แสงสีม่วงอ่อนๆ ที่ส่องประกายอยู่ภายในมิตินี้เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าพลังงานกำลังรวมตัวกัน เสียงดนตรีที่แปลกประหลาดก็ค่อยๆ ดังขึ้นจนกลายเป็นท่วงทำนองที่ทรงพลัง ยานอาร์คาเดียยังคงลอยลำอยู่ท่ามกลางความอัศจรรย์ของจักรวาลที่มองไม่เห็น ลูกเรือทุกคนบนสะพานเดินเรือต่างยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กำลังเกิดขึ้น "กัปตันคะ ดิฉัน... ดิฉันรู้สึกถึงบางอย่าง" ทาร่ากล่าว เธอเอามือข้างหนึ่งแตะที่ขมับของเธอ "เหมือนกับว่า... มีความทรงจำบางอย่างกำลังไหลเข้ามาในหัวของดิฉัน" "เหมือนกันครับ" โอลิเวอร์พยักหน้า เขาดูสับสนและหวาดหวั่น "มันเหมือนกับ... ภาพเหตุการณ์ที่ดิฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด" เอเลน่าเองก็กำลังประสบกับปรากฏการณ์เดียวกัน เธอเห็นภาพของเผ่าพันธุ์ที่ไม่ใช่มนุษย์ กำลังสร้างอารยธรรมอันรุ่งเรืองบนดาวเคราะห์ที่ตอนนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง เธอมองเห็นสงครามอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างๆ และเธอก็เห็นถึงการมาถึงของ 'ผู้กลืนกิน' สิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนจะเป็นต้นกำเนิดของพลังงานสีดำที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ "นี่คือ... ความทรงจำของเผ่าพันธุ์โบราณ" เอเลน่ากล่าว เสียงของเธอแผ่วเบา "พวกเขา... พวกเขาเคยเผชิญหน้ากับสิ่งนี้มาก่อน" "แล้วพวกเขาทำอย่างไรคะ?" ทาร่าถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "พวกเขา... ไม่สามารถเอาชนะมันได้" เอเลน่าตอบ ภาพบนจอโฮโลแกรมแสดงให้เห็นถึงความพยายามอันสิ้นหวังของเผ่าพันธุ์เหล่านั้นในการต่อสู้กับผู้กลืนกิน แต่สุดท้ายพวกเขาก็ถูกทำลายล้างไป สิ้นหวัง "แล้ว... แล้วทำไมเราถึงไม่ถูกทำลายล่ะคะ?" โอลิเวอร์ถาม ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทำไมสิ่งนั้นถึงดูดเราเข้ามาแทนที่จะทำลายเรา?" "เพราะเราต่างจากพวกเขา" เอเลน่ากล่าว "เราไม่ได้พยายามจะต่อสู้กับมัน... เรา... เรากำลังเดินทาง" ภาพบนจอเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้แสดงให้เห็นยานอาร์คาเดียที่กำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ เข้าสู่ใจกลางของกลุ่มพลังงานสีดำ และก็แสดงภาพของยานซายลอนที่กำลังถอยหนีด้วยความหวาดกลัว "มัน... มันรับรู้ถึงเจตนาของเรา" เอเลน่ากล่าว "มันอาจจะไม่ได้มองว่าเราเป็นภัยคุกคาม... หรืออาจจะ... กำลังทดสอบเรา" "ทดสอบ?" ซามูเอลถาม เขาเพิ่งจะกลับเข้ามาในสะพานเดินเรือหลังจากตรวจสอบความเสียหายของยาน "ทดสอบเรื่องอะไร?" "ฉันไม่รู้" เอเลน่าส่ายหน้า "แต่มันกำลังส่งข้อมูลบางอย่างมาให้เรา" บนจอโฮโลแกรม ปรากฏสัญลักษณ์เรขาคณิตที่ซับซ้อน สัญลักษณ์เหล่านั้นเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงรูปร่างอย่างต่อเนื่อง มันดูเหมือนกับภาษาที่ไม่มีใครเคยเข้าใจ "นี่มันอะไรน่ะ" ทาร่าถาม "ฉัน... ฉันคิดว่ามันคือแผนที่" เอเลน่ากล่าว เธอจ้องมองสัญลักษณ์เหล่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ "แผนที่ของ... เส้นทาง" "เส้นทางไปไหนคะ?" โอลิเวอร์ถาม "เส้นทางที่... เราจะต้องเดินทางผ่าน" เอเลน่าตอบ "เพื่อที่จะไปถึงเซเรเนีย... และอาจจะ... เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงพวกผู้กลืนกิน" "แต่... แต่เราจะอ่านมันได้อย่างไร?" ซามูเอลถาม "เราอาจจะไม่ต้องอ่านมันโดยตรง" เอเลน่ากล่าว "บางที... มันกำลังนำทางเราอยู่" ทันใดนั้น ยานอาร์คาเดียก็เริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง มันไม่ได้เคลื่อนที่ด้วยเครื่องยนต์ แต่กลับถูกดึงไปด้วยแรงที่มองไม่เห็น แรงนั้นค่อยๆ พายานแล่นไปตามเส้นทางที่มองไม่เห็นในมิติอันประหลาดนี้ "พวกเรากำลังเคลื่อนที่!" ทาร่าอุทาน "กัปตันคะ! เรากำลังเดินทาง!" "มันกำลังนำทางเรา" เอเลน่ากล่าว "เราต้องเชื่อมั่นในกระบวนการนี้" ยานอาร์คาเดียเคลื่อนที่ผ่านทิวทัศน์อันน่าอัศจรรย์ของมิตินี้ มันผ่านกลุ่มก้อนของแสงที่ส่องประกายราวกับอัญมณี ผ่านสายธารแห่งพลังงานที่ไหลวน และผ่านโครงสร้างที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด "กัปตันคะ" โอลิเวอร์เรียก "มีสัญญาณ... สัญญาณจากภายนอก" "สัญญาณอะไร?" เอเลน่าถาม "สัญญาณ... สัญญาณการสื่อสาร" โอลิเวอร์ตอบ "มาจาก... ยานซายลอน" เอเลน่าเลิกคิ้วขึ้น "ยานซายลอน? พวกมันไม่น่าจะติดต่อเราได้หลังจากหนีไปแล้ว" "ใช่ครับ แต่... สัญญาณนี้... มันไม่ใช่สัญญาณปกติ" โอลิเวอร์กล่าว "มันเต็มไปด้วย... ความกลัว" บนจอภาพหลัก ปรากฏข้อความที่เข้ารหัสด้วยภาษาของซายลอน แต่มีความผิดเพี้ยนอย่างมากราวกับว่าผู้ส่งสารกำลังอยู่ในภาวะสับสนอย่างรุนแรง "พวกมัน... พวกมันกำลังขอความช่วยเหลือ" โอลิเวอร์แปลด้วยความประหลาดใจ "พวกมันบอกว่า... พวกมันถูกตามล่า" "ถูกตามล่า? โดยใคร?" เอเลน่าถาม "โดย... ผู้กลืนกิน" โอลิเวอร์ตอบ "พวกมันบอกว่า... พวกมันไม่เคยเจออะไรน่ากลัวเท่านี้มาก่อน" เอเลน่ามองไปยังทิวทัศน์อันน่าพิศวงที่ยานอาร์คาเดียกำลังแล่นผ่านไป ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "โอลิเวอร์" เอเลน่ากล่าว "ลองส่งข้อความตอบกลับไป" "จะให้ดิฉันส่งอะไรคะ?" โอลิเวอร์ถาม "บอกพวกเขาว่า... เรากำลังจะไปเซเรเนีย" เอเลน่ากล่าว "และบอกพวกเขาว่า... ถ้าพวกเขาอยากรอด... พวกเขาควรจะ... ตามเรามา" ลูกเรือทุกคนบนสะพานเดินเรือมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณหมายถึง... เราจะช่วยพวกมันจริงๆ เหรอคะกัปตัน?" ทาร่าถาม "เราไม่สามารถปล่อยให้พวกมันเผชิญหน้ากับภัยคุกคามนี้เพียงลำพังได้" เอเลน่ากล่าว "ถึงแม้ว่าพวกมันจะเป็นศัตรูของเรา... แต่ตอนนี้... เราทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตรายเดียวกัน" เธอหันกลับไปมองภาพบนจอที่แสดงถึงเส้นทางอันซับซ้อน "และบางที... การมีพันธมิตรมากขึ้น... อาจจะเป็นหนทางเดียวที่เราจะรอดไปได้"