หลังจากเหตุการณ์การสาธิตทำน้ำพริกเผาต่อหน้าลูกค้า มะลิก็ได้รับความเชื่อมั่นและเสียงตอบรับที่ดีอย่างท่วมท้น ยอดขายน้ำพริกเผาของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ลูกค้าประจำกลับมาซื้อซ้ำ และลูกค้าใหม่ก็หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย "ป้าคะ ดูสิคะ" มะลิชี้ไปที่กองน้ำพริกเผาที่กำลังจะหมด "เราต้องทำเพิ่มอีกแล้วค่ะ" ป้าสมศรีมองด้วยรอยยิ้ม "ดีเลยหนู ดีมากๆ เลย" "แต่... มะลิว่า เราอาจจะต้องเพิ่มกำลังการผลิตแล้วนะคะ" มะลิกล่าว "ถ้าเรายังผลิตเท่าเดิม อาจจะตามไม่ทันความต้องการของลูกค้า" "แล้วหนูจะเพิ่มกำลังการผลิตยังไงล่ะ" ป้าสมศรีถาม "มะลิคิดว่า เราน่าจะต้องจ้างคนมาช่วยค่ะ" มะลิเสนอ "หรืออย่างน้อยก็หาคนมาช่วยเราแพ็คของ แล้วก็เตรียมวัตถุดิบ" "ใครล่ะที่จะมาช่วยเรา" ป้าสมศรีถาม "มะลิคิดว่า... เราอาจจะลองถามแถวบ้านดูก่อนค่ะ" มะลิบอก "อาจจะมีใครที่อยากจะหารายได้เสริม" "เป็นความคิดที่ดี" ป้าสมศรีพยักหน้า "แต่เราก็ต้องเลือกคนที่ดีๆ หน่อยนะ" "แน่นอนค่ะป้า" มะลิตอบ "เราต้องไว้ใจได้" มะลิเริ่มลงประกาศหาคนช่วยงานที่แผงของเธอ เธออธิบายถึงลักษณะงาน และเงื่อนไขเบื้องต้น ไม่นานนัก ก็มีหญิงสาวในหมู่บ้านเดินเข้ามาสอบถาม เธอชื่อ "ดาว" เป็นหญิงสาววัยกลางคนที่มีท่าทางกระตือรือร้น "สวัสดีค่ะคุณมะลิ" ดาวเอ่ยขึ้น "ดิฉันเห็นประกาศหาคนช่วยงานค่ะ ไม่ทราบว่างานเป็นแบบไหนคะ" "สวัสดีค่ะคุณดาว" มะลิยิ้ม "เรากำลังมองหาคนมาช่วยเราเตรียมวัตถุดิบ แล้วก็ช่วยแพ็คของค่ะ งานไม่หนักมากค่ะ" "ทำได้ค่ะ" ดาวตอบทันที "ดิฉันอยากได้งานทำค่ะ" "ดีเลยค่ะ" มะลิรู้สึกยินดี "งั้น... คุณดาวลองมาเริ่มงานกับเราพรุ่งนี้เช้าเลยไหมคะ" "ได้ค่ะ" ดาวตอบรับด้วยความกระตือรือร้น ในวันรุ่งขึ้น ดาวก็มาทำงานตามที่ตกลงกันไว้ เธอดูเป็นคนขยันขันแข็ง ช่วยเตรียมพริก หอมแดง กระเทียม และกุ้งแห้ง ได้อย่างคล่องแคล่ว "คุณดาวนี่เก่งจังเลยนะคะป้า" มะลิกล่าวกับป้าสมศรี "ทำงานเร็ว แล้วก็ละเอียดด้วย" "ใช่จ้ะ" ป้าสมศรีเห็นด้วย "ดูแล้วเป็นคนดี" การมีดาวเข้ามาช่วยงาน ทำให้มะลิและป้าสมศรีมีเวลามากขึ้นในการปรุงน้ำพริกเผา และพัฒนาสินค้าอื่นๆ ยอดขายของน้ำพริกเผาก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง มะลิเริ่มคิดการณ์ใหญ่ขึ้น เธออยากจะขยายตลาดให้กว้างขึ้น "ป้าคะ" มะลิกล่าว "มะลิว่า... เราน่าจะลองส่งน้ำพริกของเราไปขายที่ตลาดอื่นดูบ้างนะคะ" "ตลาดอื่นเหรอ" ป้าสมศรีทวนคำ "แล้วเราจะไปส่งให้ใครล่ะ" "มะลิคิดว่า... เราน่าจะลองติดต่อร้านขายของฝาก หรือร้านอาหารที่เขาขายของที่ระลึกในเมืองดูค่ะ" มะลิเสนอ "ถ้าเขาชอบรสชาติของเรา เขาก็อาจจะรับไปขาย" "เป็นความคิดที่ดีนะ" ป้าสมศรีพยักหน้า "แต่ก็ต้องระวังเรื่องการขนส่งหน่อยนะ" "ค่ะป้า" มะลิรับปาก "มะลิจะหาทางแพ็คให้ดีที่สุดค่ะ" มะลิเริ่มทำรายการร้านค้าที่เธอสนใจ และเริ่มร่างจดหมายแนะนำสินค้าของเธอ ในขณะที่มะลิกำลังวางแผนขยายธุรกิจ เธอก็เริ่มสังเกตเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของดาว "คุณดาวคะ" มะลิเอ่ยถามดาวในวันที่กำลังช่วยกันแพ็คของ "ทำไมคุณดาวถึงดูรีบร้อนจังเลยคะ" "อ๋อ... ไม่มีอะไรค่ะคุณมะลิ" ดาวตอบอย่างมีพิรุธ "แค่... เอ่อ... พอดีมีธุระนิดหน่อยค่ะ" "ธุระอะไรคะ" มะลิถามต่อ "ถ้ามีปัญหาอะไร บอกมะลิได้นะคะ" "ไม่มีค่ะ ไม่มี" ดาวรีบปฏิเสธ "ดิฉันสบายดีค่ะ" มะลิรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็พยายามไม่คิดมาก เย็นวันหนึ่ง ขณะที่มะลิและป้าสมศรีกำลังจะเก็บแผง ดาวก็ขอตัวกลับก่อน "วันนี้ขอกลับก่อนนะคะคุณมะลิ" ดาวกล่าว "พอดี... เอ่อ... มีนัดสำคัญค่ะ" "ค่ะคุณดาว" มะลิตอบ "แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะ" เมื่อดาวเดินจากไป มะลิก็หันไปมองป้าสมศรี "ป้าว่า... ดาวมีอะไรปิดบังเราหรือเปล่าคะ" "หนูคิดว่าอย่างนั้นเหรอ" ป้าสมศรีถาม "ค่ะ" มะลิพยักหน้า "ดูเขาตอบคำถามเราแปลกๆ ไปค่ะ" "อืมมม..." ป้าสมศรีครุ่นคิด "เราก็ต้องระวังตัวไว้หน่อย" ในวันรุ่งขึ้น มะลิก็เริ่มเห็นความผิดปกติที่ชัดเจนขึ้น ขณะที่เธอกำลังจัดเรียงน้ำพริกเผาขวดใหม่ เธอก็พบว่าจำนวนน้ำพริกเผาที่แพ็คเสร็จแล้วหายไปหลายขวด "ป้าคะ! น้ำพริกเผาหายไปไหนคะ" มะลิร้องถามอย่างตกใจ ป้าสมศรีรีบเข้ามาดู "หายไปไหนนะ" "ก็... เมื่อวานเราแพ็คไว้ 20 ขวด แต่วันนี้เหลือแค่ 15 ขวดเองค่ะ" มะลิบอก ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความกังวล "สงสัย... จะเป็นฝีมือคุณดาวแน่ๆ เลยค่ะ" มะลิกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "เป็นไปได้" ป้าสมศรีตอบ "แต่เราจะแน่ใจได้ยังไง" "มะลิว่า... เราต้องลองจับตาดูเขาค่ะ" มะลิพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "เราต้องรู้ว่าเขาเอาของเราไปทำไม" มะลิและป้าสมศรีตัดสินใจว่าจะแอบสังเกตการณ์พฤติกรรมของดาวอย่างใกล้ชิด พวกเขาเริ่มสงสัยว่าดาวอาจจะกำลังแอบเอาสูตรหรือสินค้าของพวกเขาไปให้คู่แข่ง ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้น สร้างความตึงเครียดให้กับแผงขายเล็กๆ ที่เคยอบอุ่นไปด้วยกัน มะลิรู้สึกผิดหวังอย่างมาก เธอเคยไว้ใจดาว แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตร "ป้าคะ" มะลิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "มะลิไม่คิดเลยว่า... จะมีคนมาทำแบบนี้กับเรา" "ไม่เป็นไรนะหนู" ป้าสมศรีปลอบ "เราต้องหาทางออกไปด้วยกัน" มะลิพยักหน้า แต่ในใจก็เต็มไปด้วยคำถามมากมาย และความไม่สบายใจที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