ภาคินเดินเข้าไปใกล้รูปปั้นไม้โบราณอีกครั้ง ดวงตาของเขาสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาอาจจะมองข้ามไปในตอนแรก ขณะที่ทุกคนกำลังโล่งใจกับชัยชนะเหนือเงาไร้ตัวตน ภาคินกลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงไม่ชอบมาพากล "สัญลักษณ์พวกนี้..." เขาพึมพำ "มันยังมีบางส่วนที่ฉันถอดรหัสไม่ได้... หรืออาจจะ... เป็นความหมายที่ซับซ้อนกว่าที่ฉันคิด..." "มีอะไรผิดปกติเหรอภาคิน?" อรุณรัศมีถาม เธอประคองร่างของตัวเองขึ้นมาอย่างยากลำบาก "ผมไม่แน่ใจ..." ภาคินตอบ "แต่ผมรู้สึกว่า... บทสรุปของเรื่องนี้... มันยังไม่สมบูรณ์..." "หมายความว่าไง?" นทีถาม "ตอนที่เราสู้กับเงา... ผมเห็นว่าพวกมันสลายไป... แต่รูปปั้นนี้... มันยังคงอยู่ที่นี่... และสัญลักษณ์บางตัว... มันเหมือนกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง..." ภาคินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาเปิดรูปถ่ายสัญลักษณ์ต่างๆ ที่เขาบันทึกไว้ "สัญลักษณ์ 'ผนึก' นี้..." เขาชี้ไปที่สัญลักษณ์ตัวหนึ่งบนรูปปั้น "มันไม่ได้หมายถึงการทำลาย... แต่มันหมายถึง... การกักเก็บ..." "กักเก็บอะไร?" สมชายถาม "กักเก็บ... พลังงาน... หรือ... อาจจะ... ตัวตน..." ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ หนักแน่นขึ้น "คุณกำลังจะบอกว่า... 'เงาไร้ตัวตน' ไม่ได้หายไปไหน... แต่มันถูกผนึกไว้ในรูปปั้นนี้เหรอ?" นริศราถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "มีความเป็นไปได้สูง" ภาคินตอบ "วิมลอาจจะไม่ได้ต้องการทำลายพวกมัน... แต่ต้องการผนึกพวกมันไว้... เพื่อไม่ให้พวกมันกลับมาทำร้ายใครได้อีก..." "แต่นั่นมันอันตรายเกินไป!" สุพจน์อุทาน "ถ้าผนึกมันไม่สมบูรณ์... หรือถ้ามีใครพยายามจะเปิดผนึกมัน... พวกมันก็จะกลับมาอีก!" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกังวล" ภาคินกล่าว "สัญลักษณ์ที่เหลือ... มันบอกถึง 'เงื่อนไข' ของการผนึก... และ 'วิธี' ที่จะปลดผนึกมัน..." "วิธีปลดผนึกเหรอ? คุณหมายความว่า... มันมีวิธีที่จะทำให้พวกมันกลับมาได้?" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ใช่" ภาคินพยักหน้า "และเงื่อนไขนั้น... มันเกี่ยวข้องกับ... 'เจตนา'..." "เจตนา?" ทุกคนมองหน้ากัน "ใช่... เจตนาที่บริสุทธิ์... และเจตนาที่มุ่งร้าย..." ภาคินอธิบาย "ถ้ามีใครสักคน... ที่มีความแค้น... หรือต้องการพลัง... แล้วพยายามจะปลดผนึกรูปปั้นนี้... ด้วยเจตนาที่มุ่งร้าย... พวกเงาไร้ตัวตนก็จะกลับมา... และอาจจะแข็งแกร่งกว่าเดิม..." "แล้ว... ใครจะเป็นคนดูแลรูปปั้นนี้ต่อไปล่ะ?" สมชายถาม "นั่นคือสิ่งที่เราต้องตัดสินใจ" ศาสตราจารย์อัครากล่าว "เราไม่สามารถทิ้งมันไว้ที่นี่ได้... และเราก็ไม่สามารถทำลายมันได้... เพราะมันคือ 'ผนึก'..." "แต่วิมล... เธอทิ้งรูปปั้นนี้ไว้... แสดงว่าเธอต้องมีแผนสำรอง..." อรุณรัศมีพึมพำ เธอเดินเข้าไปใกล้รูปปั้นอีกครั้ง มือของเธอค่อยๆ ลูบไล้ไปตามสัญลักษณ์ที่สลักเสลาอยู่บนนั้น "นี่ไง!" เธอร้องออกมา "สัญลักษณ์นี้... มันคือ 'ผู้พิทักษ์'... และสัญลักษณ์นี้... คือ 'คำสาบาน'..." "ผู้พิทักษ์? คำสาบาน?" ภาคินทวนคำ "คุณหมายความว่า... วิมลได้เลือก 'ผู้พิทักษ์' ไว้แล้วเหรอ?" "ฉันคิดว่า... ใช่" อรุณรัศมีตอบ "เธอต้องการให้ใครสักคน... มาดูแลรูปปั้นนี้... และสาบานว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายกับมัน... หรือพยายามปลดผนึกมัน..." "แล้วใครล่ะ? ใครคือผู้พิทักษ์คนนั้น?" นริศราถามอย่างกระวนกระวาย อรุณรัศมียิ้มบางๆ "ฉันคิดว่า... ฉันรู้คำตอบแล้ว..." เธอหันไปมองภาคิน ดวงตาของเธอสื่อถึงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง "ภาคิน..." เธอพูด "วิมลเลือกคุณ... เธอเชื่อมั่นในตัวคุณ... ว่าคุณจะสามารถเข้าใจความหมายของทุกสิ่งทุกอย่าง... และจะสามารถปกป้องสิ่งนี้... ไม่ให้ตกไปอยู่ในมือของผู้ไม่ประสงค์ดี..." ภาคินอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ "ผม... ผมจะทำได้เหรอ?" "คุณทำได้" สุพจน์กล่าวให้กำลังใจ "คุณคือคนที่เข้าใจปริศนาทั้งหมดนี้มากที่สุด... และคุณคือคนที่วิมลไว้ใจที่สุด..." "แต่... มันหนักนะ" ภาคินกล่าว "การแบกรับความลับของ 'เงาไร้ตัวตน' ไว้ตลอดไป..." "เราจะอยู่เคียงข้างคุณ" อรุณรัศมีกล่าว "พวกเราทุกคน... จะคอยช่วยเหลือคุณ" ภาคินมองใบหน้าของเพื่อนๆ แต่ละคน เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความจริงใจที่ส่งมาให้ เขาพยักหน้าช้าๆ "ผม... ผมจะรับหน้าที่นี้" ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะปกป้องรูปปั้นนี้... และจะไม่ยอมให้ใครก็ตาม... มาปลดผนึก 'เงาไร้ตัวตน' ได้อีก..." เขาก้มลงมองรูปปั้นไม้โบราณอีกครั้ง สัญลักษณ์ต่างๆ ที่เคยเป็นปริศนา บัดนี้มีความหมายชัดเจนขึ้นในสายตาของเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องราวของคดีฆาตกรรม หรือพลังเหนือธรรมชาติ แต่มันคือเรื่องราวของความเจ็บปวด การเยียวยา และการตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ "บางที... ความลับที่แท้จริงของวิมล... ไม่ใช่การตามล่าหาฆาตกร... แต่เป็นการสอนให้เรารู้จัก... การปลดปล่อย... และการยอมรับ..." ภาคินครุ่นคิดในใจ ขณะที่พวกเขาเตรียมตัวจะออกจากโรงงานร้างแห่งนี้ ภาคินหันกลับไปมองรูปปั้นไม้เป็นครั้งสุดท้าย แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องกระทบรูปปั้น เกิดเป็นเงาที่ทอดทอดยาวออกไป แต่เงาที่ทอดออกไปนั้น... กลับดูเหมือนจะไม่มีตัวตน... ราวกับว่า... มันกำลังบอกใบ้ถึง... อะไรบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่...