ความมืดมิดที่เคยโอบล้อมปรางในคราวที่แล้ว ได้จางหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยภาพลวงตาที่สั่นไหวเหมือนคลื่นน้ำ เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ปกคลุมจิตใจ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังพยายามบดขยี้ตัวตนของเธอ “ไม่… อย่า…” เธอพึมพำ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งกว่านั้น “คุณ… กำลังพยายาม… ต่อต้าน… การชำระล้าง… ของพวกเรา…” เสียงเย็นชาดังขึ้นรอบตัว ราวกับว่ามันกำลังแทรกซึมเข้ามาในความคิดของเธอ ปรางพยายามนึกถึงอคิน นึกถึงเครื่องย้อนเวลา นึกถึง ‘องค์กร’… แต่ภาพเหล่านั้นก็พร่าเลือนไปอย่างรวดเร็ว เหมือนถูกเมฆหมอกหนาทึบปกคลุม “จำ… อย่าจำ…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “พลัง… ที่พวกคุณ… ครอบครอง… คือ… อันตราย…” ขณะที่เธอกำลังจะยอมจำนนต่อกระแสแห่งความว่างเปล่า จู่ๆ ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธออย่างชัดเจน เป็นภาพของชายชราคนหนึ่ง เขาสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “อย่ากลัว… ลูกหลานของข้า…” ชายชรากล่าว เสียงของเขาดังก้องอยู่ในจิตใจของปราง ราวกับเป็นเสียงกระซิบจากอดีตกาล “พลังที่เจ้าครอบครอง… ไม่ใช่สิ่งที่จะต้องถูกลบล้าง… แต่มันคือ… พร…” ปรางจ้องมองไปยังชายชราด้วยความสงสัย “ท่าน… คือใคร?” “ข้าคือ… ผู้เฝ้ามอง… ผู้ที่เคย… สัมผัส… กับพลังแห่งจักรวาล… มาก่อน…” ชายชราตอบ “ข้าเห็น… ความดีงาม… ในจิตใจของเจ้า… และ… ในจิตใจของ… ด็อกเตอร์อคิน…” “แต่… พวกเขาบอกว่า… พลังของเรา… คืออันตราย…” ปรางกล่าว “ผู้ที่… หวาดกลัว… ต่อสิ่งที่ไม่เข้าใจ… มักจะ… กล่าวโทษ… สิ่งนั้น…” ชายชรากล่าว “พลัง… ที่แท้จริง… ไม่เคย… เป็นอันตราย… หากถูก… ใช้… ด้วย… เจตนา… อันบริสุทธิ์…” “แล้ว… เราจะหยุดยั้ง… พวกนั้นได้ยังไง?” ปรางถาม “พวกเขา… กำลังจะลบ… ทุกอย่างไป…” “พวกเขากลัว… ในสิ่งที่พวกเขา… ควบคุมไม่ได้…” ชายชรากล่าว “แต่… ความทรงจำ… และ… แก่นแท้… ของพลัง… มัน… ซ่อนเร้น… อยู่… ในส่วนลึก… ของจิตวิญญาณ…” ชายชราเหยียดมือออกมา สัมผัสเบาๆ ที่หน้าผากของปราง “จง… ระลึก… ถึง… สัญญาณ… แห่ง… อดีต…” ชายชรากล่าว “สัญลักษณ์… ที่เจ้า… เห็น… คือ… กุญแจ…” ภาพของสัญลักษณ์สีเขียวเรืองรองปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของปรางอีกครั้ง มันหมุนวนและสว่างไสวขึ้น “สัญลักษณ์นั้น… คือ… การบ่งบอก… แห่ง… พลังงาน… ที่… สมดุล…” ชายชราอธิบาย “มันคือ… จุดเชื่อมต่อ… ระหว่าง… มิติ… และ… แก่นแท้… แห่ง… การดำรงอยู่…” “แล้ว… มันจะช่วยพวกเราได้ยังไง?” ปรางถาม “เมื่อเจ้า… ระลึก… ถึง… ความหมาย… ที่แท้จริง… ของมัน… เจ้าจะ… สามารถ… สื่อสาร… กับ… ‘ผลึกเวลา’… ได้อีกครั้ง…” ชายชรากล่าว “และ… มันจะ… ปลดปล่อย… พลัง… ที่แท้จริง… ของพวกเจ้า… ออกมา…” “แต่… ฉันจำ… ไม่ได้เลย…” ปรางกล่าวด้วยความสิ้นหวัง “ความทรงจำ… อาจจะ… ถูกบิดเบือน… ถูกลบเลือน… แต่… แก่นแท้… ของประสบการณ์… มัน… ยังคงอยู่…” ชายชราปลอบโยน “จง… เชื่อมั่น… ในสัญชาตญาณ… ของเจ้า…” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของอคินก็ดังขึ้นในโสตประสาทของปราง “อคิน!” ปรางอุทาน “ถึงเวลาแล้ว… ลูกหลานของข้า…” ชายชรากล่าว “จง… รวบรวม… พลัง… ที่เจ้า… มี… และ… อย่า… กลัว…” ภาพของชายชราค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับแสงสีม่วงเข้มที่เริ่มอ่อนกำลังลง ปรางรู้สึกได้ถึงแรงต้านทานที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเธอ มันเป็นแรงต้านทานที่มาจากส่วนลึกที่สุดของตัวตน “ไม่… พวกคุณ… ทำไม่ได้…” ปรางกล่าวอย่างแผ่วเบา แต่ดวงตาของเธอฉายแววแห่งการต่อสู้ “ฉัน… จะไม่ลืม…” เธอพยายามเพ่งสมาธิไปที่ภาพสัญลักษณ์สีเขียวที่ชายชราได้มอบให้ และนึกถึงความรู้สึกที่เธอเคยมีต่อพลังงานนั้น พลังงานที่เชื่อมโยงเธอกับอดีต ในขณะเดียวกัน ที่ยานพาหนะลอยฟ้า ชายชุดดำคนหนึ่งก็ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?” เขาถาม “การชำระล้าง… กำลังช้าลง…” “เป็นไปได้ยังไง?” อีกคนหนึ่งถาม “พลังงานของพวกเรา… ควรจะ… กำจัด… ทุกสิ่ง…” “อาจจะ… มีบางอย่าง… ที่เรา… มองข้ามไป…” ชายชุดดำคนแรกกล่าว “สตรีผู้นั้น… อาจจะ… มี… ‘การเชื่อมต่อ’… ที่แข็งแกร่งกว่า… ที่เราคาดคิด…” “แต่… ถ้าเธอ… ระลึก… ได้… มันจะ… เป็น… อันตราย…” “เราต้อง… เร่ง… กระบวนการ…” แสงสีม่วงเข้มกลับมาสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พยายามจะบดขยี้จิตใจของปรางให้แหลกละเอียด แต่ในห้วงความคิดของปราง สัญลักษณ์สีเขียวก็ได้ส่องสว่างขึ้นมาอย่างเจิดจ้า มันแผ่พลังงานที่อบอุ่นและมั่นคงออกมา ราวกับเป็นโล่กำบังจิตวิญญาณของเธอ “ฉัน… จำได้…” ปรางกล่าวในความคิด “ฉันจำได้… ทุกอย่าง…” ภาพของอคินที่กำลังถูกแสงสีม่วงโจมตี ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธออย่างชัดเจน “อคิน… ฉันกำลังจะไปหาคุณ…” ปรางรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เธอมี เพ่งไปยังสัญลักษณ์สีเขียว และนึกถึง ‘ผลึกเวลา’… นึกถึงความรู้สึกที่มันเคยเชื่อมโยงกับพลังจิตของเธอ ทันใดนั้น พลังงานบางอย่างก็ปะทุขึ้นจากภายในตัวเธอ มันไม่ใช่พลังงานที่รุนแรงและก้าวร้าว แต่เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และมั่นคง “นี่คือ… พลัง… แห่ง… การเชื่อมต่อ…” ปรางกล่าวในความคิด “พลัง… ที่… ไม่ถูก… ควบคุม…” แสงสีเขียวเรืองรองรอบตัวปราง สว่างไสวขึ้นอย่างรวดเร็ว มันแผ่กระจายออกไป ผลักดันแสงสีม่วงของชายชุดดำให้ถอยร่น “เป็นไปไม่ได้!” ชายชุดดำอุทาน “พลังของเธอ… มัน… เข้มข้นขึ้น…” “สัญลักษณ์นั้น… คือ… กุญแจ… จริงๆ…” ปรางลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่รอบตัวเธอมีแสงสีเขียวอ่อนๆ ส่องสว่าง “ฉัน… ทำได้…” เธอพึมพำ เธอหันไปมองอคิน ซึ่งยังคงถูกแสงสีม่วงรัดแน่นอยู่ “อคิน… อดทนไว้นะคะ!” ปรางตะโกน ปรางรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เพ่งสมาธิไปที่อคิน