"สัญญาณกำลังเข้าใกล้... และ 'จับ' สัญญาณเป้าหมายได้แล้ว!" อรณิชาแจงด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด มือของเธอกดลงบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงภาพเครือข่ายอันซับซ้อนของพวกผู้ผนวกรวม สัญญาณควอนตัมที่เธอส่งออกไปในลักษณะของการ "ตามรอย" กำลังเกาะติดกับสัญญาณที่ยังคงทำงานอยู่ ราวกับเงาที่มิอาจหลีกเลี่ยง "ดีมาก! ตอนนี้เรากำลังตามมันไป" ดร.สมศักดิ์ กล่าวเสียงดัง เขาขยับเข้ามาใกล้จอภาพมากขึ้น "สัญญาณต้นทางของเรากำลัง 'ลาก' สัญญาณเป้าหมายไป มันกำลังเคลื่อนที่ไปทางไหน?" อรณิชาหมุนแป้นควบคุมอย่างแผ่วเบา หน้าจอสามมิติของเครือข่ายแสดงเส้นทางสีเขียวสดใสที่กำลังเคลื่อนที่ไปตามโครงข่ายเสมือนจริง "มันกำลังมุ่งหน้าไปยัง... 'ศูนย์ประมวลผลข้อมูลย่อย' ที่ตั้งอยู่ใต้ดินในเขตอุตสาหกรรมเก่า" เธอรายงาน "ที่นั่นเป็นเหมือน 'ฐานลับ' สำหรับการจัดการข้อมูลขนาดใหญ่" "ฐานลับใต้ดิน... ช่างเป็นที่ที่เหมาะแก่การซ่อนตัวจริงๆ" ดร.สมศักดิ์ ครุ่นคิด "ถ้าแกนกลางของพวกมันอยู่ที่นั่นจริง เราอาจจะต้องการวิธีการที่แตกต่างออกไปในการโจมตี" "แต่วิธีการของเราจะยังคงใช้ได้อยู่ไหมคะ?" อรณิชาถามอย่างกังวล "เราปรับจูนคลื่นให้ตามรอยมันมาถึงนี่แล้ว ถ้าเราจะเปลี่ยนวิธีการอีกครั้ง มันอาจจะทำให้สัญญาณตามรอยของเราหลุดไป" "ถูกต้อง" ดร.สมศักดิ์ พยักหน้า "เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้แผนเดิม แต่เราจะต้องปรับเปลี่ยน 'เป้าหมาย' ของการทำลายล้าง" เขาชี้ไปที่สัญลักษณ์ที่กำลังเคลื่อนที่บนหน้าจอ "แทนที่จะมุ่งเป้าไปที่ 'โหนดควบคุมหลัก' ที่เราเคยคิดไว้ เราจะมุ่งเป้าไปที่ 'ศูนย์ประมวลผลข้อมูลย่อย' ที่มันกำลังมุ่งหน้าไปแทน" "หมายความว่า... เราจะส่ง 'รหัสลับทำลายล้าง' ชุดเดิม แต่ส่งไปยังที่ตั้งใหม่?" อรณิชาถาม เพื่อความแน่ใจ "ใช่" ดร.สมศักดิ์ ตอบ "แต่เราต้องคำนวณ 'ความหนาแน่นของคลื่น' และ 'รูปแบบการแทรกซึม' ให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมใต้ดินที่หนาแน่นกว่าเดิม" "เข้าใจแล้วค่ะ" อรณิชาเริ่มป้อนคำสั่งใหม่ลงในระบบ เธอทำงานอย่างคล่องแคล่ว การคำนวณพารามิเตอร์ใหม่สำหรับคลื่นควอนตัมที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิมเริ่มปรากฏบนหน้าจอ "ความหนาแน่นของคลื่นต้องเพิ่มขึ้น 35% และเราต้องใช้ 'รูปแบบการบิดเฟส' ที่จำเพาะเจาะจงยิ่งขึ้น เพื่อให้สามารถเจาะทะลุชั้นดินและโครงสร้างของศูนย์ประมวลผลนั้นได้" "ดีมาก" ดร.สมศักดิ์ กล่าว "เราจะใช้ 'คลื่นตามรอย' ที่เชื่อมต่ออยู่เป็น 'ช่องทางส่งสัญญาณ' หลัก เพื่อนำพารหัสลับของเราไปสู่เป้าหมายโดยตรง" "แต่... จะมีโอกาสที่พวกมันจะตรวจจับเราได้ก่อนที่จะถึงเป้าหมายไหมคะ?" อรณิชาอดถามไม่ได้ "หากสัญญาณตามรอยของเรามีความผิดปกติเพียงเล็กน้อย" "นั่นคือความเสี่ยงที่เราต้องยอมรับ" ดร.สมศักดิ์ ตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ดูจากข้อมูลที่รวบรวมมา พวกมันกำลังอยู่ในช่วง 'สับสน' จากการโจมตีครั้งก่อน การล่มสลายของโหนดควบคุมหลัก ทำให้ระบบตอบสนองของพวกมันรวนไปชั่วขณะ นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เราจะมี" "ฉันเข้าใจค่ะ" อรณิชาสูดหายใจลึก "ฉันพร้อมที่จะดำเนินการแล้วค่ะ" "ดีมาก" ดร.สมศักดิ์ มองไปที่อรณิชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้มีโอกาสทำลายแกนกลางของพวกมัน หากเราพลาดครั้งนี้... ทุกอย่างอาจจะสายเกินไป" อรณิชาพยักหน้า เธอเริ่มกระบวนการส่งสัญญาณชุดใหม่ เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมเริ่มทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เสียงหึ่งๆ นั้นมีความถี่ที่สูงขึ้นและทรงพลังกว่าเดิมอย่างรู้สึกได้ หน้าจอแสดงผลแสดงกราฟคลื่นที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม มันพุ่งตรงไปยังทิศทางของศูนย์ประมวลผลข้อมูลย่อยที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นดิน "สัญญาณถูกปล่อยออกไปแล้ว" อรณิชาแจ้ง "กำลังเดินทาง... 'คลื่นตามรอย' กำลังนำพารหัสลับมุ่งหน้าสู่ศูนย์ประมวลผล..." ทั้งห้องทดลองตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอย่างหนัก และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของทั้งสองคน พวกเขากำลังเดิมพันทุกอย่างที่พวกเขามีในครั้งนี้ ชะตากรรมของโลกทั้งใบขึ้นอยู่กับสัญญาณที่กำลังเดินทางผ่านความมืดมิดใต้พื้นดิน "การประมวลผลข้อมูลของศูนย์ประมวลผลกำลังเริ่มต้นตอบสนองต่อคลื่นของเรา" อรณิชาประหลาดใจเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าพวกมันจะ 'รับรู้' การมาถึงของเราแล้ว" "แย่แล้ว!" ดร.สมศักดิ์ อุทาน "พวกมันรู้ตัวเร็วกว่าที่คิด!" "แต่... สัญญาณตามรอยของเรายังคงเกาะติดอยู่ได้ค่ะ" อรณิชาพยายามควบคุมสถานการณ์ "พวกมันกำลังพยายาม 'แยก' สัญญาณของเราออก แต่ยังไม่สำเร็จ" "เราต้องเร่งความเร็วในการส่งรหัสลับ!" ดร.สมศักดิ์ สั่งการ "อย่าให้โอกาสพวกมันตั้งตัวได้!" อรณิชาปรับเปลี่ยนการตั้งค่าทันที พลังงานที่ส่งออกจากเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด กราฟบนหน้าจอแสดงผลพุ่งขึ้นสูงอย่างน่าหวาดเสียว "กำลังส่ง 'พัลส์' รหัสลับทำลายล้างชุดสุดท้าย!" "สู้ๆ อรณิชา" ดร.สมศักดิ์ ให้กำลังใจ "อีกนิดเดียว!"