เงาดำขนาดมหึมาที่กำลังก่อตัวบนท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านนั้นดูราวกับฝันร้ายที่กลายเป็นจริง มันไม่ใช่เพียงกลุ่มพลังงานธรรมดา แต่เป็นโครงสร้างที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ เหมือนกับว่ามิติแห่งความจริงกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ อคินและปรางยืนนิ่งอึ้ง จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความหวาดหวั่น “นี่มัน… ไม่น่าเป็นไปได้…” อคินพึมพำ เขาพยายามประมวลผลสิ่งที่เห็นด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่เขามี แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ามันเกินกว่าคำอธิบายใดๆ “พลังงานแห่งความว่างเปล่า… มันไม่ควรจะมีรูปทรงแบบนี้… มันควรจะเป็นสิ่งที่ไร้ตัวตน… ไร้ขอบเขต…” ปรางรู้สึกถึงพลังงานอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากเงาดำนั้น มันไม่ใช่ความเย็นธรรมดา แต่เป็นความเย็นที่กัดกินจิตวิญญาณ ราวกับว่ามันกำลังดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างให้จมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด “มันกำลัง… กลืนกิน… ทุกอย่าง…” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “เมือง… ผู้คน… แม้แต่… พื้นที่…” ขณะที่พวกเขากำลังประมวลผลสถานการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนั้น เสียงกรีดร้องของผู้คนก็ดังขึ้นอีกระลอก ร่างกายของผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงกับเงาดำเริ่มเลือนราง เหมือนกับว่าพวกเขากำลังถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่านั้น “เราต้องทำอะไรสักอย่าง!” ปรางตะโกน เธอหันไปมองอคิน “เราปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้!” อคินพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ความคิดเรื่องการทดลอง การสร้างเครื่องย้อนเวลา หรือการศึกษาพลังงานโบราณ ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณแห่งการปกป้อง “ใช่! เราต้องหยุดมัน!” เขาหันไปคว้าแขนปราง “พลังจิตของเรา… มันคือสิ่งเดียวที่เราพอจะใช้ได้ตอนนี้… แต่เราจะทำอะไรได้?” “ฉันไม่รู้!” ปรางยอมรับ “แต่ฉันรู้สึกได้ว่า… การที่ผนึกอ่อนแอลง… มันทำให้พลังงานแห่งความว่างเปล่า… มีโอกาสที่จะก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างได้… ถ้าเราสามารถ… เสริมความแข็งแกร่งให้ผนึกอีกครั้ง… บางที… มันอาจจะช่วยได้…” “เสริมความแข็งแกร่งให้ผนึก?” อคินทวนคำ “แต่ผนึกนั้นอยู่ไกลมาก… เราจะไปที่นั่นทันได้อย่างไร… แถมเราก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนกันแน่… ตอนเราย้อนเวลากลับมา เราก็ไม่ได้เห็นตำแหน่งที่แน่ชัดของมัน…” “ฉันรู้สึกได้…” ปรางหลับตาลง พยายามเพ่งสมาธิไปที่พลังงานรอบตัว “ฉันรู้สึกถึง… แก่นกลางของพลังงาน… ที่นี่… ใกล้ๆ… แต่มันก็… กำลังถูกพลังงานแห่งความว่างเปล่า… กลืนกิน… เหมือนกัน…” “ใกล้ๆ?” อคินถามด้วยความหวัง “คุณแน่ใจนะ?” “ใช่ค่ะ… แต่… มันอันตรายมาก… พลังงานที่นี่มันบิดเบี้ยว… ไม่เสถียร…” ปรางตอบ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เราต้องลอง… เราต้องพยายาม…” “ถ้าคุณบอกว่ารู้สึกได้… ผมก็เชื่อคุณ” อคินกล่าว เขากอดแขนปรางแน่น “เราจะไปด้วยกัน” ทั้งสองเริ่มวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่น มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ปรางรู้สึกได้ถึงแก่นกลางของพลังงาน การเดินทางนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค สิ่งก่อสร้างรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว ผนังบ้านเอียงเข้าหากัน ต้นไม้เหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็วราวกับถูกดูดพลังชีวิตไป “นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกับโลกของเรา?” อคินอุทานเมื่อเห็นก้อนหินที่เคยตั้งมั่นอยู่บนพื้นดินเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นเล็กน้อย “มิติ… มันกำลังจะแตกสลายจริงๆ!” “เราต้องเร่งกว่านี้!” ปรางเร่งเร้า พวกเธอวิ่งผ่านถนนที่เริ่มมีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ราวกับว่าพื้นดินกำลังจะแยกออกจากกัน ขณะที่พวกเขากำลังจะถึงจุดที่ปรางรู้สึกถึงพลังงานนั้น จู่ๆ เงาดำขนาดมหึมาบนท้องฟ้าก็ขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว มันแผ่ปกคลุมพื้นที่กว้างขึ้นกว่าเดิมมาก แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ถูกบดบังจนเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวๆ สีดำทะมึนที่ส่องลงมา “ไม่นะ!” อคินตะโกน “มันกำลัง… ก่อตัวสมบูรณ์แล้ว!” สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขาไม่ใช่เงาดำธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือประตูมิติที่บิดเบี้ยวผิดรูป รูปร่างของมันไม่แน่นอน เปลี่ยนแปลงไปมาตลอดเวลา และมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในนั้น “นั่นมัน… อะไรกัน?” ปรางถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสยดสยอง “ผม… ผมไม่รู้…” อคินกล่าว “แต่มันกำลังดึงดูดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป… แม้แต่… อากาศ…!” แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มแผ่กระจายออกมาจากประตูมิตินั้น ร่างกายของทั้งสองคนถูกกระชากไปข้างหน้าอย่างรุนแรง พวกเขาต้องเกาะกันแน่นเพื่อไม่ให้ถูกดูดเข้าไป “เราต้อง… หาทางปิดมัน!” ปรางพยายามตะโกนต่อสู้กับแรงลมที่ถาโถมเข้ามา “ฉันรู้สึกได้… แก่นกลางพลังงาน… อยู่ใกล้กว่าที่คิด…! อยู่ตรงนั้น!” เธอชี้ไปยังกลางประตูมิติที่กำลังบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง ที่นั่นมีจุดเล็กๆ จุดหนึ่งที่เปล่งแสงสีขาวออกมาอย่างริบหรี่ มันดูเหมือนเป็นจุดศูนย์กลางของการบิดเบี้ยวทั้งหมด “ตรงนั้น?” อคินถาม เขาพยายามเพ่งมอง แต่ภาพมันพร่ามัวเกินไป “เราจะไปถึงตรงนั้นได้อย่างไร?” “ฉัน… ฉันไม่รู้…” ปรางยอมรับ “แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย… ทุกอย่างจะจบสิ้น…” ทันใดนั้นเอง ร่างกายของทั้งสองคนก็ถูกกระชากอย่างแรงอีกครั้ง คราวนี้มันแรงกว่าเดิมมาก ราวกับว่าประตูมิติได้ "พ่น" พลังงานบางอย่างออกมา “อ๊าก!” ปรางร้องด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ “ปราง!” อคินตะโกน เขาพยายามดึงตัวปรางเข้ามาใกล้ แต่แรงดึงดูดนั้นรุนแรงเกินไป ภาพสุดท้ายที่ทั้งสองเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง คือภาพของประตูมิติที่กำลังขยายตัวออก และดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง… รวมถึงพวกเขา… เข้าไป…