"พลังที่เข้ามาถึงตัวเราแล้ว..." ภาคินทวนคำของศาสตราจารย์อัครา เขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวัง สายตาจับจ้องไปที่ประตูที่เปิดอ้าออกทุกบาน "คุณหมายความว่ายังไงครับ อาจารย์? 'เงาไร้ตัวตน' มันเข้ามาในบ้านเราแล้ว?" "ดูจากสถานการณ์แล้ว... ก็เป็นไปได้สูง" ศาสตราจารย์อัคราตอบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด "การเปิดประตูทุกบานพร้อมกันแบบนี้... มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา มันคือการประกาศตัวตน" "แต่... แต่มันเข้ามาได้อย่างไร?" อรุณรัศมีถาม "เราปิดประตูหน้าต่างทุกบานเรียบร้อยแล้วนะ" "บางที... มันอาจจะไม่จำเป็นต้องเข้ามาทางประตูหรือหน้าต่าง" ภาคินกล่าว "ถ้ามันมีพลังเหนือธรรมชาติ... มันอาจจะผ่านสิ่งกีดขวางเหล่านั้นมาได้" "แล้วเราจะทำยังไงต่อครับ?" นทีถาม เขาหยิบไฟฉายในกระเป๋าออกมาเตรียมพร้อม "เราจะตามหามันเจอไหม?" "เราต้องใจเย็นๆ" ภาคินบอก "เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติมก่อน" พวกเขาเริ่มออกสำรวจบ้านอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการสำรวจที่แตกต่างไปจากเดิม ทุกครั้งที่พวกเขาเดินผ่านประตูที่เปิดอ้าออกไป ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็เหมือนจะคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่กำลังสำรวจห้องนั่งเล่น ภาคินสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติบนพื้นพรม พรมผืนใหญ่ที่เคยสะอาดสะอ้าน กลับมีรอยเปื้อนสีดำจางๆ ปรากฏขึ้นเป็นหย่อมๆ ราวกับมีใครนำสีดำมาสาดทิ้งไว้ "นี่มันอะไร?" เขาคุกเข่าลงมองใกล้ๆ "รอยเปื้อนอะไรดำๆ แบบนี้?" นทีหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดดู "เป็นคราบเหนียวๆ ครับ... แล้วก็มีกลิ่นแปลกๆ ด้วย" "กลิ่นอะไร?" อรุณรัศมีถาม "เหมือน... เหมือนกลิ่นคาวเลือด" นทีตอบ สีหน้าซีดลงเล็กน้อย "เลือด?" ภาคินลุกขึ้นยืน "แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลยนะ" "บางที... อาจจะไม่ใช่เลือดของคน" ศาสตราจารย์อัครากล่าว "อาจจะเป็นเลือดของ... สิ่งอื่น" คำพูดของเขาทำให้บรรยากาศในบ้านยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ทุกคนเริ่มมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากมุมห้อง มันเป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนจะมาจากหลายทิศทางในเวลาเดียวกัน ยากจะระบุที่มาแน่ชัด "ใคร... ใครพูด?" ภาคินถาม พลางหันซ้ายหันขวา "ผม... ผมได้ยินเหมือนกันครับ" สมชายตอบ เสียงสั่น "เหมือนมีคนกำลัง... กระซิบอยู่ข้างหู" "เหมือนมันกำลังพูดกับเรา" นริศราพึมพำ เธอปิดหูตัวเองแน่น "ฉัน... ฉันไม่อยากได้ยิน" "มันกำลังพยายามสื่อสารอะไรบางอย่าง" ศาสตราจารย์อัครากล่าว "พวกคุณได้ยินอะไรบ้าง?" "มันฟังดูเหมือน... คำพูดที่สับสน" อรุณรัศมีบอก "เหมือนหลายๆ เสียงผสมกัน" "ผมได้ยินแต่เสียง 'ตามหา... ตามหา...'" ภาคินกล่าว "เหมือนมันกำลังบอกให้เราตามหาอะไรบางอย่าง" "ตามหาอะไร?" นทีถาม "ผมไม่รู้" ภาคินส่ายหน้า "แต่มันรู้สึกเหมือน... มันกำลังชี้นำเรา" เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มจะมีความหมายที่ชัดเจนขึ้น "ความทรงจำ... ความจริง... ความลับ..." "ความลับ..." ภาคินทวนคำ "หมายถึงความลับของ 'โครงการวิจัย' ของวิมลศิริเหรอ?" "อาจจะใช่" ศาสตราจารย์อัคราพยักหน้า "หรืออาจจะเป็นความลับอื่นที่เกี่ยวข้องกับ 