แสงสีฟ้าสลัวของสถานีอวกาศ "ไททัน" สาดส่องไปทั่วห้องควบคุมหลัก การตกแต่งภายในยังคงความเรียบง่ายตามแบบฉบับของสิ่งอำนวยความสะดวกที่เน้นประโยชน์ใช้สอยสูงสุด ผนังโลหะสีเงินขัดมันสะท้อนภาพเงาของผู้คนที่กำลังขมักเขม้นอยู่เบื้องหน้า แผ่นจอภาพขนาดใหญ่หลายสิบจอแสดงผลข้อมูลที่ซับซ้อน ตัวเลขที่วิ่งไปมา กราฟที่กราดเกรี้ยว และภาพดาวเคราะห์อันห่างไกลในมุมมองที่ชวนให้รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของจักรวาล "ความพร้อมของยาน 'สเปซวอล์กเกอร์' อยู่ที่ระดับเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์แล้วครับ ผู้บัญชาการ" เสียงทุ้มของนักเทคนิคหนุ่มนามว่า "เคน" ดังขึ้นมาจากการสื่อสารภายในยานที่เชื่อมต่อมายังห้องควบคุม พลเรือเอก "อีธาน" บุรุษวัยห้าสิบกว่าปี ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้ม ผมสีดอกเลาแซมเริ่มมีให้เห็น ใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งประสบการณ์บ่งบอกถึงการผ่านสมรภูมิและภารกิจอันตรายมานับไม่ถ้วน เขายืนพิงขอบโต๊ะทำงาน มองไปยังจอภาพที่แสดงภาพยานอวกาศ "สเปซวอล์กเกอร์" ซึ่งจอดเทียบท่าอย่างสง่างามภายนอกสถานี "ดีมากเคน อีกสองชั่วโมงเราจะเริ่มกระบวนการบรรจุเชื้อเพลิงและตรวจสอบระบบสุดท้าย ตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบ เราไม่ต้องการให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยในการเดินทางครั้งนี้" พลเรือเอกอีธานตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลเล็กน้อย "รับทราบครับผู้บัญชาการ" เคนตอบรับด้วยความกระตือรือร้น ข้างๆ พลเรือเอกอีธาน มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอคือ "ดร.เอวา" นักวิทยาศาสตร์ด้านชีวดาราศาสตร์ ผู้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในทีมสำรวจดาวเคราะห์ "เซเรฟิน่า" ดวงดาวอันไกลโพ้นในระบบดาว "อัลฟ่า เพอร์เซอุส" ซึ่งเป็นเป้าหมายของภารกิจนี้ ดร.เอวาในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดสะอ้านดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนในชุดปฏิบัติการสีเข้ม เธอมีผมสีดำยาวรวบตึง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความตื่นเต้น "ท่านผู้บัญชาการคะ ฉันได้ตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับบรรยากาศของเซเรฟิน่าอีกครั้งแล้วค่ะ โมเลกุลของก๊าซบางชนิดยังมีความคลาดเคลื่อนจากที่คาดการณ์ไว้เล็กน้อย" ดร.เอวาพูดพลางเลื่อนภาพข้อมูลบนแท็บเล็ตของเธอให้พลเรือเอกอีธานดู พลเรือเอกอีธานเหลือบมองข้อมูลนั้นครู่หนึ่ง "ความคลาดเคลื่อนขนาดไหนเอวา? มีนัยยะอันตรายหรือไม่?" "ยังไม่ชัดเจนค่ะ แต่มีปริมาณของออกซิเจนที่สูงกว่าปกติเล็กน้อย และมีก๊าซที่ไม่สามารถระบุได้อีกสองชนิด ซึ่งอาจจะส่งผลต่อระบบการหายใจของเรา หรืออาจจะเป็นแค่ความผิดพลาดของอุปกรณ์ตรวจวัดก็ได้ค่ะ" ดร.เอวาอธิบาย "ถ้าอย่างนั้นให้ทีมวิเคราะห์ของคุณทำการปรับเทียบเครื่องมือตรวจวัดให้ละเอียดอีกครั้ง และเตรียมชุดป้องกันพิเศษเผื่อไว้ด้วย หากเราต้องออกไปสำรวจภาคพื้นดิน" พลเรือเอกอีธานสั่งการ "แน่นอนค่ะท่าน" ดร.เอวาพยักหน้ารับ ในอีกมุมหนึ่งของห้องควบคุม "กัปตันเรย์" นักบินอวกาศหนุ่มผู้มากฝีมือ กำลังตรวจสอบเส้นทางการบินบนจอแสดงผลขนาดใหญ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสมาธิ ดวงตาสีฟ้าเข้มจับจ้องไปยังจุดสีแดงเล็กๆ ที่เป็นสัญลักษณ์ของยาน "สเปซวอล์กเกอร์" "ทุกอย่างพร้อมสำหรับผมแล้วครับผู้บัญชาการ" กัปตันเรย์รายงาน "ระบบนำทางทำงานเต็มประสิทธิภาพ เครื่องยนต์ตอบสนองได้ดีเยี่ยม ผมพร้อมที่จะออกเดินทางเมื่อไหร่ก็ได้" พลเรือเอกอีธานพยักหน้าให้กับกัปตันเรย์ "ดีมากเรย์ ภารกิจครั้งนี้สำคัญยิ่งกว่าภารกิจใดๆ ที่เราเคยปฏิบัติมา ดาวเคราะห์เซเรฟิน่าอาจเป็นบ้านหลังใหม่ของมนุษยชาติ หรืออาจเป็นสิ่งที่เราคาดไม่ถึงก็ได้ เราต้องเตรียมพร้อมรับทุกสถานการณ์" "ผมเข้าใจครับท่าน" กัปตันเรย์กล่าว "ผมจะนำพาทุกคนไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย" พลเรือเอกอีธานหันไปมอง ดร.เอวา อีกครั้ง "เอวา เธอแน่ใจนะว่าข้อมูลทั้งหมดที่เรามีเกี่ยวกับเซเรฟิน่าเพียงพอแล้ว?" "เท่าที่มีค่ะท่าน" ดร.เอวาตอบ "เราได้ข้อมูลจากการสังเกตการณ์ทางไกลมาหลายปี แต่ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมและสิ่งมีชีวิตยังไม่มีเลย นี่คือเหตุผลที่ภารกิจนี้สำคัญมาก เราต้องไปดูด้วยตาตัวเอง" "ถูกต้อง" พลเรือเอกอีธานกล่าว "การค้นพบสิ่งมีชีวิตนอกโลก หากเกิดขึ้นจริง จะเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ และเราก็หวังว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจะเป็นมิตร" "หรืออาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงภูมิปัญญามากกว่าเราก็เป็นได้ค่ะ" ดร.เอวาเสริม "เราไม่มีทางรู้ได้เลยจนกว่าจะไปถึงที่นั่น" "นั่นคือความท้าทายของการสำรวจ" พลเรือเอกอีธานยิ้มบางๆ "แต่เราก็พร้อมเผชิญหน้ากับมัน" เขาหันไปมองนาฬิกาดิจิทัลที่แสดงเวลาถอยหลัง "อีกหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาที ยานสเปซวอล์กเกอร์จะเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสถานี ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม" เสียงประกาศดังขึ้นทั่วทั้งสถานี "ประกาศถึงเจ้าหน้าที่ทุกท่าน เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจสำรวจดาวเคราะห์เซเรฟิน่า ยานอวกาศสเปซวอล์กเกอร์จะเริ่มทำการปล่อยตัวในอีกหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาที ขอให้ทีมสำรวจเข้าประจำตำแหน่งบนยาน" กัปตันเรย์เดินออกจากห้องควบคุมไปยังห้องนักบินของยาน "สเปซวอล์กเกอร์" เขาก้าวเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยแผงควบคุมและจอภาพอันซับซ้อน เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยเมื่อระบบต่างๆ เริ่มทำงานเต็มกำลัง เขาสวมหมวกกันน็อคและนั่งลงบนที่นั่งนักบินที่ออกแบบมาเพื่อรองรับแรง G สูง "พร้อมแล้วครับผู้บัญชาการ" กัปตันเรย์รายงานผ่านวิทยุ "ดีมากเรย์ รักษาความเร็วตามแผนที่วางไว้" พลเรือเอกอีธานตอบรับ ภายในยาน "สเปซวอล์กเกอร์" ทีมสำรวจประกอบด้วย ดร.เอวา และเจ้าหน้าที่อีกสองคนกำลังตรวจสอบอุปกรณ์ต่างๆ ดร.เอวาหยิบกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบพกพาขึ้นมาตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้าย "กล้องจุลทรรศน์ทำงานปกติดีค่ะ" เธอรายงาน "สัญญาณชีพของทุกคนปกติ" เสียงของเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ดังขึ้น "ระบบหล่อเย็นและระบบปรับอากาศทำงานเต็มที่" เสียงของวิศวกรระบบดังตามมา "ยานสเปซวอล์กเกอร์พร้อมสำหรับการปล่อยตัว" กัปตันเรย์กล่าว พลเรือเอกอีธานมองไปยังจอภาพที่แสดงภาพภายนอกยาน "การปล่อยตัวจะเริ่มขึ้นในอีกสิบนาทีข้างหน้า ขอให้ทุกคนทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด โชคดีครับทีมสเปซวอล์กเกอร์" "ขอบคุณครับท่าน" เสียงตอบรับจากลูกเรือดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน ยาน "สเปซวอล์กเกอร์" ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากแท่นเทียบท่า ภาพของสถานีอวกาศ "ไททัน" ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ แสงดาวนับล้านส่องประกายอยู่เบื้องหน้า เป็นภาพที่ทั้งสวยงามและน่าเกรงขาม กัปตันเรย์บังคับยานอย่างนุ่มนวล ค่อยๆ เร่งความเร็วเพื่อออกจากวงโคจรของสถานี "ความเร็วในการออกวงโคจรอยู่ที่ระดับสามสิบเปอร์เซ็นต์ครับ" กัปตันเรย์รายงาน "คงระดับไว้เรย์" พลเรือเอกอีธานสั่ง "รับทราบครับ" ยาน "สเปซวอล์กเกอร์" ค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งพ้นจากแรงดึงดูดของสถานีอวกาศ "ไททัน" ได้สำเร็จ ยานค่อยๆ หันหัวเข้าหาอวกาศอันมืดมิด สู่จุดหมายปลายทางอันไกลโพ้น "เราพ้นวงโคจรแล้วครับผู้บัญชาการ" กัปตันเรย์รายงานด้วยน้ำเสียงที่แฝงความโล่งใจเล็กน้อย "ดีมากเรย์ ตอนนี้เปิดเครื่องยนต์หลัก และตั้งเส้นทางไปยังระบบดาวอัลฟ่า เพอร์เซอุส" พลเรือเอกอีธานสั่ง "เปิดเครื่องยนต์หลักแล้วครับ" กัปตันเรย์ตอบ "เส้นทางไปยังอัลฟ่า เพอร์เซอุสถูกตั้งเรียบร้อยแล้ว" ยาน "สเปซวอล์กเกอร์" คำรามกึกก้อง เครื่องยนต์หลักจุดระเบิด ปล่อยแสงสีขาวสว่างจ้าออกมา ยานพุ่งทะยานเข้าสู่อวกาศอันดำมืดด้วยความเร็วเหนือแสง เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนาน สู่ดินแดนที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดได้ไปเยือน ดร.เอวาเอนหลังพิงเบาะ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังหน้าต่าง ชมภาพกลุ่มดาวที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนกับความประหม่า นี่คือจุดสูงสุดของอาชีพนักวิทยาศาสตร์ของเธอ การได้เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจที่จะจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ "คุณเรย์คะ เราจะใช้เวลานานเท่าไหร่ในการเดินทางถึงที่นั่นคะ?" ดร.เอวาถาม "ตามการคำนวณขั้นต้น น่าจะประมาณหกเดือนครับคุณเอวา" กัปตันเรย์ตอบ "ด้วยความเร็วสูงสุดที่เราสามารถทำได้" "หกเดือน..." ดร.เอวาพึมพำ "นานจริงๆ ค่ะ" "แต่เราจะไม่ได้อยู่เฉยๆ ตลอดเวลาแน่นอนครับ" กัปตันเรย์ยิ้ม "เรามีภารกิจที่ต้องทำมากมายระหว่างทาง" "ใช่ค่ะ" ดร.เอวาตอบรับ "การเก็บข้อมูลระหว่างการเดินทางก็สำคัญไม่แพ้กัน" พลเรือเอกอีธานมองภาพยาน "สเปซวอล์กเกอร์" ที่กำลังทะยานออกไปจนกลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ บนจอภาพ "ขอให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่น" เขาพึมพำกับตัวเอง "และขอให้เราค้นพบในสิ่งที่มนุษยชาติกำลังตามหา"