ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้างใจกลางเมืองโบราณอีกครั้ง หลังจากที่อคินหายตัวไปอย่างลึกลับ ท้องฟ้าที่เคยดำมืดและเต็มไปด้วยช่องว่างสีดำ บัดนี้กลับกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มตามปกติ ดวงดาวที่เคยปรากฏก็หายลับไป เหลือเพียงความสงบที่น่าอึดอัด ปรางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอจับจ้องไปยังบริเวณที่อคินหายตัวไป หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจและความรู้สึกผิด เธอเอื้อมมือออกไปราวกับจะคว้าจับอะไรบางอย่างที่ไม่มีอยู่จริง “อคิน…” เธอพึมพำชื่อของเขาเบาๆ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ พลังงานที่เคยปะทุขึ้นเมื่อครู่ จางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่าในตัวเธอ คทาพลังงานในมือของเธอไม่ส่องประกายอีกต่อไป “เขา… เขาหายไปจริงๆ หรือ?” ปรางถามตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา เธอเดินไปที่แท่นหินวงกลม สัญลักษณ์โบราณบนนั้นยังคงเรืองรองอยู่ แต่เป็นแสงสีฟ้าจางๆ ที่ดูอ่อนแรงกว่าเดิมมาก มันเหมือนกับว่า… พลังงานที่ถูกผนึกไว้ได้ถูกปลดปล่อยออกไปอีกครั้ง และมีบางส่วนที่ถูกอคินนำติดตัวไปด้วย “การผนึก… ไม่สมบูรณ์” ปรางกล่าว “รอยร้าว… มันเปิดออกอีกครั้ง… และอคิน… เขาถูกดึงเข้าไป…” เธอรู้สึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้า แต่ก็พยายามสะกดกลั้นไว้ เธอรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะอ่อนแอ “เขาเสียสละตัวเอง… เพื่อช่วยพวกเรา” ปรางพึมพำ “ฉัน… ฉันต้องหาทางพาเขากลับมา” เธอหลับตาลง พยายามใช้สัมผัสพิเศษของเธอเพื่อค้นหาพลังงานของอคิน แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย มันเหมือนกับว่าเขาได้หายไปจากมิติแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง “เขาไปอยู่ที่ไหนกันแน่?” ปรางครุ่นคิด “ในมิติอื่น? หรือ… ในอดีต?” ความคิดเรื่องเครื่องย้อนเวลาของอคินผุดขึ้นมาในหัวของเธอ “เขา… เขากำลังสร้างเครื่องย้อนเวลา… บางที… เขาอาจจะถูกส่งกลับไปยังยุคสมัยที่เขาต้องการจะไป?” แต่ความรู้สึกในใจของเธอบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบนั้น พลังงานที่อคินปลดปล่อยออกมานั้นมันรุนแรงเกินไป มันมีความอันตรายแฝงอยู่ ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิด จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นอายพลังงานที่เธอเคยสัมผัสเมื่อตอนที่เธอเจออคินครั้งแรก พลังงานที่เข้มข้นและไม่เสถียร… “นี่มัน… พลังงานจากเครื่องย้อนเวลาของเขา!” ปรางอุทาน เธอหันซ้ายหันขวา มองหาต้นตอของพลังงานนั้น มันไม่ได้มาจากบริเวณที่อคินหายตัวไป แต่มาจากทิศทางอื่น… จากส่วนลึกของเมืองโบราณแห่งนี้ “หรือว่า… เครื่องของเขากำลังทำงานอยู่ที่นี่?” ปรางสงสัย “แล้วมัน… มันเกี่ยวข้องกับพลังงานที่ถูกผนึกไว้ที่นี่อย่างไร?” เธอตัดสินใจเดินตามกลิ่นอายพลังงานนั้นไป ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมืองโบราณที่เงียบสงัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาด บางทีอาจจะเป็นความรู้สึกของการรอคอย หรือบางทีอาจจะเป็นความรู้สึกของสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เธอเดินลึกเข้าไปในเมือง ผ่านซุ้มประตูที่พังทลาย และอาคารที่ถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งเธอมาถึงลานอีกแห่งหนึ่ง ที่นั่น… มีโครงสร้างบางอย่างปรากฏอยู่ มันไม่ใช่สิ่งก่อสร้างตามธรรมชาติ แต่เป็นเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ที่ทำจากโลหะสีดำสนิท มีสายไฟและท่อต่างๆ ระโยงระยาง มันดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมของเมืองโบราณเลยแม้แต่น้อย “นี่มัน… เครื่องย้อนเวลาของอคิน!” ปรางร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ เครื่องจักรกลขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน รัศมีสีฟ้าอ่อนๆ แผ่ออกมาจากแกนกลางของมัน มันดูเหมือนจะยังคงทำงานอยู่ แต่ก็มีร่องรอยความเสียหายปรากฏให้เห็นอยู่หลายแห่ง “แต่… มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” ปรางสงสัย “เขา… เขาย้ายมันมาที่นี่ก่อนที่จะ… ก่อนที่จะเกิดเรื่อง?” เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ พยายามตรวจสอบเครื่องจักรกลนั้นอย่างละเอียด เธอมองเห็นรอยไหม้บางแห่ง และชิ้นส่วนที่แตกหัก ซึ่งบ่งบอกว่ามันได้รับความเสียหายอย่างหนัก “ดูเหมือนว่า… การระเบิดพลังงานครั้งนั้น… จะส่งผลกระทบต่อเครื่องของเขาด้วย” ปรางวิเคราะห์ “แต่… ทำไมมันถึงยังทำงานอยู่?” ทันใดนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้โครงสร้างหลักของเครื่องจักรกลนั้น มันคือ… ชิ้นส่วนของอุปกรณ์บางอย่างที่ดูคุ้นตา “นี่มัน… แผงควบคุมของเครื่องสแกนของอคิน!” ปรางร้องด้วยความตกใจ เธอรีบก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา มันเสียหายอย่างหนัก แต่หน้าจอเล็กๆ ของมันก็ยังคงสว่างอยู่ ราวกับว่ามันยังคงพยายามที่จะแสดงข้อมูลบางอย่าง “มี… มีอะไรบางอย่างบันทึกไว้?” ปรางคาดเดา เธอแตะที่หน้าจอเบาๆ ทันใดนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือภาพของอคิน เขากำลังยืนอยู่หน้าเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายกับเครื่องย้อนเวลาที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ แต่สภาพของมันดูสมบูรณ์กว่ามาก “บันทึกที่ 734” เสียงของอคินดังขึ้น เป็นเสียงที่ดูอ่อนแรงกว่าปกติ “ผมทำสำเร็จแล้ว… เครื่องเทอร์ราคอร์สามารถสร้างสนามพลังที่เสถียรพอที่จะเดินทางข้ามเวลาได้… ผมจะลองเดินทางไปยังอดีต… เพื่อหาต้นตอของพลังงานที่ถูกผนึกไว้… เพื่อทำความเข้าใจ… และแก้ไขสิ่งที่ผมได้ปลดปล่อยออกมา…” “เขา… เขาเดินทางไปอดีตจริงๆ หรือ?” ปรางถามด้วยความกังวล ภาพโฮโลแกรมยังคงดำเนินต่อไป “แต่… มีบางอย่างผิดปกติ… พลังงานที่นี่… มันไม่เสถียรอย่างที่ผมคิด… เหมือนกับว่า… มันกำลังตอบโต้… ผมรู้สึกถึงแรงดึง… รุนแรงมาก…” ภาพของอคินในโฮโลแกรมเริ่มสั่นไหว ร่างกายของเขาปรากฏขึ้นและหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาไม่สามารถคงอยู่ในมิตินี้ได้ “ผม… ผมไม่สามารถควบคุมมันได้… มันกำลัง… ดึงผม… ไป… ไปที่…” เสียงของอคินขาดหายไปพร้อมกับภาพโฮโลแกรมที่ดับวูบลง ปรางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมาย “เขาไม่ได้แค่หายตัวไป… เขาถูกดึงไปยังสถานที่ที่เขาต้องการจะไป… แต่ไม่ใช่ในรูปแบบที่เขาคาดหวัง” ปรางกล่าว “เขาติดอยู่ในอดีต… หรืออาจจะ… ติดอยู่ในมิติอื่นที่เชื่อมโยงกับอดีต” เธอเงยหน้ามองเครื่องย้อนเวลาที่เสียหายตรงหน้า “ฉันต้องซ่อมมัน… ฉันต้องหาทางพาเขากลับมา” แม้จะรู้สึกอ่อนแรงและสับสน แต่ความมุ่งมั่นก็ฉายชัดในดวงตาของปราง เธอรู้ดีว่าภารกิจของเธอยังไม่จบลง… มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น