'เงาไร้ตัวตน' ก็ได้" "แล้วรูปปั้นไม้ในห้องเก็บของล่ะ?" อรุณรัศมีถาม "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหม?" "ผมคิดว่าใช่" ภาคินตอบ "รูปปั้นนั้น... มันเหมือนเป็นกุญแจสำคัญ" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน เสียงกระซิบก็เปลี่ยนไป มันกลายเป็นเสียงที่ดังขึ้น ชัดเจนขึ้น และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ทรยศ... หักหลัง... ความตาย..." "ไม่!" นริศราตะโกน "ฉันไม่เชื่อ! คุณกำลังหลอกเรา!" ทันใดนั้นเอง วัตถุทุกชิ้นที่วางอยู่บนชั้นวางของในห้องนั่งเล่นก็ลอยขึ้นจากพื้น หมุนคว้างอยู่ในอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่พวกเขา "หลบเร็ว!" ภาคินตะโกน ทุกคนรีบก้มหลบ หรือวิ่งหลบไปตามมุมต่างๆ ของห้อง เศษแก้ว เศษไม้ และวัตถุอื่นๆ กระจายเกลื่อนพื้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ "มันกำลังโจมตีพวกเรา!" นทีร้อง "นี่มันไม่ใช่แค่การแสดงออกถึงอำนาจแล้ว!" ศาสตราจารย์อัคราตะโกน "มันคือการโจมตีโดยตรง!" ภาคินรีบยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพลังงานที่กำลังโจมตี แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล "เราต้องออกจากที่นี่!" อรุณรัศมีตะโกน "ก่อนที่มันจะฆ่าเรา!" "แต่เราจะไปไหน?" นทีถาม "ประตูทุกบานก็เปิดอ้าอยู่แบบนั้น" "กลับไปที่ห้องเก็บของ!" ภาคินตัดสินใจ "ที่นั่นอาจจะมีอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไป!" พวกเขาเร่งรีบวิ่งกลับไปยังห้องเก็บของที่ดูเหมือนจะเป็นที่เดียวที่ยังคงความปลอดภัยอยู่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นในห้องนั่งเล่น เมื่อเข้าไปในห้องเก็บของ ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะสงบลงทันที แต่บรรยากาศก็ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด "อย่างน้อย... ที่นี่ก็ยังปลอดภัย" ภาคินกล่าว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "แล้วรูปปั้นนั่นล่ะ?" นริศราถาม เธอชี้ไปที่รูปปั้นไม้ที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง "เราต้องกลับไปดูมันอีกครั้ง" ภาคินกล่าว "บางที... คำตอบที่เราตามหา อาจจะซ่อนอยู่ในนั้น" เขาเดินเข้าไปใกล้รูปปั้นนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นมาก่อน บริเวณรอบดวงตาของรูปปั้น มีรอยขีดข่วนเล็กๆ ปรากฏอยู่หลายรอย ราวกับมีใครพยายามจะแกะสลักมันออก "รอยพวกนี้... มันเหมือนอะไรบางอย่าง" ภาคินพึมพำ "เหมือนอะไรครับ?" นทีถาม "เหมือน... เหมือนเครื่องหมาย" ภาคินกล่าว "เครื่องหมายบางอย่างที่ผมเคยเห็นมาก่อน" "เครื่องหมายอะไร?" อรุณรัศมีถาม "จำได้ไหม... ในบันทึกของวิมลศิริ" ภาคินหันไปถามศาสตราจารย์อัครา "เธอเคยพูดถึงสัญลักษณ์บางอย่างที่ใช้ใน 'โครงการวิจัย' ของเธอ" ศาสตราจารย์อัคราขมวดคิ้วครุ่นคิด "สัญลักษณ์... ใช่... เธอเคยบอกว่ามีสัญลักษณ์ที่ใช้ในการเข้ารหัสข้อมูล... แต่ฉันไม่เคยเห็นสัญลักษณ์ที่เหมือนแบบนี้มาก่อน" ภาคินค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยขีดข่วนเหล่านั้น "มันไม่ใช่แค่รอยขีดข่วนธรรมดา... มันเหมือนเป็น... เป็นการเรียงลำดับ" เขาพยายามจะจดจำลักษณะของรอยเหล่านั้นไว้ในหัว เขาเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ 'เงาไร้ตัวตน' พยายามจะบอกใบ้ให้พวกเขา "ผมว่า... ผมเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว" ภาคินกล่าว