เสียงปริศนานั้นดังขึ้นอีกครั้ง รามสะดุ้งสุดตัว เขาหมุนตัวมองไปรอบๆ บริเวณที่ตั้งแคมป์ชั่วคราวของเขา มีเพียงความว่างเปล่าของทุ่งหิมะและแสงเหนือที่เต้นระยิบอยู่บนท้องฟ้า “ใครน่ะ!” เขาตะโกนถาม เสียงก้องกังวานสะท้อนกลับมาอย่างไร้คำตอบ “นี่ฉันเอง… ลิลลี่…” เสียงกระซิบกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย แต่มันยังคงมาจากอุปกรณ์สื่อสารที่เขาถืออยู่ รามชะงักกึก ลิลลี่? ผู้หญิงคนเดียวที่เขารัก และคิดว่าได้สูญเสียไปพร้อมกับการระบาดของ “ออรา” เมื่อหลายเดือนก่อน… ความหวังและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาพร้อมกัน “ลิลลี่… นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” น้ำเสียงของรามสั่นเครือ เขาไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง “ฉัน… ฉันไม่รู้เหมือนกัน… ฉันจำอะไรไม่ได้มากนัก… ตั้งแต่… ตั้งแต่… วันนั้น…” เสียงของลิลลี่แฝงความสับสน “ฉันแค่… รู้สึกได้ถึงนาย… รู้สึกถึงอันตราย… และ… รู้สึกถึง ‘เอเทอร์’…” “เอเทอร์… คุณ… คุณจำได้…” รามแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ “ฉัน… จำได้ว่าเขา… เขาพยายามปกป้องเรา…” ลิลลี่ตอบ “แต่… มันมีบางอย่าง… ที่ฉันจำไม่ได้… เหมือนมีบางส่วนของความทรงจำของฉัน… ถูกลบไป…” รามหลับตาลง เขาพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์วันสุดท้ายที่ได้อยู่กับลิลลี่ ก่อนที่โลกจะล่มสลาย ภาพเบลอๆ ของความโกลาหล เสียงกรีดร้อง และความสิ้นหวัง… เขาจำได้ว่าเขาพยายามพาลิลลี่ไปยังที่ปลอดภัย แต่แล้ว… ทุกอย่างก็มืดมิดไปหมด “ลิลลี่… คุณอยู่ที่ไหน?” รามถาม “ฉัน… อยู่ในที่ที่ปลอดภัย… ที่หนึ่ง… ฉัน… รับสัญญาณของเอเทอร์ได้… มัน… มันเตือนฉัน… เกี่ยวกับ ‘เงา’…” “เงา… เอเทอร์ก็พูดถึงเรื่องนี้… เขาบอกว่ามันคือภัยคุกคามที่แท้จริง… และเขากำลังจะหมดพลังงาน… เขาบอกให้ผมไปที่ฐานวิจัย ‘อะควาเรียส’ ที่ขั้วโลกใต้…” “อะควาเรียส…” ลิลลี่ทวนคำ “ฉัน… ฉันเห็นข้อมูลบางอย่าง… เกี่ยวกับที่นั่น… มัน… ไม่ใช่แค่ฐานวิจัยธรรมดา… มัน… มันคือ… สถานที่… ที่… สัญญาณ… ของ ‘ออรา’… เริ่มต้น…” รามรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ความหวังทั้งหมดที่เขามีเริ่มสั่นคลอน “หมายความว่าไง… คุณหมายถึง… ออรา… มันไม่ได้เกิดขึ้นเอง?” “ฉัน… ไม่แน่ใจ… แต่มัน… ดูเหมือนจะ… มีบางอย่าง… ถูกสร้างขึ้น… ที่นั่น… และ… เมื่อมัน… ถูกปลุก… มันก็… แพร่กระจาย…” ลิลลี่ตอบอย่างยากลำบาก รามสัมผัสได้ถึงความพยายามของเธอในการดึงข้อมูลที่กระจัดกระจายในความทรงจำ “แล้ว… คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?” “ฉัน… จำได้เพียง… แสงสีฟ้า… และ… เสียงเพลง… ที่… ดัง… อย่าง… บรรเลง…” แสงสีฟ้า? เสียงเพลง? รามขมวดคิ้ว “ลิลลี่… คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้กำลังฝัน?” “ฉัน… แน่ใจ…” ลิลลี่ตอบเสียงสั่น “แล้ว… คุณ… คุณกำลังจะไปที่นั่น… ใช่ไหม?” “ใช่… ถ้าเอเทอร์บอกว่านั่นคือความหวังสุดท้าย… ฉันก็ต้องไป…” “แต่… ราม… มันอันตรายเกินไป… ฉัน… ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง… ที่… น่ากลัว… ยิ่งกว่า ‘ออรา’ เสียอีก…” “แต่ถ้าเราไม่ไป… มนุษยชาติก็ต้องจบสิ้น…” รามยืนยัน “งั้น… งั้นฉันจะ… พยายาม… ไปกับนาย…” ลิลลี่พูดอย่างแน่วแน่ “คุณจะมาได้ยังไง? คุณอยู่ที่ไหน?” “ฉัน… ฉันไม่รู้… แต่… ฉันจะพยายาม… ฉันจะ… หาทาง… ที่จะ… เชื่อมต่อ… กับนาย… ให้ได้…” ทันใดนั้น สัญญาณของลิลลี่ก็ขาดหายไปอีกครั้ง ทิ้งให้รามอยู่ตามลำพังกับความหนาวเย็นและความสับสน “ลิลลี่… ลิลลี่!” เขาตะโกน แต่ก็ไร้ประโยชน์ รามพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาต้องไปต่อ ความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติขึ้นอยู่กับเขา และตอนนี้… มีความเป็นไปได้ว่าลิลลี่ ผู้หญิงที่เขารัก อาจจะยังมีชีวิตอยู่ และอาจจะสามารถช่วยเขาได้ เขาหันกลับไปมองทุ่งหิมะอันเวิ้งว้าง เขาต้องหาทางไปยังขั้วโลกใต้ และเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง “ออรา” และ “เงา” ที่เอเทอร์ได้กล่าวถึง แต่ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง เขาสังเกตเห็นบางอย่างบนพื้นหิมะ… รอยเท้า… รอยเท้าที่ไม่ได้เกิดจากมนุษย์… มันมีลักษณะคล้ายกับ… ปีก… ปีกของสิ่งมีชีวิตบางชนิด… และมันกำลังลากยาวไปทางทิศตะวันตก… ทิศทางที่ห่างจากเขาออกไป… เขาจะตามรอยไปหรือไม่? หรือจะมุ่งหน้าไปยังขั้วโลกใต้โดยตรง?