ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ค่อยๆ จางหายไป ปรางค่อยๆ รู้สึกตัวอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ รอบตัวมีเพียงความมืดมิดที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด “ที่นี่… ที่ไหน…” เธอพึมพำ พยายามขยับร่างกาย แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าอย่างแสนสาหัส เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู “ปราง… คุณ… ฟื้นแล้ว…” ปรางหันไปมอง อคินนอนอยู่ข้างๆ เขาดูโทรมกว่าเดิมมาก ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอย เหมือนกำลังมองผ่านอะไรบางอย่างไป “อคิน… เรา… เราอยู่ที่ไหน?” ปรางถาม “เกิดอะไรขึ้น? ประตูมิตินั่น…?” อคินพยายามยันตัวขึ้นนั่ง “ผม… ผมไม่แน่ใจ… แต่… ผมรู้สึกว่า… เราไม่ได้ถูกดูดเข้าไปในประตูมิตินั้นโดยตรง…” “แล้ว… แล้วเกิดอะไรขึ้น?” ปรางถามด้วยความสับสน “ผม… ผมจำได้รางๆ… ว่าตอนที่แรงดึงดูดมันรุนแรงที่สุด… ผมรู้สึกถึง… การส่งผ่าน… ที่รวดเร็ว… และ… เย็นเยียบ… เหมือนกับว่า… มีบางสิ่ง… เข้ามา… และ… พาเรา… ออกมา…” อคินเล่า เขาขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด “แต่มันไม่ใช่การเดินทาง… มันเหมือนกับ… การถูกดึง… และ… การถูกวาง…” “ถูกวาง?” ปรางทวนคำ “คุณหมายความว่า… มีใครบางคน… หรือบางสิ่ง… พาเรามาที่นี่?” “อาจจะ… ผมไม่แน่ใจ…” อคินส่ายหน้า “แต่ที่แน่ใจคือ… ที่นี่… ไม่ใช่ที่ที่เราจากมา… และ… ผมรู้สึกว่า… มีบางอย่าง… หายไป…” “หายไป?” ปรางถาม “ความทรงจำ… บางส่วนของผม… มัน… เลือนลาง… เหมือนกับว่า… มีบางอย่าง… ถูกลบออกไป…” อคินตอบ เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมขมับ “โดยเฉพาะ… ความทรงจำเกี่ยวกับ… การเดินทางของเรา… ในอดีต… และ… สิ่งที่เราเจอ… ที่เมืองโบราณ…” ปรางตกใจ “คุณ… คุณจำเรื่องที่เราเจอผู้พิทักษ์ไม่ได้เหรอ? หรือเรื่องที่เครื่องเทอร์ราคอร์ของผมทำงานผิดพลาด?” อคินมองปรางด้วยสายตาว่างเปล่า “ผม… ผมจำไม่ได้… ผมจำได้แค่ว่า… ผมพยายามจะสร้างบางสิ่ง… และ… เกิดอุบัติเหตุ… ทำให้ผมมาอยู่ที่นี่… กับคุณ… แต่… รายละเอียด… มัน… หายไป…” ปรางรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง “นี่มัน… มันเป็นไปไม่ได้… ใครกัน… ที่สามารถเข้ามา… และ… ลบความทรงจำของเราได้?” “ผม… ผมก็ไม่รู้…” อคินตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า… มันเกี่ยวข้องกับ… พลังงาน… พลังงานที่มัน… เย็นเยียบ… และ… ทรงพลัง… มันเหมือนกับ… จิตสังหาร… ที่พยายามจะ… ควบคุม…” ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ แสงสว่างสีขาวนวลก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขา ความมืดมิดเริ่มสลายไป เผยให้เห็นภาพของห้องโถงขนาดใหญ่ที่สร้างจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ เพดานสูงเสียดฟ้า และเสาหินแกะสลักที่ดูสง่างาม “นี่มัน… สวยงาม…” ปรางพึมพำอย่างตะลึงงัน “ที่นี่… คือที่ไหน?” “ผม… ผมก็ไม่รู้…” อคินตอบ แต่แววตาของเขากลับเริ่มมีประกายแห่งความคุ้นเคยปรากฏขึ้น “แต่… ผมรู้สึกว่า… ผมเคยมาที่นี่… มาก่อน…” ทันใดนั้น หญิงสาวผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา เธอสวมชุดยาวสีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำขลับยาวสลวย ใบหน้าของเธอสวยงามราวกับเทพธิดา แต่แววตาของเธอเย็นชาและไร้ความรู้สึก “ยินดีต้อนรับ… ผู้มาจากต่างเวลา…” หญิงสาวกล่าว เสียงของเธอใสดุจระฆังแก้ว แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม “คุณ… คือใคร?” ปรางถามอย่างระแวดระวัง “ข้าคือผู้ดูแล… แห่งความทรงจำ…” หญิงสาวตอบ “ข้าเป็นผู้ที่คอยรักษา… และ… ปกป้อง… ความรู้… และ… ความทรงจำ… ที่ถูกผนึกไว้…” “ผนึก?” อคินทวนคำ “คุณกำลังพูดถึง… พลังงานแห่งความว่างเปล่า… หรือ?” “พลังงานแห่งความว่างเปล่า… คือสิ่งที่พวกเจ้าได้ปลุกมันขึ้นมา…” หญิงสาวกล่าว “และการกระทำของพวกเจ้า… ได้ก่อให้เกิดความปั่นป่วน… ในกระแสเวลา… ข้าจึงต้องเข้ามาแทรกแซง…” “คุณ… คุณลบความทรงจำของเรา?” ปรางถามอย่างไม่เชื่อสายตา “ไม่ใช่การลบ… แต่เป็นการ… จัดระเบียบ… ใหม่…” หญิงสาวตอบ “ความทรงจำบางส่วน… ที่เป็นอันตราย… และ… อาจจะก่อให้เกิด… ความเสียหาย… มากกว่าเดิม… ข้าจึงต้อง… แยกมันออกไป… เพื่อความสมดุล…” “อันตราย? ความเสียหาย?” อคินถาม “คุณหมายถึง… ความรู้เกี่ยวกับ… การสร้างเครื่องย้อนเวลา… หรือ?” “พวกเจ้า… ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับ… อดีต… ที่ไม่ควรจะถูกแตะต้อง…” หญิงสาวกล่าว “และได้ปลดปล่อย… พลังงาน… ที่ถูกผนึกไว้… การกระทำของพวกเจ้า… มันสั่นคลอน… สมดุลแห่งเวลา… ข้าจึงต้อง… สร้างกำแพง… ขึ้นมา… เพื่อป้องกัน… ไม่ให้… ความเสียหาย… ลุกลาม…” “แต่… ถ้าคุณทำแบบนั้น… พวกเราจะจำอะไรไม่ได้เลย… แล้วเราจะแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร?” ปรางถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มมีความโกรธผสม “พวกเจ้า… ไม่จำเป็นต้องจำ… ทุกสิ่งทุกอย่าง…” หญิงสาวตอบ “สิ่งที่สำคัญที่สุด… คือ… การหยุดยั้ง… พลังงานแห่งความว่างเปล่า… ไม่ให้… กลืนกิน… ทุกสรรพสิ่ง… ข้าได้… ปิดผนึก… แก่นกลางของพลังงานนั้น… ไว้แล้ว…” “ปิดผนึก… แล้วเหรอ?” อคินถามด้วยความประหลาดใจ “แต่… ตอนที่เราออกมา… เราเห็นมันกำลังก่อตัว…” “นั่นคือ… ภาพลวงตา… ที่ข้าสร้างขึ้น… เพื่อ… หลอกล่อ… พลังงานแห่งความว่างเปล่า… ให้เชื่อว่า… มันยังมีอำนาจ… เพื่อ… ให้ข้า… สามารถ… เก็บเกี่ยว… พลังงาน… ของมัน… มาเสริม… การผนึก…” หญิงสาวอธิบาย “และ… การกระทำของพวกเจ้า… ได้ช่วย… โดยไม่รู้ตัว… ในการ… รวบรวม… พลังงาน… บางส่วน… มาให้ข้า…” “คุณ… คุณใช้พลังของเรา… งั้นเหรอ?” ปรางถามด้วยความไม่พอใจ “ข้า… ไม่ได้ใช้… แต่… พลังงานของพวกเจ้า… ที่ถูกกระตุ้น… จากการเดินทาง… และ… การเผชิญหน้า… กับ… พลังงานแห่งความว่างเปล่า… มันได้… ไหลเข้ามา… ในระบบ… ของข้า… โดยธรรมชาติ… ซึ่ง… เป็นประโยชน์… อย่างยิ่ง…” หญิงสาวกล่าว “ตอนนี้… การผนึก… กลับมา… แข็งแกร่ง… กว่าเดิม… แล้ว…” “แล้ว… ทำไมคุณไม่บอกเราตั้งแต่แรก?” อคินถาม “เพราะ… พวกเจ้า… ยังไม่พร้อม… ที่จะรับรู้… ความจริง… และ… ความรับผิดชอบ… ที่ยิ่งใหญ่… การสูญเสีย… ความทรงจำ… บางส่วน… เป็น… ราคา… ที่ต้องจ่าย… เพื่อ… ปกป้อง… โลก… และ… ตัวของพวกเจ้าเอง…” หญิงสาวตอบ “ตอนนี้… พวกเจ้า… สามารถ… กลับสู่… โลกของพวกเจ้า… ได้แล้ว… โดย… ไม่มี… ความทรงจำ… ที่จะ… ก่อให้เกิด… อันตราย…” “แต่… ถ้าเราไม่มีความทรงจำ… เราจะรู้ได้อย่างไร… ว่าเราต้องทำอะไรต่อไป?” ปรางถาม “พวกเจ้า… จะรู้สึกได้เอง…” หญิงสาวกล่าว “สัญชาตญาณ… และ… จิตสำนึก… ที่แท้จริง… ของพวกเจ้า… จะนำทาง… พวกเจ้า… ไปเอง…” ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีขาวก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากตัวกลับ ถูกส่งผ่านอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว…