แสงสว่างสีฟ้าจาก ‘กระบี่แห่งดวงดาว’ ที่เจือปนด้วยเงาดำอันน่าหวาดหวั่น! พายัพเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ พลังนั้นไม่ใช่พลังที่บริสุทธิ์ แต่กลับแฝงไว้ด้วยอันตรายที่ยากจะหยั่งถึง ‘เงาปีศาจ’ ยิ้มเยาะอย่างสะใจ “เจ้า… คิดว่า… นั่น… คือ… ‘ความหวัง’… ของเจ้า… อย่างนั้นหรือ… พายัพ…?” ‘เงาปีศาจ’ เย้ยหยัน “นั่น… คือ… ‘กับดัก’… สุดท้าย… ของข้า…!” พายัพไม่เข้าใจ เขาพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบ ‘กระบี่แห่งดวงดาว’ แต่ร่างของเขากลับถูกตรึงไว้กับที่ ราวกับถูกพันธนาการด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น “เจ้า… ไม่สามารถ… ควบคุม… มัน… ได้… หรอก…” ‘เงาปีศาจ’ กล่าว “พลัง… แห่ง… ‘เงา’… มัน… แข็งแกร่ง… เกินไป… แล้ว…” ทันใดนั้นเอง… แสงสว่างสีฟ้าที่เจือด้วยเงาดำก็พลันพวยพุ่งออกมาจาก ‘กระบี่แห่งดวงดาว’ มันไม่ได้พุ่งตรงเข้าใส่ ‘เงาปีศาจ’ แต่กลับพุ่งเข้าใส่… พายัพ! “ไม่…!” พายัพร้อง เขาพยายามจะหลบ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับ ลำแสงนั้น… สัมผัสกับผิวหนังของเขา… ราวกับจะ… ฉีกกระชาก… ร่างกาย… และ… จิตใจ… ของเขา… ออกเป็น… ชิ้นๆ… พายัพรู้สึก… ถึง… ความเจ็บปวด… ที่… แสนสาหัส… มัน… รุนแรง… กว่า… ทุกสิ่ง… ที่เขา… เคย… รู้สึก… มา… ก่อน… “นี่คือ… ‘บทลงโทษ’… สำหรับ… เจ้า… พายัพ…” ‘เงาปีศาจ’ กล่าว… “เจ้า… กล้า… ที่จะ… ต่อต้าน… ข้า…!” แต่… ขณะที่พายัพ… กำลังจะ… หมดสติ… ไป… เขาก็สัมผัสได้ถึง… พลังงานบางอย่าง… ที่… สว่างไสว… และ… อบอุ่น… ที่… แทรกซึม… เข้ามา… ใน… ร่างกาย… ของเขา… มันคือ… พลังงาน… ของ… ‘ดาหลา’…! “พายัพ… สู้… ต่อไป…!” เสียงของดาหลา… ดังขึ้น… ใน… จิตใจ… ของเขา… “อย่า… ยอมแพ้…!” พายัพ… รวบรวม… พลัง… ที่เหลืออยู่… เขายัง… ไม่… พร้อม… ที่จะ… ตาย… เขา… นึกถึง… ความทรงจำ… อันสวยงาม… กับ… ดาหลา… ความรัก… ที่… พวกเขามี… ต่อกัน… “ข้า… จะ… ไม่… ยอม… แพ้…!” พายัพตะโกน… เขา… ปลดปล่อย… พลัง… แห่ง… ‘ความรัก’… ออกมา… เพื่อ… ต่อสู้… กับ… พลังงาน… อัน… ชั่วร้าย… ที่… กำลัง… กลืนกิน… เขา… เกิดแสงสว่างวาบขึ้น… ร่างกายของพายัพ… สั่นสะท้าน… เขาเห็น… ภาพ… ของ… ‘เงาปีศาจ’… ที่กำลัง… พยายาม… ที่จะ… กลืนกิน… เขา… แต่… แสงสว่าง… จากภายในตัวเขา… กลับ… ขับไล่… มันออกไป… เมื่อแสงสว่างจางหายไป… พายัพก็พบว่าตัวเอง… ยืนอยู่… ใน… ห้องทำงาน… ของเขา… อีกครั้ง… แต่… คราวนี้… มัน… ไม่ได้… มืดมน… หรือ… สลัว… เหมือน… เดิม… แสงไฟ… สว่างจ้า… และ… ทุกสิ่ง… ดู… ปกติ… ‘กระบี่แห่งดวงดาว’… วางอยู่… บนโต๊ะ… ส่องประกาย… สีฟ้าอ่อนๆ… และ… ‘เงาปีศาจ’… ก็… หายไป… แล้ว… พายัพ… ไม่เข้าใจ… เกิดอะไรขึ้น… ทำไม… เขา… ถึง… รอดชีวิต… ทันใดนั้นเอง… เขา… ก็สังเกตเห็น… บางสิ่ง… ที่… เปลี่ยนไป… บนโต๊ะทำงาน… มี… รูปถ่าย… ใบหนึ่ง… ที่… เขา… เคย… เห็น… มาก่อน… มันคือ… รูปถ่าย… ของ… พายัพ… และ… ดาหลา… ที่กำลัง… ยิ้ม… ให้กัน… อย่าง… มีความสุข… พายัพ… หยิบรูปถ่าย… ขึ้นมา… เขามองดู… ใบหน้า… ของดาหลา… รอยยิ้ม… ของเธอ… ดู… สดใส… และ… จริงใจ… “ดาหลา…” พายัพพึมพำ… ด้วยน้ำเสียง… ที่เต็มไปด้วย… ความรัก… และ… ความหวัง… ทันใดนั้นเอง… เขา… ก็สัมผัสได้ถึง… พลังงานบางอย่าง… ที่… อบอุ่น… และ… สว่างไสว… ที่… พุ่งเข้ามา… จาก… รูปถ่าย… นั้น… มันคือ… พลังงาน… ของ… ‘ดาหลา’…! “พายัพ… ข้า… อยู่… กับ… เจ้า… เสมอ…” เสียงของดาหลา… ดังขึ้น… ใน… จิตใจ… ของเขา… “แม้… ร่างกาย… ของข้า… จะ… หายไป… แต่… ความรัก… ของเรา… จะ… ไม่… มี… วัน… จางหาย…” พายัพ… น้ำตา… ไหลอาบแก้ม… เขา… รู้สึก… ถึง… ความผูกพัน… ที่… ลึกซึ้ง… กับ… ดาหลา… “ข้า… ก็… รัก… เจ้า… เหมือนกัน… ดาหลา…” พายัพตอบ ทันใดนั้นเอง… เขา… ก็สังเกตเห็น… บางสิ่ง… ที่… เปลี่ยนไป… บนผนังห้อง… มี… ภาพวาด… รูปหนึ่ง… ที่… ไม่เคยมี… มาก่อน… มันคือ… ภาพวาด… ของ… ‘เงาปีศาจ’… ที่กำลัง… ยิ้ม… ให้เขา… อย่าง… ชั่วร้าย… แต่… ครั้งนี้… บนใบหน้า… ของ… ‘เงาปีศาจ’… กลับ… มี… รอยยิ้ม… ที่… ดู… อ่อนโยน… ลง… “นี่คือ… ‘บทเรียน’… สุดท้าย… ของเจ้า… พายัพ…” เสียงของ… ‘เงาปีศาจ’… ดังขึ้น… “เจ้า… ได้เรียนรู้… ที่จะ… ควบคุม… พลัง… ที่แท้จริง… ของเจ้า… แล้ว…” พายัพ… อึ้ง… เขา… ไม่เข้าใจ… “หมายความว่า… เจ้า… ไม่ใช่… ศัตรู… ของข้า… อย่างนั้นหรือ…?” “ข้า… คือ… ‘สมดุล’… พายัพ…” ‘เงาปีศาจ’… กล่าว “ข้า… คือ… ‘ความมืด’… ที่… จะ… ช่วย… เจ้า… ให้… เข้าใจ… ‘แสงสว่าง’… อย่าง… แท้จริง…” พายัพ… เข้าใจแล้ว… ‘เงาปีศาจ’… ไม่ได้… ต้องการ… ที่จะ… ทำลาย… เขา… แต่มัน… ต้องการ… ที่จะ… สอน… ให้เขา… รู้จัก… ‘ตัวตน’… ที่แท้จริง… ของเขา… “แล้ว… ‘กระบี่แห่งดวงดาว’… ล่ะ?” พายัพถาม “มัน… คือ… ‘อาวุธ’… ที่… จะ… ช่วย… เจ้า… ให้… รักษา… สมดุล… แห่ง… มิติ…” ‘เงาปีศาจ’… กล่าว “และ… มัน… จะ… อยู่… กับ… เจ้า… ตลอดไป… ในฐานะ… ‘ผู้พิทักษ์’…” พายัพ… รู้สึก… ถึง… พลัง… ที่ไหลเวียน… อยู่ในตัวเขา… มันไม่ใช่แค่พลัง… แต่มันคือ… ความรับผิดชอบ… ทันใดนั้นเอง… เขา… ก็สังเกตเห็น… บางสิ่ง… ที่… เปลี่ยนไป… บนโต๊ะทำงาน… มี… ‘คัมภีร์แห่งกาลเวลา’… เล่มหนึ่ง… ที่ดูเก่าแก่… และ… ลึกลับ… มัน… ดู… เหมือน… จะ… มี… พลัง… ที่… แข็งแกร่ง… ขึ้น… พายัพ… เดินเข้าไปหยิบสมุดบันทึก… เขา… รู้สึก… ว่า… เขา… จะต้อง… ศึกษา… มัน… อย่าง… ละเอียด… “เจ้า… จะต้อง… เรียนรู้… จาก… ‘คัมภีร์’… เล่มนี้… พายัพ…” ‘เงาปีศาจ’… กล่าว “เจ้า… จะต้อง… เข้าใจ…… ความลับ… ของ… ‘กาลเวลา’… และ… ‘มิติ’… เพื่อ… ที่จะ… ปกป้อง… โลก… จาก… ภัยอันตราย… ที่จะมาถึง… ในอนาคต…” พายัพพยักหน้า… เขารู้… ว่า… การเดินทาง… ของเขา… เพิ่งจะ… เริ่มต้น… เท่านั้น… “ขอบคุณ… ‘เงาปีศาจ’…” พายัพกล่าว “ขอบคุณ… ที่… ช่วย… ให้… ข้า… เข้าใจ… ตัวตน… ที่แท้จริง… ของข้า…” ‘เงาปีศาจ’… ยิ้ม… “เมื่อใดก็ตาม… ที่… เจ้า… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… จง… นึกถึง… ข้า…… พายัพ… เพราะ… เรา… คือ… ‘เงา’… และ… ‘แสง’… ที่… จะ… ปกป้อง… โลก… ใบนี้… ด้วยกัน…” ทันใดนั้นเอง… ‘เงาปีศาจ’… ก็ค่อยๆ… จางหายไป… ทิ้งไว้เพียง… ความสงบสุข… และ… ความหวัง… พายัพยืนอยู่… คนเดียว… เขา… ถือ… ‘กระบี่แห่งดวงดาว’… และ… ‘คัมภีร์แห่งกาลเวลา’… ในมือ… เขา… ไม่ได้… โดดเดี่ยว… อีกต่อไป… เขารู้… ว่า… เขา… ได้รับ… พลัง… อันยิ่งใหญ่… และ… เขา… พร้อม… ที่จะ… ปกป้อง… โลก… จาก… ภัยอันตราย… ทั้งหมด… แต่… ขณะที่เขากำลังจะ… ก้าวออกไป… จาก… ห้องทำงาน… เขา… ก็สัมผัสได้ถึง… พลังงานบางอย่าง… ที่… กำลัง… ก่อตัวขึ้น… จาก… ด้านนอก… ห้อง… มันไม่ใช่พลังงานแห่งความหวัง… แต่มันคือ… พลังงานที่… แข็งแกร่ง… และ… อันตราย… และทันใดนั้นเอง… จากด้านนอกห้อง… สิ่งที่ปรากฏขึ้น… ก็ทำเอาพายัพ… แทบสิ้นสติ… มันคือ… ร่าง… ของ… ‘เจ้าหน้าที่หน่วยปราบปรามอาถรรพ์’… จำนวนมาก… ที่… มี… ดวงตา… สีแดงฉาน… และ… รอยยิ้ม… อันชั่วร้าย… ที่… ชัดเจน… ยิ่งกว่า… เดิม… “เจ้า… คิดว่า… จบแล้ว… อย่างนั้นหรือ… พายัพ…?” เสียงหนึ่ง… ดังขึ้น… “พวกเรา… คือ… ‘ผู้ถูกควบคุม’… และ… เรา… จะ… นำพา… ‘ความมืด’… มาสู่… โลก…!” และก่อนที่พายัพจะทันได้ตั้งตัว… พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่เขา… พร้อมกับ… เสียงคำราม… ที่เต็มไปด้วย… ความแค้น…