และส่งกระแสพลังงานสีเขียวออกไปหาเขา “นี่คือ… พลัง… แห่ง… ความทรงจำ… ที่แท้จริง…” ปรางกล่าว “มันจะ… ปกป้องคุณ…” เมื่อพลังงานสีเขียวของปรางสัมผัสกับแสงสีม่วงที่รัดร่างของอคิน เกิดเป็นประกายไฟสีขาวสว่างวาบขึ้นมา แสงสีม่วงเริ่มอ่อนกำลังลง และอคินก็เริ่มกระตุกตัวแรงขึ้น “อึ่ก…!” เขาครางเสียงหลง “เขา… กำลัง… ต่อต้าน…” ชายชุดดำกล่าวด้วยความประหลาดใจ “แต่… พลังของเธอ… มัน… กำลัง… ขับไล่… พลังงาน… ของเรา…” “เราต้อง… ยอมแพ้… ในตอนนี้…” ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าว “ถ้าเรา… ยื้อ… ต่อไป… อาจจะ… เกิด… ความเสียหาย… ที่… ควบคุมไม่ได้…” “แต่… ‘ผลึกเวลา’…!” “เรา… จะหาทาง… กลับมา… เอาคืน… ทีหลัง…” ชายชุดดำทั้งหลายถอยกลับเข้าไปในยานพาหนะลอยฟ้า ประตูค่อยๆ ปิดลง และยานพาหนะก็ค่อยๆ เลือนหายไปในมิติสีม่วง แสงสีม่วงที่รัดร่างของอคินก็สลายไป เขาทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างหนัก “อคิน…! คุณเป็นอะไรไหม?” ปรางรีบเข้าไปประคองเขา “ผม… ผมจำได้แล้ว…” อคินกล่าว เสียงของเขาสั่นเครือ “ผมจำได้… ทุกอย่าง…” “จริงเหรอคะ?” ปรางดีใจ “ฉันก็เหมือนกัน… ชายชราคนนั้น… ท่านช่วยฉันไว้…” “ชายชรา?” อคินมองปรางอย่างสงสัย “ผม… ผมจำได้แค่ว่า… ความทรงจำของผม… มันกำลังจะหายไป… แต่แล้ว… จู่ๆ… มันก็กลับมา… เหมือนกับว่า… มีบางสิ่ง… มา ‘ปลุก’ มัน…” “อาจจะเป็น… ท่านผู้เดียวกัน…” ปรางกล่าว “ท่านบอกว่า… พลังของเรา… คือพร… และ… สัญลักษณ์นั้น… คือกุญแจ…” “สัญลักษณ์… สีเขียว…” อคินนึกขึ้นได้ “ผมจำได้… ตอนที่เราอยู่ในอดีต… ผมเห็นสัญลักษณ์นั้น… บนแท่นบูชา… และ… ผมรู้สึกถึง… พลังงานบางอย่าง… ที่เชื่อมโยงกับ… ‘ผลึกเวลา’…” “มันคือ… การบ่งบอก… แห่ง… พลังงาน… ที่… สมดุล…” ปรางทวนคำพูดของชายชรา “แล้ว… ‘ผลึกเวลา’… มันก็คือ… ส่วนหนึ่งของพลังนั้น…” “ใช่ครับ!” อคินเห็นด้วย “และ… ‘องค์กร’ นั่น… พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ ‘ผลึกเวลา’… พวกเขาต้องการ… ควบคุม… หรือ… ทำลาย… พลังงาน… ที่สมดุล… นั้น…” “แล้ว… ทำไมพวกเขาถึงกลัวพลังของเรา… ในเมื่อมันคือ ‘พร’?” ปรางถาม “เพราะพวกเขา… ไม่เข้าใจ… และ… ไม่สามารถ… ควบคุมมันได้…” อคินตอบ “พวกเขาจึงมองว่ามัน… เป็นภัย…” “แต่… พวกเขาบอกว่าจะกลับมา…” ปรางกล่าว “เราต้องเตรียมพร้อม…” อคินกล่าว “ตอนนี้… เรามีพลัง… และความทรงจำของเรากลับคืนมาแล้ว… เราต้องหาทาง… เอา ‘ผลึกเวลา’ ของผมกลับคืนมา… และ… หาทาง… ปกป้อง… สมดุลของจักรวาล…” “แล้ว… สัญลักษณ์นั้น… ล่ะคะ?” ปรางถาม “มันจะพาเราไปที่ไหน?” “ผมว่า… มันคือ… จุดเริ่มต้น… ของการเดินทางครั้งใหม่…” อคินกล่าว “จุดเริ่มต้น… ของการค้นหา… ความจริง… เกี่ยวกับ… พลัง… ที่แท้จริง…” ทั้งสองคนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ แต่ตอนนี้ พวกเขามีอาวุธที่สำคัญที่สุดแล้ว คือ ความทรงจำที่กลับคืนมา และพลังที่แท้จริงของพวกเขา