มะลิกลับมาถึงแผงด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อนแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุข การเดินทางไปขายที่ตลาดอำเภอข้างๆ ในวันแรกประสบความสำเร็จเกินคาด ยอดขายที่ได้ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะเดินหน้าต่อไป "ป้าคะ" มะลิยื่นกระปุกน้ำพริกเผาที่เหลือให้ป้าสมศรี "วันนี้เราขายดีมากๆ เลยค่ะ" "ดีใจด้วยนะหนู" ป้าสมศรีรับกระปุกน้ำพริกมาดู "เห็นไหมล่ะ ป้าบอกแล้วว่าของดี ยังไงก็ขายได้" "พรุ่งนี้เราจะไปอีกนะคะ" มะลิกล่าว "แล้วก็ว่าจะลองเอาไปขายที่ตลาดแถบชานเมืองดูด้วยค่ะ" "ค่อยๆ ทำไปนะหนู" ป้าสมศรีเตือน "อย่าเพิ่งหักโหมเกินไป" "ไม่หรอกค่ะป้า" มะลิยิ้ม "ตอนนี้มีคุณดาวมาช่วยแล้ว เราพอจะแบ่งกำลังคนได้" คุณดาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย "ดิฉันยินดีช่วยเต็มที่ค่ะคุณมะลิ" ในวันต่อๆ มา มะลิกับคุณดาวก็สลับกันไปขายที่ตลาดใหม่ และกลับมาขายที่ตลาดเดิมของตนเอง การกระจายความเสี่ยงทำให้ยอดขายโดยรวมของเธอเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน ป้าสมศรีก็เริ่มเห็นผลกระทบจากการที่มะลิขยายตลาด เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวมะลิที่เติบโตขึ้นมาได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แต่ในใจลึกๆ เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "หนูมะลิ" ป้าสมศรีเรียกมะลิขณะที่กำลังช่วยกันจัดของ "หนูแน่ใจเหรอว่าเราจะรับไหว" "ไหวค่ะป้า" มะลิตอบอย่างมั่นใจ "ถ้าป้าไม่ไหว มะลิก็ยังอยู่ตรงนี้" "ป้าหมายถึง... เรื่องของคู่แข่งน่ะ" ป้าสมศรีเอ่ยขึ้น "ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เห็นหน้าป้าสมศรีเลยนะ" "อ๋อ... ป้าสมศรีเหรอคะ" มะลิเริ่มนึกขึ้นได้ "ใช่ค่ะ ไม่ได้เห็นแกเลยจริงๆ" "หนูว่าเขาคงจะ... ไปไม่รอดแล้วมั้ง" ป้าสมศรียิ้มมุมปาก "เพราะเรามีน้ำพริกเผาอร่อยกว่า" "ก็อาจจะใช่ค่ะ" มะลิเห็นด้วย "แต่... มะลิก็ยังแอบเป็นห่วงนิดหน่อยค่ะ" "ห่วงอะไรล่ะ" "ก็... เขาอาจจะมีแผนอะไรก็ได้ค่ะ" มะลิกล่าว "ตั้งแต่เรื่องวันนั้น เขาก็ดูแปลกๆ ไป" ความกังวลของมะลิเริ่มปรากฏชัดขึ้นเมื่อเธอสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เย็นวันหนึ่ง ขณะที่มะลิกำลังเก็บร้าน เธอเห็นรถกระบะคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากแผงของป้าสมศรีคู่แข่ง เธอมองเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังขนย้ายสิ่งของบางอย่างลงจากรถ "ป้าคะ" มะลิกระซิบถามป้าสมศรี "คันนั้นมันรถใครเหรอคะ" ป้าสมศรีมองตามสายตาของมะลิ "อ๋อ... คันนั้นน่ะ รถส่งของของป้าสมศรีเขานี่" "ป้าสมศรีเหรอคะ" มะลิทวนคำ "เขาขนอะไรกันอยู่คะ" "ไม่รู้สิ" ป้าสมศรีตอบ "คงจะเป็นของที่เขาเพิ่งไปรับมา" แต่แล้ว มะลิก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น "เดี๋ยวนะคะป้า" มะลิเอ่ยเสียงสั่น "นั่นมัน... กระปุกน้ำพริกของเรานี่คะ!" เธอเห็นกระปุกน้ำพริกเผาของเธอถูกวางปะปนอยู่กับลังไม้ของป้าสมศรีคู่แข่ง "อะไรนะ!" ป้าสมศรีร้องอุทานด้วยความตกใจ มะลิรีบวิ่งเข้าไปใกล้แผงของป้าสมศรีคู่แข่งอย่างรวดเร็ว "คุณป้าสมศรีคะ!" มะลิตะโกนถาม "ทำไมเอากระปุกน้ำพริกของมะลิไปไว้ตรงนั้นคะ" ป้าสมศรีคู่แข่งหันมามองมะลิด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อ๋อ... อันนี้เหรอ" ป้าสมศรีคู่แข่งชี้ไปที่กระปุกน้ำพริกของมะลิ "พอดีเขาส่งมาผิดน่ะ" "ผิดเหรอคะ" มะลิถามอย่างไม่เชื่อ "แต่นี่มันกระปุกน้ำพริกของมะลิเองนะคะ" "ก็อาจจะเป็นไปได้" ป้าสมศรีคู่แข่งกล่าว "บางทีคนส่งของเขาก็ทำผิดพลาดได้" มะลิรู้สึกโกรธจนตัวสั่น เธอจำได้ว่าเคยเห็นลูกค้าหญิงคนนั้นมาที่แผงของเธอ พร้อมๆ กับที่เธอมีปัญหากับป้าสมศรีคู่แข่ง "คุณป้าสมศรีคะ... คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ" มะลิถามเสียงแข็ง "คุณกำลังจะเอาของของมะลิไปทำอะไร" "หนูพูดอะไรน่ะ" ป้าสมศรีคู่แข่งทำเสียงดุ "ป้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น" แต่แล้ว ประตูรถกระบะของป้าสมศรีคู่แข่งก็เปิดออก เผยให้เห็นลังไม้จำนวนมากที่ภายในบรรจุน้ำพริกเผาของมะลิอยู่เต็มไปหมด "นี่มัน... มันคืออะไรคะ!" มะลิอุทานด้วยความตกตะลึง ป้าสมศรีคู่แข่งหน้าซีดเผือด เธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป "เป็นอย่างที่หนูคิดจริงๆ ค่ะป้า" มะลิหันไปบอกป้าสมศรี "เขาแอบเอาของเราไป" ป้าสมศรีเดินเข้ามาดูด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน "หนูมะลิ... นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะ" เหตุการณ์นี้สร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนที่อยู่ในตลาดเป็นอย่างมาก ลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อของต่างพากันเข้ามามุงดู "นี่มันอะไรกันเนี่ย" "น้ำพริกเผาของร้านนั้นเหรอ" "แย่จังเลย" ป้าสมศรีคู่แข่งพยายามแก้ตัว แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเธออีกต่อไป "ป้าสมศรีคะ" มะลิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มะลิไม่เคยคิดเลยว่าป้าจะทำแบบนี้" "หนู... หนูเข้าใจผิดไปเอง" ป้าสมศรีคู่แข่งพยายามแก้ตัวอีกครั้ง แต่ก็ดูไร้พลัง "มะลิเห็นมากับตาค่ะ" มะลิยืนยัน "คุณกำลังขโมยสูตรและน้ำพริกของมะลิไป" เมื่อสถานการณ์บานปลาย ป้าสมศรีคู่แข่งก็รีบขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มะลิกับป้าสมศรีเผชิญกับคำถามจากลูกค้าที่เข้ามาสอบถาม "ไม่ต้องกังวลนะหนู" ป้าสมศรีปลอบมะลิ "เราจะจัดการเรื่องนี้เอง" แต่ในใจของมะลิกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความผิดหวัง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมป้าสมศรีคู่แข่งถึงทำกับเธอแบบนี้ ทั้งๆ ที่เธอก็ทำมาหากินสุจริต ข่าวเรื่องการขโมยสูตรและน้ำพริกเผาของมะลิแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในตลาด สร้างความตกใจให้กับลูกค้าประจำของเธอ "เป็นไปได้ยังไงเนี่ย" "มะลิทำของอร่อยขนาดนี้ ใครจะไปขโมย" "ป้าสมศรีคนนั้นใจร้ายจริงๆ" เสียงซุบซิบดังหนาหู มะลิรู้สึกแย่ที่เรื่องราวกลายเป็นแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกขอบคุณลูกค้าทุกคนที่ยังคงเชื่อมั่นในตัวเธอ "มะลิขอโทษจริงๆ ค่ะที่ทำให้ทุกคนต้องมาวุ่นวาย" มะลิกล่าวกับลูกค้าที่เข้ามาถามไถ่ "แต่ขอให้ทุกคนเชื่อมั่นในรสชาติของน้ำพริกเผาของเรานะคะ" ป้าสมศรีเห็นมะลิเริ่มเสียขวัญ จึงรีบเข้ามาปลอบ "ไม่ต้องห่วงนะหนู" ป้าสมศรีกล่าว "เรื่องนี้เราต้องจัดการให้เด็ดขาด" "แต่... แล้วถ้าเขาแอบเอาสูตรของเราไปจริงๆ ล่ะคะป้า" มะลิถามอย่างกังวล "ถ้าเขาผลิตน้ำพริกเผาที่เหมือนของเราเป๊ะๆ แล้วมาขายล่ะ" "ถึงเวลานั้น เราก็ต้องหาทางพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง" ป้าสมศรีตอบอย่างหนักแน่น "แต่ตอนนี้... เราต้องทำให้เขารู้สำนึกก่อน" มะลิได้แต่พยักหน้า เธอรู้ดีว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะไม่ง่ายดายเหมือนเดิมอีกต่อไป