"อะไรเหรอ... ทำไมถึงหยุดไปล่ะ?" ปรางถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นอคินยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่ อคินไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณเบื้องหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะก้มลงมองที่พื้นทรายอย่างละเอียดอีกครั้ง "ตรงนี้... มันมีอะไรบางอย่างที่... ผิดปกติ" ปรางเดินเข้าไปใกล้ ยืนมองตามสายตาของอคิน เธอเห็นเพียงพื้นทรายเรียบๆ ที่ถูกลมพัดจนเป็นลอนคลื่นเล็กน้อย "ผิดปกติยังไงคะ? ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย" "ไม่สิ... มันมี... 'รอย' บางอย่าง" อคินพึมพำ "ไม่ใช่รอยเท้า... แต่เป็นเหมือน... 'การสั่นสะเทือน' ที่ทิ้งร่องรอยไว้บนผืนทราย" เขาค่อยๆ ใช้ปลายเท้าเขี่ยทรายเบาๆ เผยให้เห็นรอยบางๆ ที่เหมือนกับเส้นใยโปร่งแสงขนาดเล็กที่ฝังตัวอยู่ใต้ผิวดิน "มันเชื่อมโยงกัน... เป็นเหมือน... 'เส้นทาง'" "เส้นทาง? เส้นทางไปที่ไหนคะ?" ปรางถามอย่างตื่นเต้น "ผมไม่แน่ใจ" อคินตอบ "แต่ผมรู้สึกได้ว่า... มันกำลังนำไปสู่บางอย่าง... บางสิ่งที่ทรงพลัง" เขาหยิบอุปกรณ์สแกนขึ้นมาอีกครั้ง ชี้ไปยังทิศทางที่เส้นใยโปร่งแสงนั้นชี้ไป "พลังงานที่นี่... มันกำลังไหลไปในทิศทางนั้น... แรงมาก" ทั้งสองมองหน้ากันอย่างมีความหวัง ปรางก้มลงหยิบก้อนหินเล็กๆ ขึ้นมา พลางมองไปที่ชายชราที่ยืนสังเกตการณ์พวกเขาอยู่ห่างๆ "ท่านคะ... เราพบเส้นทางแล้วค่ะ" ชายชราค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม "เส้นทางแห่งกาลเวลา... เส้นทางที่เชื่อมโยงอดีต ปัจจุบัน และอนาคต... แต่สิ่งที่เจ้าพบ... อาจไม่ใช่แค่เส้นทางธรรมดา..." "หมายความว่ายังไงคะ?" ปรางถาม "พลังที่เจ้าปลดปล่อยออกมา... มันไม่ได้กระจายไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า... มันกำลัง 'จัดระเบียบ' ตัวเอง... หา 'จุดศูนย์รวม'... จุดที่จะสามารถ 'แสดงพลัง' ได้อย่างสมบูรณ์" ชายชราอธิบาย "และเส้นทางที่เจ้าเห็น... อาจเป็น 'สายใย' ที่มันกำลังสร้างขึ้น... เพื่อดึงดูด... หรือเชื่อมต่อ... กับ 'บางสิ่ง'..." "บางสิ่ง? สิ่งที่ว่าคืออะไรครับ?" อคินถาม "อาจเป็น... 'มวลสาร' แห่งกาลเวลา... หรืออาจเป็น... 'จิตสำนึก' ที่ถูกทิ้งไว้... ในซากอารยธรรมแห่งนี้" ชายชรากล่าว "โบราณสถานแห่งนี้... มีพลังงานเข้มข้น... และมีประวัติศาสตร์ยาวนาน... เป็นไปได้ว่า... จะมี 'สิ่ง' ที่ถูกกักเก็บ หรือ 'หลับใหล' อยู่ที่นี่... รอวันที่จะถูกปลุกให้ตื่น..." "แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะ?" ปรางถามด้วยน้ำเสียงกังวล "พวกเจ้าต้องตามเส้นทางนั้นไป" ชายชรากล่าว "แต่จงระวัง... พลังที่ตื่นขึ้น... อาจไม่ได้มีเจตนาดีเสมอไป... มันคือพลังที่ไร้รูป... ไร้ตัวตน... มันจะทำในสิ่งที่ 'มัน' ต้องการ... โดยไม่สนใจ... ผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตอื่น..." "เหมือนกับ 'ผู้รักษา' ที่เราเจอเมื่อวานนี้หรือเปล่าครับ?" อคินถาม "คล้ายกัน... แต่ 'ผู้รักษา' คือ... 'ผู้ปกป้อง'... สิ่งที่ถูกสร้างขึ้น... เพื่อรักษาดุลยภาพ... ส่วนพลังที่เจ้าปลดปล่อย... มันคือ... 'พลังแห่งการเปลี่ยนแปลง'... หรือ 'พลังแห่งการดำรงอยู่'... ที่กำลังแสวงหา... 'รูปแบบ' ที่เหมาะสม..." ชายชราเว้นจังหวะ "และรูปแบบที่เหมาะสมที่สุด... ก็คือ 'ตัวเจ้า'... ปราง..." ปรางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หมายความว่า... พลังนั้น... ต้องการตัวฉัน... เพื่อที่จะ... 'ปรากฏ' อย่างสมบูรณ์อย่างนั้นหรือคะ?" "นั่นเป็น... 'ความเป็นไปได้' ที่สูงมาก" ชายชราพยักหน้า "พลังจิตของเจ้า... คือ 'แม่เหล็ก' ที่ทรงพลัง... ดึงดูดพลังงานกาลเวลาที่กระจัดกระจาย... และ 'รวมมัน' ไว้ในตัวเจ้า... หากเจ้าไม่สามารถควบคุมมันได้... มันจะกลืนกินเจ้า... และใช้ร่างของเจ้า... เป็น 'พาหนะ'..." "ไม่... ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด!" ปรางกล่าวอย่างหนักแน่น แม้จะมีความกลัวอยู่บ้างก็ตาม "ฉันจะต้องหาวิธีควบคุมมันให้ได้" "นั่นคือ... 'เจตจำนง' ที่แท้จริง... ของเจ้า..." ชายชรากล่าว "เส้นทางนั้น... จะนำพาเจ้าไปสู่... 'จุดกำเนิด'... ของพลัง... และที่นั่น... พวกเจ้าอาจจะพบ... 'กุญแจ'... ที่จะไข... 'ความลับ'... ของการควบคุม..." อคินมองไปตามเส้นทางที่ปรางกำลังจะก้าวเดิน "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ ปราง" เขากล่าว พลางยื่นมือไปแตะไหล่เธอเบาๆ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ปรางหันมายิ้มให้กำลังใจ "ขอบคุณค่ะอคิน" เธอหันกลับมามองเส้นทางโปร่งแสงที่ทอดยาวเข้าไปในใจกลางของซากปรักหักพัง ลมทะเลทรายพัดมาเอื่อยๆ พาเอาเสียงกระซิบที่แผ่วเบา ราวกับเสียงเรียกจากอดีตที่กำลังเชิญชวนให้พวกเขาเข้าไปสู่ปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม "เราไปกันเถอะค่ะ" ปรางกล่าว ก่อนจะก้าวเท้าแรกเดินตามเส้นทางแห่งพลังงานที่มองเห็นได้ด้วยพลังจิตของเธอ อคินเดินเคียงข้าง คอยระแวดระวังทุกย่างก้าว ขณะที่ชายชราเฝ้ามองจากด้านหลัง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง และความกังวลในเวลาเดียวกัน