"ต้อง... ต้องจบเรื่องนี้เสียที!" เสียงของสุพจน์ขาดห้วงไป ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของเงาไร้ตัวตนที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยเปล่งประกายรอบกายเขา บัดนี้เริ่มริบหรี่ลงราวกับเทียนไขใกล้จะหมดไส้ ภาคินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาเห็นความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาของสุพจน์ "สุพจน์! อดทนหน่อย!" ภาคินตะโกนสุดเสียง เขาจดจ่ออยู่กับรูปสัญลักษณ์บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ พยายามปะติดปะต่อความหมายที่ซับซ้อน สัญลักษณ์บางตัวเริ่มมีความเชื่อมโยงกัน แต่ก็ยังมีอีกหลายส่วนที่ยังคงเป็นปริศนา "ผมกำลังจะเข้าใจมันแล้ว!" "เวลา... ของฉัน... ใกล้หมดแล้ว..." สุพจน์พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ร่างกายของเขาสั่นเทา แต่ดวงตายังคงจ้องมองไปยังกลุ่มเงาที่คืบคลานเข้ามา เขาผงกศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังสั่งเสีย "อรุณรัศมี... รูปปั้นนั่น... คุณต้อง... เข้าใจมัน..." อรุณรัศมีมองสุพจน์ด้วยความกังวลใจ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "สุพจน์คะ! อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะคะ!" เธอรีบวิ่งเข้าไปใกล้รูปปั้นไม้โบราณที่วางอยู่บนแท่น เธอมองสัญลักษณ์ต่างๆ ที่สลักเสลาอยู่บนนั้น พยายามนึกถึงคำพูดของวิมลที่เคยอธิบายไว้ก่อนจะจากไป "มันคือ... แผนที่... ที่จะพาเราไปสู่... จุดจบ..." "อะไรนะ?" นทีถาม ขณะที่เขากำลังใช้ถังเหล็กป้องกันตัวเองจากการโจมตีของเงา "แผนที่อะไร? เราจะไปไหน?" "ไม่ใช่แผนที่สถานที่... แต่มันคือแผนที่... ของพลัง" ภาคินตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "สัญลักษณ์พวกนี้... มันบอกถึงวิธี... การควบคุม... และการผนึก... พลังของ 'เงาไร้ตัวตน'!" "แล้วทำไมวิมลไม่บอกเราให้หมดตั้งแต่แรก!" นริศราตัดพ้อด้วยความหงุดหงิด แต่แฝงไปด้วยความหวาดกลัว "เธออาจจะอยากให้เราเรียนรู้ด้วยตัวเอง... เพื่อให้แน่ใจว่าเราพร้อมจริงๆ" ศาสตราจารย์อัครากล่าว เสียงของเขาก็สั่นเครือไม่แพ้กัน "วิมลศิริ... เธอคงไม่อยากให้ใครต้องมาเสียสละแบบนี้..." สุพจน์ทรุดตัวลงกับพื้น แรงที่เคยมีเริ่มหมดสิ้น ร่างของเขากลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกบดบังด้วยเงาจำนวนนับไม่ถ้วน "แก... แกจะไม่ได้... อะไรไปจากฉัน..." เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า "ไม่!" ภาคินตะโกน เมื่อเห็นเงาดำทะมึนจำนวนมากพุ่งเข้าหาร่างของสุพจน์พร้อมๆ กัน "สุพจน์!" ทันใดนั้นเอง อรุณรัศมีก็ร้องออกมาเสียงดัง "ฉันเข้าใจแล้ว! สัญลักษณ์พวกนี้! มันคือลำดับ! ลำดับของการปลดปล่อยพลัง!" เธอรีบสัมผัสสัญลักษณ์บางตัวบนรูปปั้นไม้ตามลำดับที่เธอเห็นในความทรงจำ "ทำอะไรน่ะอรุณรัศมี?" สมชายถามขณะที่เขายังคงพยายามปัดป้องเงาที่พยายามจะกัดกินเขา "ฉันกำลัง... ส่งพลัง... ไปให้สุพจน์!" อรุณรัศมีตอบ เธอหลับตาลง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่รูปปั้นไม้ "วิมล... ช่วยฉันด้วย..." ขณะที่อรุณรัศมีกำลังทำพิธีกรรมโบราณนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนรอบกายสุพจน์ก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง มันไม่ใช่แสงที่อ่อนแรงเหมือนเดิม แต่เป็นแสงที่เจิดจ้าและทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า! "อะไรกัน?" นทีอุทานด้วยความตกตะลึง "อรุณรัศมี! เธอทำได้!" ภาคินตะโกนดีใจ เขามองเห็นภาพที่น่าอัศจรรย์เบื้องหน้า กลุ่มเงาไร้ตัวตนที่พุ่งเข้าหาร่างของสุพจน์ ถูกผลักกระเด็นออกไปราวกับโดนแรงอัดมหาศาล "พลัง... มันกลับมาแล้ว!" สุพจน์ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองอรุณรัศมีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "เธอ... ทำได้..." "ฉันทำได้เพราะวิมล!" อรุณรัศมียิ้มทั้งน้ำตา "และเพราะคุณ... สุพจน์! คุณต้องสู้ต่อ!" "ใช่! สู้ต่อไป!" ภาคินเสริม "ผมกำลังจะถอดรหัสสุดท้ายแล้ว! สัญลักษณ์ที่เหลือมันบอกถึง... วิธีผนึก! วิธีผนึก 'เงาไร้ตัวตน' ให้หายไปตลอดกาล!" "ผนึกเหรอ?" นริศราทวนคำอย่างมีความหวัง "ใช่! แต่เราต้องทำลายแกนกลางของมันก่อน" ภาคินอธิบายอย่างรวดเร็ว "แกนกลางของมัน... คือความเจ็บปวด... คือความแค้น... ที่มันสะสมมานาน... เราต้องทำให้มัน... ปลดปล่อยความเจ็บปวดนั้นออกมา... แล้วเราจะผนึกมันได้!" "แต่... เราจะทำอย่างนั้นได้ยังไง?" สมชายถาม "มันไม่ง่ายเลย..." สุพจน์กล่าว "มันคือการเผชิญหน้ากับปีศาจในตัวมันเอง... และในตัวเราด้วย..." ขณะที่ทุกคนกำลังวางแผนขั้นสุดท้าย จู่ๆ โรงงานทั้งโรงงานก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นดินแตกร้าว ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว "เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!" นทีร้องถาม "มัน... มันกำลังจะระเบิด!" ศาสตราจารย์อัคราตะโกน "โครงสร้างของโรงงานรับแรงกดดันไม่ไหวแล้ว!" "เราต้องรีบแล้ว!" ภาคินบอก "ผมรู้แล้ว! สัญลักษณ์สุดท้าย! มันบอกว่า... เราต้องใช้... 'เสียง'!" "เสียง?" ทุกคนมองหน้ากันอย่างงงงวย "ใช่! เสียงแห่งความเจ็บปวด... เสียงแห่งการปลดปล่อย... ที่จะทำลายแกนกลางของมัน!" ภาคินอธิบาย "เราต้องทำให้มัน... ระเบิดความเจ็บปวดนั้นออกมา... ด้วยเสียงของเราเอง!" "แต่เราจะทำแบบนั้นได้ยังไง?" อรุณรัศมีถาม "เราต้อง... ร้องเพลง!" ภาคินตัดสินใจ "เพลงแห่งความทรงจำ... เพลงแห่งความเศร้า... เพลงที่จะสะท้อนความเจ็บปวดของพวกมันออกมา!" "เพลงงั้นเหรอ?" นริศราถามด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ "เราจะสู้กับปีศาจร้ายด้วยเพลงได้ยังไง?" "มันเป็นเพลงที่วิมลเคยแต่งไว้..." สุพจน์อธิบาย "มันคือเพลงที่เธอใช้เพื่อระบายความเจ็บปวดของตัวเอง... และมันมีพลัง... ในการสะท้อนอารมณ์ที่รุนแรง... รวมถึงความเจ็บปวด... ของ 'เงาไร้ตัวตน' ด้วย..." "ผมจำได้! ผมเคยได้ยินวิมลฮัมเพลงนี้!" ภาคินร้องออกมา "มันเป็นทำนองที่เศร้าสร้อย... แต่ก็มีความหวังแฝงอยู่..." "แล้วใครจะร้องล่ะ?" สมชายถาม "ฉันจะร้องเอง" อรุณรัศมีตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะร้องเพลงของวิมล... เพื่อทุกคน... เพื่อสุพจน์... และเพื่อตัวฉันเอง..." ขณะที่อรุณรัศมีเตรียมจะเริ่มร้องเพลง เสียงกระซิบของเงาไร้ตัวตนก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกระซิบธรรมดา แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและโกรธแค้น "แก... จะไม่มีวัน... ชนะ!" เสียงนั้นดังราวกับฟ้าร้อง "ความเจ็บปวด... จะอยู่กับพวกแก... ตลอดไป!" "ไม่จริง!" สุพจน์ตะโกนกลับ "เราจะก้าวข้ามมันไปให้ได้!" โรงงานเริ่มสั่นคลอนหนักกว่าเดิม เศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานเป็นจำนวนมาก อรุณรัศมีสูดลมหายใจลึก เธอหลับตาลง นึกถึงภาพใบหน้าของวิมล ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดที่เธอเคยเผชิญมาตลอดชีวิต "เอาล่ะ... ทุกคน..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฟังฉันนะ..."