เมื่ออรณิชาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเพดานสีขาวของห้องพยาบาล เธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว ราวกับถูกทุบตีมาทั้งคืน ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยังคงติดตาเธอ ชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น "คุณหมอคะ... ฉันอยู่ที่ไหน?" เธอถามพยาบาลที่กำลังวัดความดันให้เธอ "คุณปลอดภัยแล้วค่ะ ดร.อรณิชา" พยาบาลตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบ "คุณสลบไปหลังจากการโจมตีเมื่อวานนี้ค่ะ" "การโจมตี? แล้ว... คนอื่นๆ ล่ะคะ?" อรณิชาถามอย่างร้อนรน "พวกเขาสบายดีค่ะ แค่มีอาการมึนงงเล็กน้อย แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสาหัส" พยาบาลตอบ "แต่... มีบางอย่างเปลี่ยนไปค่ะ" "เปลี่ยนไปยังไงคะ?" "หลังจากที่ยานลำนั้นจากไป... ก็มีข่าวรายงานเข้ามาอย่างต่อเนื่องค่ะ ว่ามีวัตถุประหลาดคล้ายๆ กันปรากฏขึ้นทั่วโลก... ในเมืองใหญ่ๆ ทั่วโลกเลยค่ะ" อรณิชาใจหายวาบ นี่คือสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้ การมาถึงของพวกเขาไม่ใช่แค่เหตุการณ์เดียว แต่เป็นการเริ่มต้นของการยึดครองที่ถูกวางแผนมาอย่างดี เธอรีบลุกขึ้นจากเตียง พยาบาลพยายามห้าม แต่เธอไม่ฟัง "ฉันต้องกลับไปที่ห้องปฏิบัติการค่ะ! ฉันต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" เมื่อกลับมาถึงห้องปฏิบัติการ อรณิชาก็พบกับ ดร.สมศักดิ์ ที่กำลังเคร่งเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "เป็นยังไงบ้างท่าน?" อรณิชาถาม "แย่ลงเรื่อยๆ อรุณ" ดร.สมศักดิ์ถอนหายใจ "ยานเหล่านั้นไม่ได้แค่ปรากฏตัว แต่พวกมันกำลังปล่อยบางอย่างออกมา... เป็นละอองเล็กๆ สีเขียวเรืองแสง" "ละอองสีเขียว?" อรณิชาขมวดคิ้ว "เหมือนในข้อมูลที่เราถอดรหัสได้หรือเปล่าคะ?" "ใช่... เกือบจะเหมือนกัน" ดร.สมศักดิ์ตอบ "ข้อมูลที่พวกเขาส่งมาตอนแรก มันเหมือนเป็นคู่มือการสร้างโลกใหม่... แต่ดูเหมือนว่า 'โลกใหม่' ที่ว่านี้ คือโลกที่พวกเขาต้องการจะสร้างขึ้นมา ไม่ใช่โลกของเรา" "แล้ว... รหัสเตือนที่ฉันเจอในสัญญาณล่ะคะ? มันมีความหมายว่ายังไง?" อรณิชาถาม "ฉันกำลังพยายามแกะมันอยู่" ดร.สมศักดิ์กล่าว "แต่จากข้อมูลที่ปรากฏตอนนี้... ฉันคิดว่ารหัสเตือนนั้นอาจจะหมายถึง... การปรับเปลี่ยนโครงสร้างทางพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตบนโลก... รวมถึงมนุษย์ด้วย" "หมายความว่า... ละอองพวกนั้น... คือเครื่องมือในการเปลี่ยนแปลงพวกเรา?" อรณิชาถามเสียงสั่น "ฉันกลัวว่าจะเป็นอย่างนั้น" ดร.สมศักดิ์ตอบ "พวกเขาอาจจะไม่ได้ต้องการทำลายล้างเราในทันที แต่อาจจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงพวกเราให้กลายเป็น... สิ่งมีชีวิตที่พวกเขาต้องการ" "แต่... ทำไมต้องทำแบบนั้น? ทำไมไม่ยึดครองแบบตรงๆ?" อรณิชาสงสัย "อาจจะเป็นเพราะ... การเปลี่ยนแปลงทีละน้อยมันแนบเนียนกว่า" ดร.สมศักดิ์วิเคราะห์ "ถ้าพวกเขาทำลายล้างเราโดยตรง มันจะเกิดการต่อต้าน และอาจจะทำให้กระบวนการยึดครองยุ่งยากขึ้น การค่อยๆ เปลี่ยนแปลงพวกเรา อาจจะทำให้เรายอมรับพวกเขาในที่สุด... โดยที่ไม่รู้ตัว" "แล้ว... ข้อมูลส่วนอื่นๆ ที่พวกเขาให้มาล่ะคะ? พวกสูตรทางวิทยาศาสตร์ขั้นสูง? พวกนั้นมีประโยชน์หรือเปล่า?" "มีประโยชน์มาก" ดร.สมศักดิ์ตอบ "มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เราเข้าใจเทคโนโลยีของพวกเขา และหาวิธีต่อกรกับพวกเขาได้" "ถ้าอย่างนั้น... เราต้องรีบทำงานนี้ให้เสร็จค่ะ" อรณิชาตัดสินใจ "เราต้องเข้าใจเทคโนโลยีของพวกเขาก่อนที่มันจะสายเกินไป" "ฉันเห็นด้วย" ดร.สมศักดิ์พยักหน้า "แต่เรามีเวลาไม่มากนัก... ดูเหมือนว่าละอองสีเขียวพวกนั้นกำลังกระจายตัวอย่างรวดเร็ว" ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนรับมือกับสถานการณ์ แสงสว่างจ้าอีกครั้งหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาในห้องปฏิบัติการ คราวนี้มาจากนอกหน้าต่าง "อะไรน่ะ?" ดร.สมศักดิ์ถาม อรณิชามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่เต้นระรัว บนท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าสดใส บัดนี้กลับมีเงาสีเงินขนาดมหึมาบดบังแสงอาทิตย์เอาไว้ ยานอวกาศลำนั้น... พวกมันไม่ได้อยู่แค่ในเมืองใหญ่ๆ อีกต่อไป แต่มันกำลังลอยตัวอยู่เหนือศูนย์วิจัยแห่งนี้! "ท่านคะ... พวกเขามาแล้ว..." อรณิชาพูดเสียงแผ่วเบา "พวกเขามาหาเรา..." จากนั้น ร่างของสิ่งมีชีวิตต่างดาวรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวซีด ดวงตาสีดำสนิท ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องปฏิบัติการ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมัน ราวกับจะเย้ยหยัน "ยินดีต้อนรับสู่ยุคใหม่... มนุษย์" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นในความคิดของอรณิชาและ ดร.สมศักดิ์ "การเปลี่ยนแปลงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว"