แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน สิ่งมีชีวิตยักษ์ก็ส่งเสียงครวญครางแผ่วเบา เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอ่อนแรง กัปตันเรย์และ ดร.เอวา มองหน้ากันด้วยความเป็นห่วง แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยเปล่งประกายสว่างไสว บัดนี้ซีดจางลงจนแทบจะมองไม่เห็น "มันบาดเจ็บหนักมาก" ดร.เอวา กล่าว พลางมองไปที่หน้าจอแสดงผลของยานสำรวจ "พลังงานของมันลดลงอย่างรวดเร็ว" "เราต้องช่วยมัน" กัปตันเรย์ตัดสินใจทันที "ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เรารู้ว่ามันได้ช่วยชีวิตเราไว้" "แต่เราจะช่วยได้อย่างไรคะ?" นักบินประจำยานถามด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "เราเองก็ได้รับความเสียหายพอสมควร" "เรามีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่สามารถส่งไปยังสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ได้" ดร.เอวา เสนอ "ถึงแม้ว่ามันอาจจะเล็กเกินไปสำหรับสิ่งมีชีวิตระดับนี้ แต่มันอาจจะช่วยบรรเทาอาการของมันได้บ้าง" "ดี! เตรียมอุปกรณ์ทั้งหมดที่เรามี" กัปตันเรย์สั่ง "และเตรียมยานสำรวจรอง เราจะเข้าไปใกล้ๆ มัน" ขณะที่ลูกเรือกำลังเตรียมการ ดร.เอวา ก็สังเกตเห็นบางอย่างบนหน้าจอ "กัปตันคะ! สัญญาณที่ตรวจจับได้เมื่อครู่... มันไม่ได้หายไปทั้งหมด" "หมายความว่าไง?" กัปตันเรย์ถาม "มันแค่เปลี่ยนทิศทางไป... และกำลังกลับมา" ดร.เอวา ตอบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "พวกมันไม่ได้ถอยหนีไปไหน แต่กำลังจะกลับมาพร้อมกับจำนวนที่มากกว่าเดิม!" เสียงเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งยานอวกาศ สัญญาณสีแดงกระพริบไปทั่วห้องควบคุม "พวกมันมาจากทุกทิศทุกทาง!" นักบินตะโกน "จำนวนมหาศาล!" กัปตันเรย์มองไปที่สิ่งมีชีวิตยักษ์ที่กำลังอ่อนแรงลงเรื่อยๆ "เราไม่มีเวลาแล้ว" "กัปตันคะ! ฉันมีไอเดีย!" ดร.เอวา ร้องขึ้น "ข้อมูลที่เราได้จากผลึกโบราณ... มันมีส่วนที่พูดถึง 'แก่นกลางแห่งภูมิปัญญา' ที่สามารถเชื่อมต่อกับทุกสิ่งมีชีวิตในกาแล็กซีนี้ได้" "คุณจะใช้มันเพื่ออะไร?" กัปตันเรย์ถาม "เพื่อขอความช่วยเหลือ! ถ้าสิ่งมีชีวิตยักษ์สามารถส่งพลังงานเพื่อปกป้องเราได้ บางที... อาจจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นที่ทรงพลังพอจะต้านทานพวกนั้นได้" ดร.เอวา อธิบายอย่างเร่งรีบ "และถ้าแก่นกลางนั้นสามารถเชื่อมต่อกับทุกสิ่งมีชีวิตได้... เราอาจจะสามารถส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเหล่านั้นได้" "แต่เราจะเข้าถึงแก่นกลางนั้นได้อย่างไร?" กัปตันเรย์ถาม "เราเพิ่งกลับออกมาจากที่นั่น" "ฉันคิดว่า... เราสามารถใช้ยานสำรวจรอง เพื่อเดินทางกลับไปยังบริเวณนั้นอีกครั้ง" ดร.เอวา กล่าว "มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก และยานสำรวจรองสามารถเข้าถึงพื้นที่ที่ซับซ้อนได้ดีกว่ายานหลัก" "มันเสี่ยงเกินไป" กัปตันเรย์กล่าว "เราต้องอยู่ที่นี่เพื่อป้องกันยานหลัก" "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย เราก็จะถูกทำลายอยู่ดี" ดร.เอวา ตอบ "นี่คือโอกาสเดียวของเรา" กัปตันเรย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปยังสิ่งมีชีวิตยักษ์ที่กำลังจะสิ้นลมหายใจ และมองไปยังหน้าจอที่แสดงให้เห็นกลุ่มวัตถุสีดำที่กำลังรุกคืบเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง "เอาล่ะ" กัปตันเรย์ถอนหายใจ "คุณกับนักบินประจำยาน จะเดินทางไปกับยานสำรวจรอง" "ขอบคุณค่ะ กัปตัน!" ดร.เอวา กล่าวอย่างโล่งใจ "แต่ต้องระวังตัวให้มาก" กัปตันเรย์เตือน "ถ้าสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย ให้รีบกลับมา" "เข้าใจแล้วค่ะ" ดร.เอวา ตอบ ยานสำรวจรองขนาดเล็กแยกตัวออกมาจากยานหลัก เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังทิศทางที่พวกเขากลับออกมาจากหุบเขาแห่งภูมิปัญญาโบราณ กลุ่มวัตถุสีดำเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลำแสงสีดำพุ่งเข้าใส่ยานหลักเป็นระยะๆ สร้างความเสียหายอย่างต่อเนื่อง "พวกมันกำลังจะถึงตัวเราแล้ว!" นักบินประจำยานรายงาน "เร่งความเร็ว!" กัปตันเรย์สั่ง "ใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อยื้อเวลา!" ยานหลักของมนุษย์ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีจากทุกทิศทาง การหลบหลีกเป็นไปอย่างยากลำบาก ลูกเรือทุกคนต่างทำงานอย่างเต็มกำลังเพื่อรักษาชีวิตของตนเองและยานอวกาศ ในขณะเดียวกัน ยานสำรวจรองกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาแห่งภูมิปัญญาโบราณอย่างรวดเร็ว ดร.เอวากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้จากผลึก และพยายามหาทางเชื่อมต่อกับแก่นกลางแห่งภูมิปัญญา "ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง..." ดร.เอวา พึมพำ "มันแรงกล้ามาก... และกำลังรอคอยการเชื่อมต่อ" "เราใกล้ถึงแล้ว" นักบินกล่าว เมื่อเข้าใกล้บริเวณหุบเขา พวกเขาก็เห็นว่าสภาพแวดล้อมรอบๆ เปลี่ยนไป จากที่เคยสงบเงียบ บัดนี้เต็มไปด้วยพลังงานที่ปั่นป่วน "ดูเหมือนว่า... จะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่" ดร.เอวา กล่าว พวกเขานำยานสำรวจรองลงจอดใกล้กับบริเวณที่เคยเป็นแก่นกลางแห่งภูมิปัญญาโบราณ ทันทีที่ประตูยานเปิดออก ดร.เอวาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม "มันอยู่ที่นี่!" ดร.เอวา ตะโกน "ฉันรู้สึกได้!" เธอรีบก้าวลงจากยาน พร้อมกับนักบินประจำยาน พวกเขามุ่งหน้าไปยังใจกลางของหุบเขา ท่ามกลางกระแสพลังงานที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า "ฉันต้องทำอะไรบ้าง?" นักบินถาม "คุณต้องช่วยฉันตั้งค่าเครื่องมือ" ดร.เอวา ตอบ "เราต้องสร้างสะพานเชื่อมระหว่างเรากับแก่นกลางนั้น" พวกเขาเริ่มทำงานอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางเสียงครวญครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ จากยานหลักที่อยู่ห่างไกลออกไป "ฉันรู้สึกได้ว่า... เวลาของเราเหลือน้อยเต็มที" ดร.เอวา กล่าว