อากาศรอบตัวพวกเขาก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกบีบคั้นด้วยแรงมหาศาล ร่างของสิ่งก่อสร้างหินโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบลานกว้างเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป รอยแตกร้าวปรากฏขึ้นตามผนังอย่างรวดเร็ว ประกายแสงสีม่วงเข้มกระพริบวูบวาบตามแนวรอยแยกเหล่านั้น “นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ปรางร้องถาม เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตกใจ เธอกระชับมือที่ถือคทาพลังงานไว้แน่น ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ภาพตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ “ผม… ผมไม่รู้!” อคินตอบ เขาพยายามรักษาสมดุลของตัวเองบนพื้นหินที่เริ่มสั่นคลอน “แต่ดูเหมือนว่า… การผนึกของผมมันไม่ได้สมบูรณ์อย่างที่คิด! มีบางอย่าง… กำลังพยายามจะทะลวงออกมาจากรอยร้าวนั้น!” เขาก้มลงมองเครื่องสแกนในมืออีกครั้ง หน้าจอแสดงผลเต็มไปด้วยกราฟพลังงานที่พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง และมีสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความไม่เสถียรของมิติปรากฏขึ้น “พลังงานที่นี่… มันกำลังถูกยืดออก… เหมือนกับว่า… กำลังถูกดึงเข้าไปในมิติอื่น!” “มิติอื่น?” ปรางทวนคำ “คุณหมายความว่า… เมืองนี้กำลังจะถูกฉีกขาดออกจากความเป็นจริงของเราอย่างนั้นหรือ?” “ไม่แน่ใจครับ” อคินส่ายหน้า “แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป… โครงสร้างของมิติอาจจะไม่สามารถทนทานได้อีกต่อไป” ทันใดนั้นเอง เงาของสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ตัวเดียว แต่เป็นกลุ่มใหญ่! พวกมันปรากฏตัวขึ้นจากอากาศที่กำลังบิดเบี้ยวราวกับว่าพวกมันถูกดึงดูดเข้ามาโดยพลังงานที่ไม่เสถียรนี้ พวกมันมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นกว่าครั้งก่อนหลายเท่า ดวงตาสีแดงฉานของพวกมันจ้องมองมาที่อคินและปรางด้วยความกระหายเลือด “พวกแก… กล้าดียังไง… ที่จะเข้ามาในอาณาเขตของพวกเรา!” เสียงแหบพร่าของหนึ่งในสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำดังขึ้น มันไม่ใช่แค่เสียงที่มาจากปากอีกต่อไป แต่เป็นเสียงสะท้อนที่ดังมาจากทุกทิศทาง ราวกับว่ามันกำลังสื่อสารกันด้วยพลังจิต “การเข้ามาของพวกแก… ทำให้ประตูเปิดออก! พลังงานแห่งความว่างเปล่า… กำลังจะไหลทะลักเข้ามา!” “ประตู?” อคินพึมพำ “พวกมันพูดถึงประตู… นี่อาจจะเป็น ‘รอยร้าว’ ที่กำลังขยายตัว… กลายเป็นประตูมิติ!” “พวกแกจะต้องชดใช้!” สิ่งมีชีวิตเกล็ดดำอีกตัวหนึ่งคำราม มันพุ่งเข้าหาปรางทันทีด้วยความเร็วสูง “ระวัง!” อคินตะโกน เขาพยายามใช้เครื่องสแกนของเขาปล่อยคลื่นพลังงานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของสัตว์ร้าย แต่คลื่นพลังงานนั้นดูเหมือนจะไม่มีผลใดๆ ต่อพวกมันเลย ปรางตั้งรับอย่างรวดเร็ว คทาพลังงานในมือของเธอสว่างวาบขึ้น เกิดเป็นม่านพลังงานสีเขียวมรกตอีกครั้ง แต่คราวนี้ม่านพลังงานนั้นดูบางลงอย่างเห็นได้ชัด การโจมตีของสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำรุนแรงและต่อเนื่องกว่าเดิมมาก “ฉัน… ฉันต้านทานได้ไม่นานแน่!” ปรางตะโกนกลับมา “พวกมันเยอะเกินไป! แล้วพวกมันก็… ท่าทางจะแข็งแกร่งขึ้น!” อคินมองไปที่แท่นหินวงกลมอีกครั้ง สัญลักษณ์โบราณบนนั้นยังคงเรืองรองอยู่ แต่คราวนี้มีประกายสีม่วงเข้มแทรกซึมเข้ามาในแสงสีฟ้าจางๆ “แท่นหินนั่น… มันกำลังทำหน้าที่เหมือนเสาหลักของมิติ!” เขาพยายามวิเคราะห์ “ถ้าเสาหลักถูกทำลาย… มิติทั้งหมดจะพังทลาย!” “แล้วเราจะทำยังไง?” ปรางถามขณะที่เธอต้องปัดป้องการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน “เราต้องหาทางปิดประตูนั้น!” “แต่ผมไม่รู้ว่าจะปิดมันได้อย่างไร!” อคินกล่าวด้วยความสิ้นหวัง “พลังงานมันกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว! มันไม่ใช่แค่พลังงานที่เราเคยเจออีกต่อไป… มันเหมือนกับว่า… กำลังถูก ‘กลืนกิน’ โดยบางสิ่งบางอย่าง!” ขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับฝูงสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำอย่างเอาเป็นเอาตาย ภาพตรงหน้าของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตกใจ ท้องฟ้าเหนือเมืองโบราณที่เคยเป็นสีน้ำเงินเข้ม เริ่มกลายเป็นสีดำสนิทราวกับผืนผ้ากำมะหยี่ที่ถูกฉีกขาดออกเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ เผยให้เห็นถึงดวงดาวที่ไม่คุ้นตาและกลุ่มหมอกพลังงานสีม่วงที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง “นั่นมัน… อะไรน่ะ?” ปรางถาม เสียงของเธอสั่นเครือไปทั้งตัว “นั่นคือ… ความว่างเปล่า” อคินตอบเสียงแหบพร่า “สิ่งที่พวกมันพูดถึง… พลังงานแห่งความว่างเปล่า… มันกำลังจะเข้ามา!” “ถ้าพวกมันเข้ามา… ทุกอย่างจะหายไปทั้งหมดอย่างนั้นหรือ?” “ใช่ครับ” อคินพยักหน้า “ไม่ใช่แค่เมืองนี้… แต่อาจจะรวมถึงโลกทั้งใบของเราด้วย” สิ่งมีชีวิตเกล็ดดำส่งเสียงคำรามด้วยความดีใจ พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังบริเวณกลางลานกว้าง ที่ซึ่งแท่นหินโบราณตั้งอยู่ “พวกมันกำลังจะทำลายแท่นหิน!” ปรางร้องเตือน “เราต้องหยุดพวกมัน!” “แต่ผม… ผมไม่รู้จะทำอย่างไร!” อคินตะโกนกลับมา “พลังงานมันมากเกินไป! เกินกว่าที่ผมจะรับมือได้!” “เราต้องลอง!” ปรางกล่าว เธอทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มี ผลักดันกำแพงพลังงานสีเขียวออกไปด้านหน้าอย่างแรง พลังงานสีเขียวปะทะเข้ากับฝูงสิ่งมีชีวิตเกล็ดดำ ทำให้พวกมันชะงักไปชั่วขณะ “อคิน! ใช้พลังงานจากเครื่องเทอร์ราคอร์ของเธอ!” ปรางตะโกน “ถ้ามันมีความคล้ายคลึงกัน… บางทีเธออาจจะใช้มันเพื่อ… ต่อต้านพลังงานแห่งความว่างเปล่าได้!” อคินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เครื่องเทอร์ราคอร์ของเขาถูกออกแบบมาเพื่อสร้างพลังงาน ไม่ใช่เพื่อต่อต้านหรือผนึกพลังงานที่ไม่รู้จัก “แต่… มันอันตรายมาก!” อคินคัดค้าน “ผมไม่แน่ใจว่ามันจะควบคุมได้!” “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!” ปรางตะโกนกลับมา “ถ้าเราไม่ทำอะไร… เราทุกคนจะหายไป!” อคินกัดฟัน เขาตัดสินใจ เขารู้ว่าเขาต้องลอง ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เขาก้มลงกดปุ่มบนข้อมือของเขา แผงควบคุมเล็กๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา เขาเริ่มปรับค่าต่างๆ อย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความกดดัน “ผมจะลอง… แต่ผมไม่รับประกันอะไรทั้งนั้น!” อคินกล่าว