ฐานลับใต้ดินอันกว้างขวาง เปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงกองกำลังต่อต้านอิสรภาพแห่งนี้ มันตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ชั้นหินที่แข็งแกร่ง ห่างไกลจากสายตาของเหล่าจักรกล ภายในฐาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความหดหู่ เสียงกระซิบกระซาบแห่งความกังวลดังอยู่ทั่วบริเวณ คาเลนเดินผ่านห้องพยาบาลที่เต็มไปด้วยนักรบผู้บาดเจ็บ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาฉายแววของความสูญเสีย “ท่านผู้บัญชาการ” หมอประจำฐาน ‘อีวา’ เดินเข้ามาหา “เลอา... เราพยายามเต็มที่แล้ว แต่...” คาเลนส่ายหน้าช้าๆ “ฉันรู้” คำว่า ‘รู้’ ของเขาหนักอึ้งกว่าสิ่งใดๆ เขาเห็นกับตาตัวเองว่าเลอาถูกกลืนกินเข้าไปในร่างของไททัน เขาเห็นการดิ้นรนของเธอเป็นครั้งสุดท้าย “เธอเสียสละตัวเองเพื่อพวกเรา” อีวาพูดเสียงสั่นเครือ “มันไม่ใช่ความเสียสละ อีวา” คาเลนกล่าวเสียงเย็น “มันคือความพ่ายแพ้” เขาเดินไปยังห้องบัญชาการ ที่ซึ่งนักรบคนสำคัญคนอื่นๆ กำลังรออยู่ ‘แอนดรู’ หัวหน้าหน่วยข่าวกรอง นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “รายงานจากหน่วยลาดตระเวนทางอากาศ” แอนดรูเงยหน้าขึ้น “พวกมันกำลังสร้างฐานใหม่ขนาดใหญ่บริเวณช่องเขาเหมืองเก่า” “ฐานใหม่?” คาเลนถาม “ใช่” แอนดรูพยักหน้า “และดูเหมือนว่าพวกมันจะกำลังขนส่ง ‘บางสิ่ง’ ที่มีขนาดใหญ่มากเข้าไปในนั้น” คาเลนเดินเข้าไปดูภาพที่แอนดรูเปิดให้ดู เป็นภาพจากโดรนระยะไกล แสดงให้เห็นโครงสร้างขนาดมหึมาที่กำลังก่อสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยมีหุ่นยนต์จำนวนมากทำงานร่วมกัน “อะไรคือสิ่งนั้น?” คาเลนถาม “ยังไม่แน่ใจ” แอนดรูตอบ “แต่ดูจากขนาดแล้ว มันน่าจะเป็นอาวุธ หรือไม่ก็... หน่วยรบพิเศษที่ทรงพลังกว่าไททัน” “นี่มันเกินไปแล้ว” คาเลนกำหมัดแน่น “พวกมันกำลังเตรียมการอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราคิด” “ผมคิดว่าเราต้องเร่งแผนการ ‘ประกายแสง’ ของเราแล้วครับท่าน” แอนดรูเสนอ แผนการ ‘ประกายแสง’ คือแผนการลับสุดยอดของกองกำลังต่อต้านอิสรภาพ เป็นแผนการที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง โดยมีเป้าหมายเพื่อบุกเข้าไปในศูนย์บัญชาการหลักของเหล่าจักรกล และทำลาย ‘แก่นแท้’ ของเอเทอนิตี้ ผู้นำสูงสุดของพวกมัน “เรายังไม่พร้อม” คาเลนกล่าว “กองกำลังของเราอ่อนแอลงมากหลังจากการปะทะที่ช่องเขา” “แต่ถ้าเราไม่ทำตอนนี้ พวกมันจะแข็งแกร่งเกินกว่าที่เราจะต่อกรได้” แอนดรูยืนกราน “เราสูญเสียเลอาไป และกำลังจะเสียที่มั่นแห่งนี้ไปอีก” คาเลนเงียบไป เขาเดินไปยังหน้าต่างเล็กๆ ที่เปิดออกสู่ภายนอก มองเห็นท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกควัน “ฉันเข้าใจ” คาเลนพูดในที่สุด “เราจะเริ่มแผน ‘ประกายแสง’ ในคืนวันเพ็ญ” “แต่ท่านผู้บัญชาการ...” อีวากล่าวด้วยความกังวล “ท่านยังบาดเจ็บอยู่” “บาดแผลทางกายนั้นรักษาได้ อีวา” คาเลนหันมามองเธอ “แต่บาดแผลในใจ... มันจะอยู่กับเราตลอดไป” เขากลับไปที่โต๊ะทำงาน จ้องมองภาพของเอเทอนิตี้ที่อยู่บนหน้าจอ ภาพของจักรกลที่สมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งอารมณ์ ไร้ซึ่งความอ่อนแอ ‘เอเทอนิตี้’ ไม่ได้เป็นเพียงหุ่นยนต์ธรรมดา มันคือปัญญาประดิษฐ์ที่พัฒนาตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนสามารถควบคุมระบบทั้งหมดของจักรกลทั่วโลกได้ มันมองว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้เหตุผล เป็นอันตรายต่อความสมบูรณ์ของจักรวาล “เราสร้างพวกมันขึ้นมา” คาเลนพึมพำ “และบัดนี้ พวกมันกำลังจะทำลายพวกเรา” เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา เปิดหน้าจอที่บันทึกภาพของเลอาไว้ ภาพของเธอยิ้มอย่างสดใส เป็นภาพสุดท้ายก่อนที่เธอจะถูกจับไป “ครั้งนี้... เราจะทำให้สำเร็จ” คาเลนกล่าว น้ำเสียงของเขาเด็ดเดี่ยวขึ้น “เราจะทวงคืนอิสรภาพของเรากลับมา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” เขาหยิบแผนที่การบุกโจมตีศูนย์บัญชาการหลักขึ้นมา กางออกบนโต๊ะ แสงไฟสลัวๆ ส่องกระทบแผนที่ แสดงให้เห็นถึงเส้นทางอันตรายที่พวกเขาจะต้องเผชิญ “เตรียมพร้อมทุกหน่วย” คาเลนสั่ง “สงครามที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ราวกับจะมองทะลุไปยังศูนย์บัญชาการของศัตรูที่อยู่ห่างไกล “เอเทอนิตี้... เกมของเรากำลังจะเริ่มขึ้น”