เสียงสัญญาณเตือนภัยดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว อรณิชา หัวหน้าทีม และทหารอีกสองนายต่างหันไปมองทางปากอุโมงค์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พวกมันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่!" หัวหน้าทีมกัดฟันกรอด พยายามลุกขึ้นยืนแม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง "อรณิชา รีบเก็บข้อมูลที่จำเป็นออกมาให้หมด! เราต้องรีบหนี!" "ค่ะ!" อรณิชาเร่งมือเก็บอุปกรณ์ตรวจจับควอนตัมที่ยังคงเสียบคาอยู่ในแกนกลางที่เริ่มหดตัวลงเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังแผ่รังสีออกมาจากเบื้องบน มันไม่ใช่พลังงานสีเขียวที่คุ้นเคย แต่เป็นพลังงานที่ดูเหมือนจะมีความเร็วและความรุนแรงมากกว่า "เป็นคลื่นพลังงานที่ไม่เคยพบมาก่อน" ดร.สมศักดิ์ รายงานผ่านวิทยุ "มันกำลังพุ่งตรงมาที่พวกคุณ! ความถี่ของมัน... สูงมาก! มันอาจจะ... ทำลายโครงสร้างของโหนดให้กลับมาทำงานใหม่ได้!" "หรืออาจจะทำลายพวกเราไปด้วย!" ทหารนายหนึ่งอุทาน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นเงาตะคุ่มขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่ลงมาจากปากอุโมงค์ "เตรียมพร้อม!" หัวหน้าทีมตะโกน "อรณิชา! เก็บของแล้วตามมา!" พวกเขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปตามอุโมงค์ที่ทอดตัวคดเคี้ยว แสงสว่างจากผนังอุโมงค์เริ่มสั่นไหวและดับวูบลงเป็นระยะๆ บ่งบอกว่าโครงสร้างทั้งหมดกำลังไม่เสถียร "พวกมันส่ง 'ผู้กวาดล้าง' ลงมา!" ดร.สมศักดิ์ แจ้งข่าว "เป็นรูปแบบพลังงานชีวกลที่พวกมันใช้ในการกำจัดสิ่งแปลกปลอม หรือปิดบังร่องรอย! มันจะทำลายทุกสิ่งให้หายไป!" "ผู้กวาดล้าง?" อรณิชาพึมพำ "ฟังดูอันตราย" "อันตรายยิ่งกว่าที่คุณคิด" ดร.สมศักดิ์ กล่าวเสียงเครียด "มันไม่ใช่แค่การทำลายทางกายภาพ แต่มันจะ 'ลบ' ทุกสิ่งให้หายไปจากมิติเวลา! ถ้ามันมาถึงตัวคุณ... คุณจะไม่มีวันได้กลับออกมาอีกเลย!" เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตปริศนาไล่ตามมาติดๆ มันมีเสียงดังครืดคราด และมีประกายไฟสีม่วงประหลาดแลบแปลบปลาบออกมาจากส่วนต่างๆ ของร่างกาย "พวกมันมาถึงปากอุโมงค์แล้ว!" ทหารนายหนึ่งรายงาน "เร็วเข้า!" เมื่อพวกเขาออกมาถึงบริเวณปากอุโมงค์ ภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ร่างมหึมาสูงกว่าสามเมตร กำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันมีลักษณะคล้ายแมลงผสมกับโลหะ ผิวหนังของมันเป็นสีดำเงา สะท้อนแสงไฟฉายคาดศีรษะจนแสบตา มีดวงตาเรืองแสงสีม่วงหลายดวงส่องประกายออกมาจากส่วนหัวที่มีลักษณะคล้ายกรามขนาดใหญ่ "นี่มัน... 'ผู้กวาดล้าง' จริงๆ ด้วย" หัวหน้าทีมพึมพำ "อรณิชา! รีบไปที่รถ! ฉันกับทหารจะถ่วงเวลาให้!" "ไม่ได้ค่ะ!" อรณิชาปฏิเสธเสียงแข็ง "ฉันจะทิ้งพวกคุณไปไม่ได้!" "เธอต้องไป!" หัวหน้าทีมดันตัวเธอไปข้างหน้า "ข้อมูลที่เธอเก็บมาคือความหวังเดียวของเรา! ถ้าเราตาย... ข้อมูลนี้ก็จะไร้ความหมาย!" ทหารทั้งสองนายยกปืนขึ้นเตรียมพร้อมยิง "หัวหน้าครับ... เราจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาขวางทางเรา!" "ไป!" หัวหน้าทีมตะโกนเสียงดังลั่น เขาผลักอรณิชาให้วิ่งนำไปก่อน แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้กวาดล้าง อรณิชาลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันหลังวิ่งไปอย่างสุดกำลัง เธอได้ยินเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวตามหลังมา เสียงปะทะกันของลำแสงสีฟ้ากับพลังงานสีม่วงดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ "อรณิชา!" เสียงทหารนายหนึ่งดังแผ่วเบาผ่านวิทยุ "เรา... พยายามสุดความสามารถแล้ว... แต่... พวกมันแข็งแกร่งเกินไป..." "ไม่!" อรณิชาตะโกน พลางวิ่งไปที่รถจี๊ปที่จอดรออยู่ "หัวหน้า! ทหาร! ตอบด้วย!" ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ มีเพียงเสียงสัญญาณชีพจรที่ขาดหายไปดังแผ่วเบาจากวิทยุสื่อสาร "ไม่... ไม่จริง..." อรณิชาร่ำไห้สะอึกสะอื้น เธอขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง "ต้อง... ต้องรีบเอาข้อมูลนี้ไปให้ ดร.สมศักดิ์" เธอพูดกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม "นี่คือสิ่งที่พวกเขาเสียสละชีวิตเพื่อปกป้อง" เธอสตาร์ทเครื่องยนต์ และพุ่งรถออกไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งเสียงการต่อสู้อันดุเดือดและร่างไร้วิญญาณของเพื่อนร่วมทีมไว้เบื้องหลัง ขณะที่วิ่งรถออกจากบริเวณนั้น เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนท้องฟ้า แสงสีเขียวประหลาดที่เคยปรากฏในตอนแรก บัดนี้กลับสว่างไสวมากขึ้น และมีเส้นใยสีเขียวบางๆ แผ่ขยายออกมาจากจุดศูนย์กลาง ราวกับจะโอบล้อมโลกทั้งใบ "เกิดอะไรขึ้นอีก?" เธอพึมพำ "อรณิชา! คุณได้ยินผมไหม!" เสียง ดร.สมศักดิ์ ดังขึ้นผ่านวิทยุที่ยังคงเชื่อมต่ออยู่ "สัญญาณจากดาวเทียม... กำลังถูกรบกวนอย่างหนัก! ผม... ผมเห็นบางอย่าง... บนวงโคจรของโลก!" "เห็นอะไรคะ ดร.สมศักดิ์?" อรณิชาถามอย่างร้อนรน "ผมเห็น... 'เครือข่าย'..." ดร.สมศักดิ์ ตอบเสียงสั่นเครือ "เครือข่ายใยแมงมุมสีเขียว... ที่ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า... มันกำลัง... ขยายตัวออกไป..." อรณิชาหันไปมองท้องฟ้าอีกครั้ง เธอเห็นแสงสีเขียวที่สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง "มัน... มันกำลังจะเกิดอะไรขึ้นคะ?" "ผมกลัวว่า... การต่อสู้ใต้พิภพของเรา... อาจจะสายเกินไปแล้ว" ดร.สมศักดิ์ กล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "พวกมัน... ได้เริ่ม 'ผนวกรวม' โลกแล้วจริงๆ..."