"พวกเจ้า... เข้ามาใกล้แท่นบูชานี้สิ" เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นในหัวของนักศึกษาทั้งห้าคนอย่างพร้อมเพรียง พวกเขามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจระคนหวาดหวั่น "อย่ากลัว... ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งผืนป่าและสายน้ำ... ข้าคือพญานาค" "ท่านพญานาค!" ฟ้าใสร้องออกมาเบาๆ เธอรู้สึกถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากแท่นหิน ราวกับกำลังโอบอุ้มพวกเขาไว้ "ท่านพูดกับเราอีกครั้งแล้ว!" "แต่... เราควรจะทำอย่างไร?" เต้ถามอย่างร้อนรน เขายังคงชำเลืองมองไปทางด้านหลังเป็นระยะๆ ราวกับกลัวว่าเหล่า 'เงา' จะมาถึงตัวเสียก่อน "เสียงนั่น... มันกำลังจะมาถึงแล้ว!" "ไม่ต้องกังวล" เสียงของพญานาคตอบกลับมา "ข้าจะปกป้องพวกเจ้าเอง... วาง 'ประกายแห่งนาคา' ลงบนแท่นบูชานั้น" นัทไม่ลังเล เขาเดินตรงไปยังแท่นหิน พลางประคองจี้รูปเกล็ดพญานาคไว้ในมืออย่างระมัดระวัง เมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเฉียบของแท่นหิน ทันใดนั้น จี้นั้นก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แสงสีเขียวมรกตสว่างจ้าจนแสบตา พวยพุ่งออกมาจากจี้ และค่อยๆ ซึมซาบเข้าไปในเนื้อหินของแท่นบูชา ทันทีที่พลังงานจากจี้ผสานเข้ากับแท่นหินทั่วทั้งบริเวณก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นดินรอบตัวพวกเขาแยกออกเป็นทางยาว เผยให้เห็นลำธารใต้ดินที่ใสสะอาดราวกับกระจก น้ำในลำธารส่องประกายระยิบระยับราวกับมีอัญมณีอยู่ก้นบึ้ง "นี่มันอะไรกัน!?" แก้วอุทานพลางผงะถอยหลัง "นี่คือ... พลังแห่งนาคา" เสียงพญานาคตอบ "ข้าได้ปลุกพลังที่ซ่อนเร้นของผืนป่าขึ้นมาอีกครั้ง... เพื่อขับไล่ความมืดมิด" จากลำธารใต้ดินนั้น ร่างกายที่บอบบางของพญานาคสีเขียวมรกตตัวหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาเหนือน้ำ ร่างกายของมันสะท้อนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านช่องว่างบนเพดานถ้ำ เกิดเป็นประกายสีรุ้งที่สวยงามจับตา ดวงตาของมันสีทองสุกใส จ้องมองมายังนักศึกษาทั้งห้าด้วยความเมตตา "ขอบคุณพวกเจ้า... ที่นำ 'ประกายแห่งนาคา' กลับมายังสถานที่แห่งนี้" พญานาคกล่าว "มันคือเศษเสี้ยวแห่งพลังของข้าที่สูญหายไปเมื่อนานมาแล้ว... เมื่อข้าอ่อนแอลง มนต์ดำที่ชั่วร้ายก็เริ่มแทรกซึมเข้ามาในป่าแห่งนี้" "แต่... ท่านก็ยังทรงพลังอยู่ไม่ใช่หรือครับ?" นัทถามด้วยความฉงน "พลังกายของข้ายังคงอยู่... แต่พลังแห่งจิตใจ... พลังแห่งการปกป้อง... มันถูกบั่นทอนลงไปตามกาลเวลา" พญานาคกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เหล่า 'เงา' ที่พวกเจ้าเผชิญหน้า... คือตัวแทนของความมืดมิดที่คอยสูบกินพลังชีวิตของผืนป่า... และข่มเหงผู้บริสุทธิ์" ในขณะที่พญานาคกำลังสนทนาอยู่กับพวกเขา เสียงฝีเท้าของเหล่า 'เงา' ก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ยิ่งกว่าเดิม พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังถูกปลุกขึ้นมา และกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว "พวกมันมาแล้ว!" เต้ตะโกนอย่างตื่นตระหนก "เราจะทำอย่างไรดีครับท่านพญานาค!" "ใจเย็นๆ" พญานาคกล่าว "พลังแห่งนาคาที่หลับใหลบัดนี้ได้ตื่นขึ้นแล้ว... จงเชื่อมั่นในตัวของพวกเจ้าเอง... และเชื่อมั่นในพลังแห่งป่านี้" ทันใดนั้น แสงสว่างจากลำธารใต้ดินก็สว่างเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เพียงแค่แสงสะท้อน แต่เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่พวยพุ่งออกมาจากลำธาร และแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ เหล่า 'เงา' ที่กำลังจะพุ่งเข้ามาถึงบริเวณแท่นบูชา ต่างก็กรีดร้องโหยหวนราวกับถูกไฟเผา พวกมันไม่สามารถทนทานต่อพลังงานอันบริสุทธิ์นี้ได้ ร่างกายที่ซีดเซียวของพวกมันเริ่มไหม้เกรียม กลายเป็นเถ้าถ่านลอยไปตามแรงลม "พวกมัน... พวกมันกำลังสลายไป!" ฟ้าใสกล่าวด้วยความอัศจรรย์ใจ "ใช่แล้ว" พญานาคกล่าว "พลังแห่งนาคา... คือความบริสุทธิ์... คือชีวิต... คือแสงสว่าง... มันสามารถขับไล่ความมืดมิดทุกสรรพสิ่งได้" เมื่อเหล่า 'เงา' สลายไปจนหมดสิ้น บรรยากาศรอบตัวก็กลับมาสงบอีกครั้ง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางช่องว่างบนเพดานถ้ำ ทำให้เห็นความงามของพืชพรรณที่อยู่รอบแท่นบูชาอย่างชัดเจน "ข้า... รู้สึกถึงพลังที่กลับคืนมาแล้ว" พญานาคกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปีติ "ข้าขอขอบคุณพวกเจ้า... พ่อแม่แห่งนาคา... ที่นำ 'ประกายแห่งนาคา' กลับคืนสู่ข้า" "พ่อแม่แห่งนาคา? หมายความว่าอย่างไรครับ?" นัทถาม "พวกเจ้า... คือผู้ที่ถูกเลือก... คือผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์... และมีความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความมืดมิด" พญานาคอธิบาย "พวกเจ้าได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว... ว่าคู่ควรที่จะเป็นผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งนาคา" "สืบทอดเจตจำนง? ท่านหมายถึงอะไรครับ?" แก้วถาม "ป่าแห่งนี้... คือสมบัติล้ำค่า... คือแหล่งพลังชีวิต... มันกำลังอ่อนแอลง... และต้องการผู้พิทักษ์" พญานาคกล่าว "ข้า... ได้มอบภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้ให้กับพวกเจ้าแล้ว" นักศึกษาทั้งห้าคนมองหน้ากันอีกครั้ง พวกเขาไม่เคยคิดว่าการผจญภัยในป่าแห่งนี้จะนำพาพวกเขาไปสู่ชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ "แต่... พวกเราเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาๆ..." พลอยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล "จิตใจที่กล้าหาญ... และความมุ่งมั่น... คือสิ่งที่สำคัญที่สุด" พญานาคกล่าว "พวกเจ้าได้แสดงให้ข้าเห็นแล้ว... ว่าพวกเจ้ามีสิ่งเหล่านั้น... ตอนนี้... พวกเจ้าต้องตัดสินใจ... ว่าจะยอมรับภารกิจนี้หรือไม่"