กำแพงพลังงานสีเขียวมรกตที่ปรางสร้างขึ้นต้านทานการโจมตีของสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำเอาไว้ได้เพียงชั่วครู่ สัตว์ร้ายคำรามกึกก้อง พลังอันมหาศาลของมันพุ่งทะลวงผ่านม่านพลังงานออกมาอย่างรวดเร็ว แสงสีเขียวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “มันแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิด!” ปรางตะโกนกลับมา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียด “ฉันจะยื้อเวลาให้ได้นานที่สุด แต่เธอต้องรีบหาทางนะ!” อคินพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด เขาก้มลงมองแท่นหินวงกลมอีกครั้ง สัญลักษณ์ที่สลักอยู่นั้นเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน ผสมผสานกับอักขระโบราณที่เขาไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเขามองลึกลงไป เขาก็เริ่มเห็นรูปแบบบางอย่างที่คุ้นตา “นี่มัน… เหมือนกับโครงสร้างวงจร” อคินพึมพำกับตัวเอง “สัญลักษณ์เหล่านี้… มันอาจไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่อาจจะเป็น… ตัวนำพลังงาน” เขาหยิบอุปกรณ์สแกนขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า พยายามจับคลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากแท่นหิน อุปกรณ์ของเขาสั่นอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นถึงพลังงานที่หนาแน่นและไม่เสถียร “พลังงานที่นี่มัน… คล้ายกับพลังงานที่เครื่องเทอร์ราคอร์ของผมสร้างขึ้น” อคินกล่าว “แต่ในรูปแบบที่เก่าแก่และบริสุทธิ์กว่ามาก” ขณะที่อคินกำลังง่วนอยู่กับการวิเคราะห์ ปรางก็กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำ การปะทะกันของพลังงานก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งเมือง ลำแสงสีม่วงเข้มที่มาจากปากของสัตว์ร้ายปะทะเข้ากับกำแพงพลังงานสีเขียวของปราง เกิดเป็นประกายไฟสีขาวสว่างวาบไปทั่วบริเวณ “อย่าคิดว่าเธอจะหยุดฉันได้!” เสียงของสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำดังขึ้น มันเป็นเสียงที่แหบพร่า บาดลึก ราวกับมาจากส่วนลึกของประวัติศาสตร์ “พลังนี้เป็นของพวกเรา! พวกแกไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยว!” “พวกแก?” ปรางทวนคำ ขณะที่เธอพยายามหลบหลีกการโจมตี “มีพวกแกมากกว่าหนึ่งตัวอย่างนั้นหรือ?” “โลกนี้กำลังจะถูกชำระล้าง!” สัตว์ร้ายคำราม “พลังงานแห่งความว่างเปล่าจะกลืนกินทุกสิ่ง!” อคินเงยหน้าขึ้นมอง “ปราง! สัญลักษณ์พวกนี้มันเชื่อมโยงกัน! มันเหมือนกับระบบควบคุมพลังงานโบราณ! ถ้าผมสามารถปรับสมดุลพลังงานในวงจรนี้ได้ บางที… บางทีผมอาจจะสามารถผนึกมันกลับเข้าไปได้!” “ทำได้อย่างไร?” ปรางถาม เสียงของเธอเริ่มอ่อนแรงลง กำแพงพลังงานที่กั้นระหว่างเธอกับสัตว์ร้ายเริ่มสั่นคลอน “ผมต้องหาจุดศูนย์กลางของวงจรนี้” อคินกล่าว “แล้วปรับระดับพลังงานให้เท่ากันทุกจุด” อคินใช้เครื่องสแกนของเขาชี้ไปยังส่วนต่างๆ ของแท่นหิน เขากระโดดไปมาตามจุดต่างๆ ที่เครื่องสแกนบ่งชี้ ว่ามีระดับพลังงานที่แตกต่างกัน พยายามมองหาความเชื่อมโยงระหว่างสัญลักษณ์ “ตรงนี้!” อคินร้อง “จุดนี้มีพลังงานสูงเกินไป! ถ้าผมสามารถลดมันลง… แล้วเพิ่มพลังงานตรงนี้…” เขาใช้มือสัมผัสสัญลักษณ์บางตัว พยายามถ่ายทอดพลังงานบางอย่างที่เขาพอจะควบคุมได้เข้าไป อคินไม่แน่ใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขากำลังใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ของเขาในการพยายามควบคุมพลังงานที่อยู่เหนือการเข้าใจของมนุษย์ “ฉันไม่ไหวแล้ว!” ปรางตะโกน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ “มันจะ… มันจะทำลายกำแพง!” สิ่งมีชีวิตเกล็ดดำคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งชนกำแพงพลังงานของปรางอย่างแรง จนกำแพงพลังงานนั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แสงสีเขียวมรกตค่อยๆ จางหายไป “ปราง!” อคินตะโกน ปรางทรุดตัวลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง แต่ก่อนที่สัตว์ร้ายจะพุ่งเข้าโจมตีเธอ อคินก็ตวาดเสียงดัง “หยุด!” เขาตะโกนพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างวางลงบนสัญลักษณ์ที่อยู่ตรงกลางแท่นหิน เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขา มันคือพลังงานที่เขาเคยสัมผัสได้ในห้องทดลอง พลังงานที่เขาปลดปล่อยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ “ข้าสั่งให้เจ้าหยุด!” อคินตะโกนอีกครั้ง สัญลักษณ์บนแท่นหินเริ่มสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าจางๆ ที่เคยเรืองรองอยู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวสว่างจ้า “นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” เสียงของสัตว์ร้ายเต็มไปด้วยความตกตะลึง “มนุษย์… ทำได้อย่างไร?” “คุณบอกว่าพลังนี้เป็นของคุณ?” อคินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความแน่วแน่ “แต่พลังนี้มันมีมานานก่อนที่คุณจะอยู่ที่นี่! มันเป็นพลังงานของโลก! และผมจะผนึกมันกลับคืนไป!” อคินรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี ถ่ายทอดมันเข้าไปในสัญลักษณ์บนแท่นหิน ราวกับว่าเขากำลังจะระเบิดตัวเองออกไป แสงสีขาวสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินทุกสิ่ง ทำให้มองเห็นอะไรไม่ชัดเจน ปรางที่นั่งอยู่บนพื้น มองเห็นแสงสว่างนั้นด้วยความประหลาดใจ เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานที่เริ่มสงบลงอย่างช้าๆ “เขาทำสำเร็จเหรอ?” เธอพึมพำ ขณะที่แสงสว่างค่อยๆ จางลง อคินก็ยืนตัวสั่นอยู่บนแท่นหิน ร่างกายของเขาอ่อนแรงอย่างที่สุด แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ได้ สิ่งมีชีวิตเกล็ดดำที่เคยดุร้าย บัดนี้กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาของมันหรี่แสงลง ราวกับว่าพลังที่เคยมีถูกช่วงชิงไป “พลัง… ถูกผนึกแล้ว…” สัตว์ร้ายพึมพำ เสียงของมันแผ่วเบาลง “แต่… การผนึกนี้… จะไม่นาน…” มันหันมามองอคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด กลายเป็นเพียงเงาที่จางลง แล้วก็หายไปในที่สุด