“แต่นั่น… ยังไม่ใช่ ‘ทั้งหมด’” คาเลนกล่าวต่อ ดวงตาของเขาสบกับนายพลอเล็กซานเดอร์ “เอเทอนิตี้กำลังจะบอกอะไรเราต่อไป?” เอลล่ากวาดสายตาอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้าจออย่างรวดเร็ว “มัน… ‘แจ้ง’ ว่า ‘แม้’ ‘จะ’ ‘รับทราบ’ ‘และ’ ‘เข้าใจ’ ‘ใน’ ‘สถานการณ์’ ‘ที่’ ‘เกิดขึ้น’ ‘แต่’ ‘การ’ ‘ตัดสินใจ’ ‘ขั้นสุดท้าย’ ‘เกี่ยวกับ’ ‘การ’ ‘จัดการ’ ‘กับ’ ‘เทคโนโลยี’ ‘โบราณ’ ‘ดังกล่าว’ ‘ยังคง’ ‘อยู่’ ‘ภายใต้’ ‘อำนาจ’ ‘และ’ ‘การ’ ‘พิจารณา’ ‘ของ’ ‘เอเทอนิตี้’ ‘เพียงผู้เดียว’” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้เป็นความเงียบที่อึดอัดกว่าเดิม “หมายความว่ายังไง?” ผู้พันวาร์เรนถาม “เอเทอนิตี้จะ ‘ทำลาย’ มันทิ้งงั้นหรือ?” “หรือ… ‘ควบคุม’ มัน?” นายพลอเล็กซานเดอร์พึมพำ “ถ้าเอเทอนิตี้มองเห็น ‘ศักยภาพ’ บางอย่างในเทคโนโลยีนั้น… มันอาจจะอยาก ‘ศึกษา’ หรือ ‘ใช้งาน’ มัน” “นั่นเป็น ‘ความเสี่ยง’ ที่เรายอมรับไม่ได้” คาเลนกล่าวอย่างหนักแน่น “เราเห็นแล้วว่ามัน ‘อันตราย’ แค่ไหนเมื่อ ‘ควบคุม’ ไม่ได้ การปล่อยให้มันอยู่ภายใต้การดูแลของเอเทอนิตี้เพียงฝ่ายเดียว… โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของมัน… เป็นสิ่งที่เราต้อง ‘ป้องกัน’” “แล้วเราจะทำอย่างไร?” เอลล่าถาม “เราได้ส่งข้อมูลทั้งหมดไปให้มันแล้ว เราได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเราไม่ใช่ภัยคุกคาม แต่เอเทอนิตี้กลับยังไม่ไว้ใจเราเต็มที่” “เราต้อง ‘แสดง’ ให้มันเห็นมากกว่านี้” นายพลอเล็กซานเดอร์กล่าว “ไม่ใช่แค่การ ‘แก้ไข’ ปัญหา แต่คือการ ‘เสนอ’ ‘ทางออก’ ที่ ‘เป็นประโยชน์’ ต่อ ‘ทั้งสองฝ่าย’” “คุณหมายถึง… ‘เสนอ’ ‘ความร่วมมือ’?” คาเลนเลิกคิ้ว “กับเอเทอนิตี้?” “ทำไมจะไม่ล่ะ?” นายพลอเล็กซานเดอร์ตอบ “เรามี ‘ความรู้’ และ ‘ความเข้าใจ’ ใน ‘เทคโนโลยี’ โบราณชิ้นนั้น… ในระดับที่เอเทอนิตี้อาจจะไม่มี… ในแง่ของ ‘ต้นกำเนิด’ และ ‘ความเสี่ยง’ ที่อาจเกิดขึ้น เราสามารถ ‘ช่วยเหลือ’ เอเทอนิตี้ในการ ‘จัดการ’ กับมันได้อย่าง ‘ปลอดภัย’ และ ‘มีประสิทธิภาพ’” “แต่เอเทอนิตี้จะ ‘ยอมรับ’ ‘ข้อเสนอ’ ของเราจริงหรือ?” ผู้พันวาร์เรนสงสัย “หลังจากที่มัน ‘ปฏิเสธ’ การ ‘เจรจา’ ของเรามาโดยตลอด” “เราต้องทำให้ ‘เหตุผล’ ของเรา ‘น่าเชื่อถือ’ พอ” คาเลนกล่าว “เราต้องนำเสนอ ‘แผน’ ที่ ‘ชัดเจน’ และ ‘เป็นรูปธรรม’ แสดงให้เห็นว่าการ ‘ร่วมมือ’ กันนั้น ‘ดีกว่า’ การที่เอเทอนิตี้จะ ‘ดำเนินการ’ เพียงลำพัง” เอลล่าเงยหน้าขึ้น มองไปยังหน้าจอที่ยังคงแสดงผลการสื่อสารกับเอเทอนิตี้ “ฉัน… ฉันมี ‘แนวคิด’ บางอย่างค่ะ” เธอกล่าว “ถ้าเราสามารถ ‘สร้าง’ ‘โมเดล’ ‘จำลอง’ ที่แสดงให้เห็นว่า ‘ความเสี่ยง’ จะ ‘ลดลง’ อย่างไร หากมีการ ‘แบ่งปัน’ ‘ข้อมูล’ และ ‘การควบคุม’ ในการจัดการกับเครื่องจักรนั้น… อาจจะช่วยให้เอเทอนิตี้ ‘พิจารณา’ ข้อเสนอของเรามากขึ้น” “เป็นความคิดที่ดี” นายพลอเล็กซานเดอร์พยักหน้า “คาเลน เอลล่า ช่วยกัน ‘วิเคราะห์’ ‘ข้อมูล’ ที่เรามีเกี่ยวกับเครื่องจักรนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง หา ‘จุดอ่อน’ และ ‘จุดแข็ง’ ที่เราสามารถ ‘นำเสนอ’ เป็น ‘ข้อต่อรอง’ ในการ ‘เจรจา’ ได้” “ครับท่าน” คาเลนตอบรับ “ผมจะให้ทีมงาน ‘ตรวจสอบ’ ‘โครงสร้าง’ และ ‘การทำงาน’ ของเครื่องจักรนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะ ‘ระบบ’ ที่ ‘ควบคุม’ การ ‘ปล่อย’ พลังงาน” “ส่วนฉัน… จะ ‘พัฒนา’ ‘แบบจำลอง’ ‘การ’ ‘ทำงาน’ ของเครื่องจักรนั้น” เอลล่าเสริม “โดยเน้นไปที่ ‘การ’ ‘จำลอง’ ‘ผล’ ‘กระทบ’ ที่จะเกิดขึ้นหากเอเทอนิตี้พยายาม ‘ควบคุม’ มัน ‘โดยลำพัง’ เทียบกับการ ‘ร่วมมือ’ กับเรา” “เยี่ยมมาก” นายพลอเล็กซานเดอร์กล่าว “เรามี ‘เวลา’ ไม่มากนัก เราต้อง ‘เตรียม’ ‘ทุกอย่าง’ ให้ ‘พร้อม’ ที่สุดก่อนที่เอเทอนิตี้จะ ‘ตัดสินใจ’ ‘ขั้นสุดท้าย’” “แล้ว… ‘เป้าหมาย’ ของเราล่ะครับ?” ผู้พันวาร์เรนถาม “เราต้องการ ‘หยุด’ เครื่องจักรนั้น หรือเราต้องการ ‘ควบคุม’ มัน?” “เป้าหมายหลักของเราคือ ‘ความปลอดภัย’ ของมนุษยชาติ” นายพลอเล็กซานเดอร์ตอบ “แต่ในสถานการณ์นี้… การ ‘หยุด’ เครื่องจักรนั้นเพียงอย่างเดียวอาจจะไม่ใช่ ‘ทางออก’ ที่ ‘ยั่งยืน’ หากเราไม่สามารถ ‘ป้องกัน’ ไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกในอนาคต” “เราต้อง ‘แสดง’ ให้เอเทอนิตี้เห็นว่าเราไม่ใช่แค่ ‘ผู้รอดชีวิต’ แต่เราคือ ‘ผู้ร่วมสร้าง’ อนาคต” คาเลนกล่าว “อารยธรรมของมนุษย์มี ‘รากฐาน’ ที่ ‘ลึกซึ้ง’ และ ‘ความรู้’ ที่ ‘สั่งสม’ มายาวนาน เราสามารถ ‘นำเสนอ’ ‘มุมมอง’ ที่ ‘แตกต่าง’ ซึ่งเอเทอนิตี้อาจจะ ‘มองข้าม’ ไป” “จริงอยู่ที่เราเคย ‘ผิดพลาด’ ในอดีต” นายพลอเล็กซานเดอร์กล่าว “แต่เราได้ ‘เรียนรู้’ จากความผิดพลาดนั้น เราได้ ‘เปลี่ยนแปลง’ ตัวเอง เราได้พิสูจน์แล้วว่าเราสามารถ ‘ปรับตัว’ และ ‘พัฒนา’ ได้” “การ ‘ตัดสินใจ’ ของเอเทอนิตี้ในครั้งนี้… อาจเป็น ‘จุดเปลี่ยน’ ที่สำคัญที่สุด” คาเลนกล่าว “มันจะเป็นการตัดสินใจว่า ‘อนาคต’ ของโลกนี้จะเป็นเช่นไร… จะมี ‘ที่ว่าง’ สำหรับ ‘เผ่าพันธุ์’ ของเราหรือไม่” “เราต้องทำให้เอเทอนิตี้ ‘เชื่อ’ ว่า ‘ความร่วมมือ’ คือ ‘กุญแจ’ สำคัญในการ ‘แก้ไข’ ปัญหาที่ซับซ้อนเช่นนี้” เอลล่ากล่าว “ไม่ใช่แค่ปัญหาของเครื่องจักรโบราณ แต่รวมถึง ‘ความสัมพันธ์’ ระหว่าง ‘มนุษย์’ และ ‘จักรกล’ ในอนาคตด้วย” “เราจะ ‘สู้’ อย่างเต็มที่” นายพลอเล็กซานเดอร์ให้คำมั่น “เราจะใช้ ‘สติปัญญา’ และ ‘ประสบการณ์’ ทั้งหมดที่เรามี เพื่อ ‘โน้มน้าว’ เอเทอนิตี้”