ประกายแห่งนาคาที่อยู่ในมือของนัทส่องแสงนำทาง ชี้ไปยังทิศทางที่ลึกเข้าไปในป่า ซึ่งดูมืดมิดและหนาทึบกว่าเดิมมาก ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่บริเวณนั้นดูแปลกตา ลำต้นบิดเบี้ยวราวกับถูกบีบคั้น ใบมีสีเขียวคล้ำจนเกือบดำ ราวกับดูดซับแสงสว่างทั้งหมดไว้ "ดูเหมือนว่าเราจะต้องเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของป่าจริงๆ" แก้วกล่าว พลางมองไปยังทิศทางที่ลูกแก้วชี้ "ฉันรู้สึกเหมือนอากาศที่นี่มันหนักๆ ยังไงก็ไม่รู้" เต้พูดพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ "เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่" "นั่นอาจจะเป็นผลจากคำสาปของป่าก็ได้" นัทกล่าว "ท่านพญานาคบอกว่าเส้นทางนี้เต็มไปด้วยอุปสรรค" "แล้วเราจะเจอกับอะไรบ้างล่ะ?" พลอยถาม เสียงของเธอแฝงความกังวล "ไม่รู้สิ" นัทตอบ "แต่ประกายแห่งนาคาคงจะช่วยอะไรเราได้บ้างแหละ" ฟ้าใสพยายามมองหาอะไรบางอย่างรอบตัว "ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีสัตว์ป่าเลยนะ" "จริงๆ ด้วย" แก้วสังเกต "ปกติป่าแบบนี้ควรจะมีเสียงนกเสียงแมลง หรืออะไรสักอย่างสิ" "อาจจะเพราะคำสาปก็ได้" นัทเดา "ทำให้สิ่งมีชีวิตปกติไม่กล้าเข้ามา" พวกเขาเริ่มก้าวเดินตามแสงจากลูกแก้วเข้าไปในป่าที่ดูน่าขนลุก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เสียงฝีเท้าของพวกเขาเหยียบย่ำใบไม้แห้งที่แห้งกรอบ เป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในความเงียบงัน ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่พื้นดินดูชื้นแฉะกว่าปกติ และมีรากไม้ขนาดใหญ่ที่ชี้ขึ้นมาจากดินราวกับแขนของอสูรกาย "ระวัง!" แก้วตะโกนเตือนเมื่อเห็นว่าพลอยเกือบจะสะดุดรากไม้ที่ยื่นออกมา "ที่นี่อันตรายมาก" ขณะที่เดินต่อไป พวกเขาก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนลำต้นของต้นไม้ใหญ่บางต้น มันคือรอยแผลเป็นสีแดงคล้ำขนาดใหญ่ที่ดูราวกับถูกกรีดด้วยของมีคม "นั่นมันอะไรน่ะ?" ฟ้าใสชี้ไปที่รอยแผลบนต้นไม้ "ดูสิ... มันเหมือนกับรอยที่... ถูกอะไรบางอย่างข่วน" "หรือว่าจะเป็นรอยของ 'วิญญาณร้าย' ที่ท่านพญานาคพูดถึง?" นัทคาดเดา "ไม่แน่" แก้วกล่าว "แต่ดูจากขนาดแล้ว... คงไม่ใช่สัตว์ธรรมดาแน่ๆ" รอยแผลเหล่านั้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่บางอย่างกำลังวนเวียนอยู่ในบริเวณนี้ "ฉันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจแล้ว" เต้พูดพลางกอดตัวเอง "เหมือนมีใครกำลังจ้องมองเราอยู่" "อย่าคิดมากน่าเต้" พลอยปลอบ "เราอยู่ด้วยกันนี่" ทันใดนั้น ลูกแก้วในมือของนัทก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง มันหมุนวนอย่างรวดเร็ว ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง "ลูกแก้วกำลังเตือนอะไรบางอย่าง" นัทกล่าว "เราต้องไปทางนั้น" พวกเขาเดินตามทิศทางที่ลูกแก้วชี้ไป จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่มีต้นไม้หนาทึบจนแทบไม่มีแสงส่องผ่านลงมาได้เลย บรรยากาศที่นี่เย็นเยียบผิดปกติ "รู้สึกหนาวจัง" ฟ้าใสกล่าว พลางกอดแขนตัวเอง "หนาวกว่าปกติมาก" แก้วเสริม "เหมือนเราเข้ามาอยู่ในห้องแอร์เลย" ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวผ่านพุ่มไม้ที่หนาทึบนั้น ทันใดนั้น ก็มีเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นมาจากด้านหน้า "ใคร... อยู่ตรงนั้น?" แก้วตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง "พวกเรามาถึงที่นี่แล้ว... ใช่ไหม?" นัทถามพลางมองไปรอบๆ "ที่ที่ 'กุญแจ' ถูกซ่อนอยู่" "ไม่รู้สิ" เต้ตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่าที่นี่มันไม่ใช่ที่ที่เราอยากจะอยู่" ทันใดนั้น ร่างเงาดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นจากความมืด มันมีขนาดใหญ่กว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก ดวงตาสีแดงฉานสองดวงจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างอาฆาตแค้น "นั่นมัน...!" ฟ้าใสอุทานด้วยความตกใจ "วิญญาณร้าย!" นัทตะโกน "รีบถอย!" กลุ่มนักศึกษาทั้งห้ารีบหันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าของมันดังไล่ตามมาติดๆ ราวกับกำลังจะตะครุบพวกเขา "มันเร็วจัง!" เต้ตะโกน "เราหนีมันไม่พ้นแน่!" "อย่าเพิ่งยอมแพ้!" แก้วตะโกน "วิ่งต่อไป!" ลูกแก้วในมือของนัทส่องแสงแรงขึ้นกว่าเดิม มันพุ่งนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะนำทางพวกเขาไปสู่ที่ปลอดภัย "มันพาเราไปไหน!" พลอยตะโกนถาม "ไม่รู้! แต่เราต้องตามมันไป!" นัทตอบ พวกเขาเห็นเงาร่างของวิญญาณร้ายกำลังไล่ตามมาติดๆ ลมเย็นเยียบพัดผ่านตัวพวกเขา ทำให้ขนลุกซู่ "มันกำลังจะถึงตัวเราแล้ว!" เต้ตะโกน ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นแสงสว่างวาบขึ้นมาจากเบื้องหน้า ลูกแก้วนำทางพวกเขามาถึงบริเวณหน้าผาแห่งหนึ่ง ด้านหน้าคือทางเข้าถ้ำที่มืดมิด "เข้าไปในถ้ำเร็ว!" นัทตะโกน พวกเขาไม่ลังเลที่จะรีบวิ่งเข้าไปในถ้ำทันที ทันทีที่ก้าวเข้าไปในถ้ำ ร่างของวิญญาณร้ายก็หยุดชะงักอยู่บริเวณปากถ้ำ ราวกับว่ามันไม่สามารถเข้ามาข้างในได้ "มัน... เข้ามาไม่ได้เหรอ?" ฟ้าใสถามอย่างหอบหายใจ "ดูเหมือนว่า 'ประกายแห่งนาคา' จะมีฤทธิ์ป้องกันมันได้ในระดับหนึ่ง" แก้วกล่าว "แต่เราไม่รู้ว่ามันจะรออยู่นอกถ้ำนานแค่ไหน" พลอยพูดพลางมองออกไปนอกถ้ำ "เราต้องรีบหากุญแจแล้วออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" ภายในถ้ำนั้นมืดมิดและชื้นแฉะ มีหยดน้ำไหลซึมลงมาจากเพดานตลอดเวลา กลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้งไปทั่ว "เราต้องหาทางให้เจอ" นัทกล่าว พลางชูประกายแห่งนาคาขึ้น "แสงนี้คงจะช่วยให้เรามองเห็นอะไรบางอย่างได้" แสงจากลูกแก้วส่องสว่างไปทั่วบริเวณถ้ำ เผยให้เห็นผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยลวดลายโบราณที่สลักเสลาไว้อย่างวิจิตรบรรจง "ดูนี่สิ!" ฟ้าใสอุทาน "นี่มัน... ศิลปะโบราณนี่นา!" "เหมือนเป็นเรื่องราวที่ถูกเล่าผ่านภาพวาด" แก้วกล่าว พลางเอามือลูบไปตามลวดลายบนผนัง ภาพวาดเหล่านั้นเล่าเรื่องราวของป่าแห่งนี้ การก่อกำเนิดของบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ และการต่อสู้ระหว่างเหล่าผู้พิทักษ์กับพลังแห่งความมืด "ในภาพพวกนี้... มีรูปของ 'พญานาค' อยู่ด้วย" พลอยกล่าว "และนี่... คือ 'กุญแจ' ที่เราต้องตามหา!" นัทตะโกน ขณะที่ชี้ไปยังภาพวาดชิ้นหนึ่งบนผนังถ้ำ ภาพนั้นแสดงให้เห็นถึงสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูคล้ายกับสร้อยคอ หรือจี้ ที่สลักเป็นรูปเกล็ดพญานาค สัญลักษณ์นั้นดูโดดเด่นกว่าภาพอื่นๆ ราวกับว่ามันมีความสำคัญเป็นพิเศษ "มันคือ 'กุญแจแห่งการผนึก' ที่ท่านพญานาคพูดถึง!" แก้วกล่าว "แต่... มันเป็นแค่ภาพวาดนี่นา" เต้พูดอย่างผิดหวัง "เราจะเอามันออกไปได้อย่างไร?" "บางที... มันอาจจะไม่ใช่แค่ภาพวาด" นัทกล่าว พลางเดินเข้าไปใกล้ภาพนั้นมากขึ้น "บางที... มันอาจจะเป็น 'ประตู' ไปสู่บางสิ่ง" นัทค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสไปที่ภาพวาดนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผนังถ้ำ พลังงานบางอย่างก็ไหลผ่านร่างของเขาเข้าไป "ว้าว!" นัทอุทาน "รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถูกดึงดูด" ผนังถ้ำบริเวณภาพวาดเริ่มส่องแสงเรืองรองขึ้นมา แสงนั้นเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้พวกเขาทั้งหมดต้องหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพวาดที่อยู่ตรงหน้าก็หายไป เหลือเพียงช่องว่างที่นำไปสู่เบื้องลึกของถ้ำที่มืดมิดกว่าเดิม "มัน... เปิดแล้ว!" ฟ้าใสกล่าว "เราต้องเข้าไป" แก้วกล่าว "กุญแจต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ"