"อาจจะ... สั่นสะเทือนที่ละเอียดอ่อน หรือการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิที่ผิดปกติ" ภาคินพูดต่อจากคำของศาสตราจารย์ "หรือบางที... อาจจะเป็นผลกระทบที่ส่งผลต่อจิตใจของเราโดยตรง" "ผลกระทบต่อจิตใจ?" นทีทวนคำ "คุณหมายถึง... เราจะรู้สึกถึงมันได้?" "อาจจะ" ภาคินตอบ "นึกย้อนไปตอนที่วิมลศิริถูกฆ่า รอยแผลบนร่างกายของเธอ... มันเหมือนถูกกรีดด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น" "และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เราเชื่อว่ามีพลังจิตเข้ามาเกี่ยวข้อง" อรุณรัศมีเสริม "แต่ตอนนี้... ถ้าสมดุลเริ่มเสีย... มันจะแสดงออกในรูปแบบที่แตกต่างออกไปหรือไม่?" "นั่นเป็นคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ" ศาสตราจารย์อัคราถอนหายใจ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกความเป็นไปได้" ภาคินก้มมองมือของตัวเอง เขาจำได้ว่าตอนที่เขาจับรูปปั้นไม้โบราณนั้น มีความรู้สึกเย็นเยียบแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในมือของเขา เขาเลื่อนมือไปจับแท็บเล็ตอีกครั้ง พยายามนึกถึงรายละเอียดตอนนั้น "ผมจำได้ว่าตอนที่ผมจับรูปปั้น... มันรู้สึกเย็นมาก" ภาคินกล่าว "เย็นจนเกือบจะชา" "ผมก็รู้สึกเหมือนกัน" สมชายพยักหน้า "เหมือนจับก้อนน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็งไว้เป็นเวลานาน" "แล้วมีอะไรอย่างอื่นอีกไหม?" นทีถาม "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" ภาคินส่ายหน้า "แค่ความรู้สึกเย็น... แต่ก็เป็นความเย็นที่ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก" ศาสตราจารย์อัคราขยับตัวไปหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาเล่มหนึ่งออกมาจากกองเอกสาร "วิมลได้บันทึกเกี่ยวกับ 'สภาวะสมดุล' ไว้ในบันทึกส่วนตัวของเขา" ท่านเปิดหนังสือ "เขาอธิบายว่ามันคือสภาวะที่พลังงานบวกและลบสามารถดำรงอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบ โดยไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อกัน" "แล้วถ้าสมดุลนั้นเสียไปล่ะครับ?" ภาคินถาม "ถ้าสมดุลเสียไป..." ศาสตราจารย์อัคราเงยหน้าขึ้นมามองภาคิน "พลังงานด้านมืดที่ถูกกักเก็บไว้ จะเริ่มหาทางปลดปล่อยตัวเองออกมา" "แล้วมันจะปลดปล่อยออกมาอย่างไร?" นริศราถาม "อาจจะผ่านการก่อกวนทางกายภาพ... หรือทางจิตใจ" ศาสตราจารย์ตอบ "วิมลเองก็กลัวสิ่งนี้ เขาจึงสร้างระบบ 'ควบคุม' ขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้พลังงานนั้นแผ่กระจายไปทั่ว" "ระบบควบคุมที่ว่า... ก็คือรูปปั้นไม้โบราณนั่นใช่ไหมครับ?" ภาคินถาม "ใช่" ศาสตราจารย์ยืนยัน "รูปปั้นนั้นทำหน้าที่เหมือน 'วาล์ว' ที่คอยควบคุมการไหลเวียนของพลังงาน หากมีสิ่งใดผิดปกติ วาล์วจะปิด... หรืออาจจะเปิดมากเกินไป" "แต่... เราไม่มีทางรู้เลยว่ามันกำลังจะเกิดอะไรขึ้น จนกว่ามันจะสายเกินไปใช่ไหมครับ?" สมชายถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ไม่เสมอไป" ภาคินขัดขึ้น "เรามีข้อมูลจากคดีฆาตกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทุกคดีล้วนมีจุดร่วมบางอย่างที่เชื่อมโยงถึงพลังงานด้านมืดนั้น" "แต่รูปแบบของอาชญากรรมกำลังเปลี่ยนไป" นทีเสริม "จากที่เคยรุนแรงและโจ่งแจ้ง ตอนนี้มันเริ่มละเอียดอ่อนขึ้น... เหมือนกับที่ท่านอาจารย์บอก" "เราอาจจะต้องกลับไปทบทวนหลักฐานทั้งหมดอีกครั้ง" ภาคินกล่าว "มองหาสัญญาณเตือนเล็กๆ น้อยๆ ที่เราอาจจะมองข้ามไป" "ผมคิดว่าเราควรจะไปที่ห้องลับใต้ดินอีกครั้ง" อรุณรัศมีเสนอ "เราอาจจะเจออะไรบางอย่างที่เราพลาดไป" "ผมเห็นด้วย" ภาคินตอบ "เราต้องไปดูให้แน่ใจว่ารูปปั้นนั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิม และไม่มีใครพยายามจะเปลี่ยนแปลงมัน" ขณะที่พวกเขากำลังปรึกษาหารือกัน ภาคินก็รู้สึกถึงความเย็นที่ปลายปลายนิ้วของมือขวา เขาเลื่อนมือขึ้นมามองอย่างพิจารณา ปรากฏรอยจางๆ สีดำคล้ายรอยไหม้เล็กๆ ปรากฏขึ้นที่นิ้วชี้และนิ้วโป้ง เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน "นี่มันอะไรกัน?" ภาคินพึมพำกับตัวเอง "มีอะไรเหรอ ภาคิน?" นริศราสังเกตเห็นความผิดปกติ "ไม่รู้สิ... มือผม..." ภาคินยื่นมือไปให้เธอ "เหมือนมีรอยไหม้ขึ้นมา" นริศราขมวดคิ้วเมื่อเห็นรอยประหลาดนั้น "มันดูเหมือน... รอยที่เกิดจากการสัมผัสกับสารเคมีบางอย่าง" "แต่ผมไม่ได้สัมผัสอะไรเลยนะ" ภาคินกล่าว "ตอนที่ผมจับรูปปั้น... ผมก็แค่รู้สึกเย็น" สมชายก้มลงมอง "มันไม่ใช่รอยไหม้ธรรมดา" เขากล่าว "มันดูเหมือน... เป็นรอยที่เกิดจากพลังงานบางอย่าง" ภาคินรู้สึกใจเต้นแรง เขาพยายามนึกย้อนไปถึงความรู้สึกตอนที่จับรูปปั้นไม้โบราณนั้นอีกครั้ง ความเย็นยะเยือกที่ผิดธรรมชาติ ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านผิวหนัง "ผมว่า... นี่อาจจะเป็นสัญญาณ" ภาคินพูดเสียงเบา "สัญญาณว่า... สมดุลกำลังเสียไปจริงๆ" ศาสตราจารย์อัคราหยิบแว่นขยายขึ้นมาอีกครั้ง และค่อยๆ ส่องดูรอยประหลาดบนมือของภาคิน "น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ" ท่านพึมพำ "รอยเหล่านี้... ไม่เหมือนกับรอยใดๆ ที่ผมเคยพบเห็นมา" "ท่านคิดว่ามันเชื่อมโยงกับพลังงานในรูปปั้นได้ไหมครับ?" ภาคินถาม "มีความเป็นไปได้สูง" ศาสตราจารย์ตอบ "ดูเหมือนว่า... ร่างกายของคุณกำลังตอบสนองต่อพลังงานที่ผิดปกตินั้น" "แล้วมันอันตรายไหมครับ?" นทีถาม "ยังบอกไม่ได้" ศาสตราจารย์กล่าว "แต่เราต้องระวังให้มากขึ้น" ภาคินมองมือของตัวเองอีกครั้ง รอยสีดำจางๆ นั้นดูเหมือนจะค่อยๆ เลือนหายไป แต่ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่เคยสัมผัสได้ตอนจับรูปปั้น กลับยังคงติดค้างอยู่ในความทรงจำของเขา "เราต้องรีบกลับไปที่ห้องลับใต้ดิน" ภาคินตัดสินใจ "ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป"