ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ภาคินเดินนำเข้าไปในตัวบ้านอย่างระมัดระวัง นทีและอรุณรัศมีเดินตามติดๆ พวกเขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เฟอร์นิเจอร์โบราณตั้งตระหง่านอยู่ในความมืดราวกับเป็นประจักษ์พยานของอดีตที่ถูกลืมเลือน "ดูเหมือนจะไม่มีใครจริงๆ ด้วย" นทีเอ่ยขึ้น เสียงของเขาก้องไปในความเงียบ "หรือเรามาผิดที่?" "ไม่น่าจะผิด" ภาคินตอบพลางเดินเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ถัดจากห้องโถง "บันทึกของสุพจน์ระบุชัดเจนว่าที่นี่คือ 'บ้านสายลม' ที่เขาใช้พบปะกับวิมลศิริ" ห้องทำงานดูเป็นระเบียบกว่าห้องโถงเล็กน้อย มีชั้นหนังสือไม้เก่าแก่เรียงรายอยู่เต็มผนัง โต๊ะทำงานตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง หน้าต่างบานใหญ่เปิดออกสู่สวนหลังบ้านที่ถูกปล่อยรกร้าง "ที่นี่ดูเหมือนจะมีคนเข้ามาใช้บ่อยกว่าส่วนอื่น" อรุณรัศมีสังเกต "ลองดูสิคะ มีรอยเท้าอยู่บนพื้นฝุ่นนี่" พวกเขาเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างละเอียด ภาคินเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานดูอย่างบรรจง พบเพียงปากกาเก่าๆ กระดาษบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ และของใช้ส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ "ไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของวิมลศิริหรือนริศราเลย" นทีบ่น "ใจเย็นๆ นที" ภาคินกล่าว "บางทีเราอาจจะต้องมองให้ลึกกว่านี้" เขาเดินไปที่ชั้นหนังสือ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น สังเกตเห็นว่าหนังสือเล่มนั้นมีรอยเปื้อนเหมือนถูกน้ำบางอย่างหกใส่ "นี่อะไร?" ภาคินหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ "ดูเหมือนจะเป็นบันทึกของสุพจน์อีกเล่ม" เขารีบเปิดหนังสือออกดู หน้ากระดาษเริ่มเหลืองกรอบ แต่ตัวอักษรยังคงอ่านได้ชัดเจน "นี่ไง... 'บันทึกความทรงจำส่วนตัว'" ภาคินอ่านข้อความแรก "สุพจน์น่าจะเก็บมันไว้ที่นี่" อรุณรัศมียื่นมือไปหยิบหนังสืออีกเล่มจากชั้นเดียวกัน "อันนี้ก็เหมือนกันค่ะ เป็นบันทึกของวิมลศิริ" "จริงเหรอ?" ภาคินรู้สึกตื่นเต้น "งั้นเราก็มีข้อมูลจากทั้งสองฝ่ายแล้ว" ขณะที่พวกเขากำลังจะเริ่มอ่านบันทึก ปรากฏเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ตรงมุมห้องทำงาน แสงสลัวทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน "ใครนั่น!" ภาคินตะโกนพลางชักปืนออกมาเตรียมพร้อม เงาร่างนั้นชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบวิ่งหนีเข้าไปในส่วนลึกของบ้าน "อย่าให้หนีไป!" ภาคินรีบวิ่งตามไปทันที นทีและอรุณรัศมีก็วิ่งตามไปติดๆ พวกเขาไล่ตามเงาร่างนั้นไปตามทางเดินที่มืดและแคบ เสียงฝีเท้าดังสะท้อนไปทั่วบ้าน บ่งบอกถึงความตื่นตระหนกของคนที่กำลังถูกไล่ล่า "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ภาคินตะโกนอีกครั้ง เงาร่างนั้นวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว หายลับไปบนชั้นสองของบ้าน "ต้องขึ้นไปจับตัวให้ได้" ภาคินกล่าว "อรุณรัศมีกับนที ขึ้นไปกับผม" ทั้งสามคนรีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง บันไดไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุก บรรยากาศบนชั้นสองยิ่งทึมเทากว่าชั้นล่างราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี "ตรงไปทางนั้น!" อรุณรัศมีชี้นิ้วไปยังห้องห้องหนึ่งที่ประตูแง้มอยู่ พวกเขาค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างระมัดระวัง ห้องนี้ดูเหมือนจะเป็นห้องนอน มีเตียงไม้เก่าๆ ตั้งอยู่กลางห้อง ตู้เสื้อผ้าโบราณ และโต๊ะเครื่องแป้งที่กระจกเริ่มหมองมัว "ไม่เห็นมีใครเลย" นทีกล่าวพลางมองไปรอบๆ ห้อง "แต่ประตูมันแง้มอยู่" ภาคินชี้ไปที่ประตูตู้เสื้อผ้า "ต้องเข้าไปในนั้นแน่ๆ" เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดประตูออกอย่างช้าๆ และแล้ว... พวกเขาก็เห็นร่างของใครบางคนซ่อนตัวอยู่ด้านใน "อยู่นิ่งๆ นะ!" ภาคินตะโกน "คุณคือใคร?" ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "คุณ... คุณคือนักสืบใช่ไหมคะ" เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม ภาคินลดปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงระแวดระวัง "ใช่ครับ เราคือนักสืบ เรามาเพื่อช่วยคุณ" "ช่วย... ช่วยฉันเหรอคะ" หญิงสาวพูดเสียงสั่นเครือ "แต่... ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ" "คุณคือใครกันแน่?" อรุณรัศมีถามอย่างอ่อนโยน "คุณอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" "ฉัน... ฉันชื่อนริศรา" หญิงสาวตอบ "ฉัน... ฉันกำลังหลบซ่อนตัว" "นริศรา!" ภาคินอุทานด้วยความประหลาดใจ "เราตามหาคุณอยู่! เกิดอะไรขึ้น?" "ฉัน... ฉันรู้ความจริงทั้งหมด" นริศราพูดพลางกอดตัวเองแน่น "ความจริงเกี่ยวกับโครงการวิจัย... ความจริงเกี่ยวกับ 'เงาไร้ตัวตน'" "คุณรู้เรื่อง 'เงาไร้ตัวตน' ได้อย่างไร?" ภาคินเร่งถาม "สุพจน์... เขาบอกฉันทุกอย่าง" นริศราตอบ "ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขาฝากความลับนี้ไว้กับฉัน เขาบอกว่า... ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ให้ฉันนำความจริงไปมอบให้คนที่ไว้ใจได้" "แล้วทำไมคุณถึงมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่?" นทีถาม "เพราะฉันกลัว" นริศราตอบ "ฉันกลัวว่า 'เงาไร้ตัวตน' จะตามมาเจอฉัน กลัวว่าพวกเขาจะฆ่าฉันเหมือนที่ทำกับคนอื่นๆ" "แล้ววิมลศิริล่ะครับ?" ภาคินถาม "คุณเห็นเธอไหม?" นริศราส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ฉันไม่เห็นเธอที่นี่ ฉันอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ตั้งแต่สุพจน์เสียชีวิต ฉัน... ฉันแอบเข้ามาที่นี่ เพราะสุพจน์เคยบอกว่าที่นี่คือที่ปลอดภัยที่สุด" "แล้วใครคือคนที่คุณเห็นวิ่งหนีไปตอนแรก?" อรุณรัศมีถาม นริศราหน้าซีดลงเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ ฉันได้ยินเสียงคนเข้ามา ฉันเลยตกใจและวิ่งหนีไป" ภาคินมองไปรอบๆ ห้องอย่างพิจารณา เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนหลังบ้านที่รกเรื้อ "เราต้องพาคุณออกไปจากที่นี่" ภาคินกล่าว "คุณมาอยู่ที่นี่คนเดียว มันอันตรายเกินไป" "แต่... ฉันจะไปไหนได้คะ" นริศราถามด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "ทุกที่มันไม่ปลอดภัย" "เราจะพาคุณไปอยู่ที่ที่ปลอดภัยที่สุด" ภาคินยืนยัน "แต่ก่อนอื่น... คุณต้องเล่าทุกอย่างที่เราสงสัยให้เราฟัง" นริศรามองหน้าภาคิน นที และอรุณรัศมี สลับกับมองไปที่ประตูตู้เสื้อผ้าที่แง้มอยู่ ราวกับยังมีใครหรืออะไรบางอย่างซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าจะมีใครอยู่ที่นี่อีกไหม" นริศรากระซิบ "ฉันรู้สึกเหมือนมีคนจับตามองตลอดเวลา" ทันใดนั้นเอง เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณบ้านที่เงียบสงัด "ใครมา?" นทีถามด้วยความระแวง ภาคินมองไปที่อรุณรัศมี "ดูเหมือนจะมีคนอื่นมาที่นี่ด้วย"