... คิดว่า... ฉัน... ทำได้แล้ว..." โอลิเวอร์กล่าว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความโล่งอก "พลังงาน... จาก... ยาน... ของพวกท่าน... ได้... ผสมผสาน... เข้ากับ... พลังงาน... ของ 'สวน' ... แล้ว... มัน... กลายเป็น... รูปแบบ... พลังงาน... ใหม่... ที่... แข็งแกร่ง... กว่า... เดิม... ด้วยซ้ำ!" เอเลน่ามองไปที่หน้าจอ แสดงผล "คุณพูดถูก! ระดับพลังงาน... เสถียร... แล้ว! และ... มี... พลังงาน... เพิ่มขึ้น... ด้วย!" "นี่มัน... มหัศจรรย์... จริงๆ!" ทาร่าอุทาน "ไม่น่าเชื่อ... ว่าจะทำได้!" แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดีกับชัยชนะที่ได้มาอย่างหวุดหวิด โอลิเวอร์กลับกุมศีรษะของตนเองด้วยความเจ็บปวด "แต่... มี... บางอย่าง... ที่... ผิดปกติ..." เขากล่าวเสียงแผ่วเบา "พลังงาน... ใหม่... นี้... มัน... ดูดซับ... สิ่ง... ที่... อยู่... รอบๆ... ตัวมัน... ไป... อย่าง... รวดเร็ว... มาก..." เขามองไปยังหน้าจอที่แสดงภาพของ 'สวน' อีกครั้ง เขาเห็นว่าต้นไม้และดอกไม้เรืองแสงต่างๆ ที่เคยมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับดูซีดจางลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าพลังชีวิตของพวกมันกำลังถูกดูดออกไป "คุณหมายความว่าไง?" ซามูเอลถาม "พลังงาน... ใหม่... นี้... มัน... ต้องการ... สิ่งมีชีวิต... เพื่อ... ดำรงอยู่..." โอลิเวอร์ตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "มัน... กำลัง... กลืนกิน... พลังงาน... ชีวภาพ... ของ... 'สวน'... ไป!"