มะลิยิ้มรับเงินด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ ลูกค้าคนแรกที่อุดหนุนเซ็ตยำของเธอไปเมื่อสักครู่ ได้กลับมาซื้อเพิ่มอีกสองชุด ลูกค้ารายนั้นบอกว่าทำยำกินที่บ้านแล้วอร่อยถูกปาก ลูกสามีภรรยาของเธอชมไม่ขาดปาก มะลิรู้สึกมีกำลังใจขึ้นอีกกอง การลองทำเซ็ตยำนี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริงๆ "เห็นไหมมะลิ ฉันบอกแล้วว่ามันต้องเวิร์ค" ชานนท์พูดอย่างภาคภูมิใจขณะที่กำลังช่วยมะลิจัดเรียงผักที่เหลือ "วันนี้ยอดขายเซ็ตยำไปได้สวยเลยนะ" "ค่ะพี่ชานนท์" มะลิตอบพลางยื่นถุงผักบุ้งให้ลูกค้าที่เดินเข้ามา "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ" "ไม่เป็นไรเลย" ชานนท์ยิ้ม "เราก็เรียนรู้ไปด้วยกันนี่แหละ" วันนั้นเป็นวันที่คึกคักเป็นพิเศษ ลูกค้าให้ความสนใจกับเซ็ตยำของมะลิเป็นอย่างมาก หลายคนเข้ามาสอบถามรายละเอียด และหลายคนก็ตัดสินใจซื้อทันทีที่ได้ฟังคำอธิบาย ถึงแม้ว่าราคา 15 บาทต่อชุด อาจจะดูไม่ถูกเท่าการซื้อผักสดเป็นกำๆ แต่ความสะดวก รวดเร็ว และวัตถุดิบที่จัดมาให้ครบครัน ก็คุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไป "มะลิ วันนี้มีอะไรมาขายใหม่เหรอจ๊ะ" เสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง แววตาของมะลิเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหันไปเจอ 'เจ๊สมจิต' แม่ค้าขายปลารายใหญ่ของตลาด ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและอารมณ์ฉุนเฉียว "สวัสดีค่ะเจ๊สมจิต" มะลิรีบตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ "วันนี้มีเซ็ตยำของใหม่ค่ะ" เจ๊สมจิตเดินเข้ามาใกล้แผงของมะลิ ดวงตาของเธอสแกนไปที่ถุงเซ็ตยำอย่างพิจารณา "เซ็ตยำเหรอ... หน้าตาดูดีนะ" "ค่ะ เป็นผักสดที่ใช้ทำยำค่ะ แล้วก็มีมะนาวกับพริกให้ด้วยค่ะ" มะลิพยายามอธิบาย "แล้วขายเท่าไหร่" เจ๊สมจิตถามเสียงเข้ม "ชุดละ 15 บาทค่ะเจ๊" มะลิตอบ เจ๊สมจิตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "15 บาทเลยเหรอ แพงเหมือนกันนะเนี่ย" "วัตถุดิบเราคัดอย่างดีเลยค่ะเจ๊ แล้วก็จัดเตรียมไว้ให้ครบถ้วนเลยค่ะ" มะลิพยายามอธิบายข้อดี "ก็เห็นอยู่ว่าจัดมาดี" เจ๊สมจิตพูดเสียงกระแทก "แต่ของฉันถูกกว่านี้เยอะ" ชานนท์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด เขาเดินเข้าไปยืนประชิดมะลิ เตรียมพร้อมรับสถานการณ์ "ก็ของแต่ละอย่าง มันก็มีต้นทุนต่างกันนะครับ" "แล้วไง" เจ๊สมจิตหันมามองชานนท์ด้วยสายตาไม่พอใจ "แกเป็นใคร มาเกี่ยวอะไรกับเรื่องของฉันกับมะลิ" "ผมเป็นเพื่อนมะลิครับ แล้วก็ช่วยมะลิขายของ" ชานนท์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความมั่นคง "เพื่อนเหรอ" เจ๊สมจิตหัวเราะในลำคอ "ดูรึยังไง แกรู้ไหมว่าฉันขายผักชี ถุงเท่าไหร่" "ผมไม่ทราบครับเจ๊" ชานนท์ตอบตามตรง "ถุงละ 3 บาท! ยิ่งกว่าถูกอีก!" เจ๊สมจิตตะโกนเสียงดัง "แล้วนี่อะไร 15 บาท! ขูดรีดลูกค้าชัดๆ!" ลูกค้าบางคนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหยุดมองเหตุการณ์ด้วยความสนใจ มะลิรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่ชอบการเผชิญหน้ากับใคร โดยเฉพาะคนที่มีท่าทีแข็งกร้าวอย่างเจ๊สมจิต "เจ๊สมจิตคะ" มะลิพยายามพูดให้ใจเย็น "ของในเซ็ตนี้ มันรวมหลายอย่างค่ะ ถ้าซื้อแยกก็อาจจะเกิน 15 บาทนะคะ" "ไม่ต้องมาอธิบาย" เจ๊สมจิตพูดขัด "ฉันจะบอกให้รู้ไว้เลยนะ ตลาดนี้ใครอยากจะทำอะไร ก็ต้องมาขอฉันก่อน ถ้าไม่ขอ แล้วมาทำอะไรขายดีๆ แบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดี!" คำพูดของเจ๊สมจิตทำให้มะลิและชานนท์อึ้งไป พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน "เจ๊หมายความว่ายังไงครับ" ชานนท์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ!" เจ๊สมจิตแผดเสียง "อย่าหาทำอะไรที่มันเกินหน้าเกินตาคนอื่นเขา ไม่งั้นจะเจอดี!" พูดจบ เจ๊สมจิตก็หันหลังเดินสะบัดแขนจากไป ทิ้งไว้เพียงความอึ้งงันและความไม่สบายใจให้กับมะลิและชานนท์ "เป็นอะไรไปมะลิ" ชานนท์ถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่ต้องไปสนใจยัยนั่นหรอก" "มะลิไม่เคยเจอใครแบบนี้มาก่อนเลยค่ะพี่ชานนท์" มะลิพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "เหมือนเขาจะหวงที่ของเขา" "ก็คงอย่างนั้นแหละ" ชานนท์ถอนหายใจ "เจ๊สมจิตเป็นแบบนี้แหละ ชอบข่มคนอื่น ชอบเอาเปรียบคนอื่น ตลาดนี้ใครๆ ก็รู้" "แล้วแบบนี้... เซ็ตยำของมะลิจะขายได้อยู่ไหมคะ" มะลิถามอย่างกังวล "ไม่ต้องห่วง" ชานนท์วางมือบนไหล่มะลิเบาๆ "ของดี ใครๆ ก็อยากซื้อ ถึงแม้จะมีคนมาป่วนบ้าง แต่ลูกค้าก็ตัดสินใจเองได้" "ขอบคุณค่ะพี่ชานนท์" มะลิพยายามปัดเป่าความกังวลออกไป "มะลิจะสู้ต่อไปค่ะ" แม้จะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น แต่กำลังใจจากชานนท์ก็ช่วยให้มะลิกลับมามีสติอีกครั้ง เธอยังคงจัดเรียงผัก และขายของต่อไป แต่ในใจก็อดกังวลไม่ได้ว่าคำพูดของเจ๊สมจิต จะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเธอมากน้อยแค่ไหน ในช่วงบ่ายวันเดียวกันนั้นเอง ขณะที่มะลิกำลังจัดเรียงผักกาดหอมอยู่นั้น ลูกค้าชายร่างท้วมท่าทางนักเลงก็เดินตรงเข้ามาที่แผงของเธอ "นี่! เธอคือมะลิ ใช่ไหม" ชายคนนั้นพูดเสียงดัง "ใช่ค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ" มะลิเงยหน้าขึ้นมอง "แกไปทำอะไรให้เจ๊สมจิตไม่พอใจ" ชายคนนั้นถามเสียงกร้าว มะลิหน้าซีดเผือด "มะลิ... มะลิไม่ทราบค่ะ" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง" ชายคนนั้นพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ "เจ๊เขาบอกว่า แกมันรนหาเรื่อง ทำอะไรเกินหน้าเกินตาเขา" ชานนท์รีบเดินเข้ามาขวางระหว่างมะลิกับชายคนนั้น "คุณมีอะไร จะให้เราช่วยไหม" "แกนั่นแหละ ถอยไป!" ชายคนนั้นผลักชานนท์เบาๆ "นี่มันเรื่องของมะลิกับเจ๊สมจิต" "ผมไม่ถอย" ชานนท์ยืนกราน "ผมจะปกป้องมะลิ" "หาเรื่องตายรึไง!" ชายคนนั้นตะคอก แล้วชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ "บอกมะลิไปซะ ว่าให้เลิกขายของที่มันขูดรีดลูกค้าได้แล้ว ไม่งั้นเจ๊สมจิตไม่ปล่อยไว้แน่!" "แล้วถ้ามะลิไม่ทำล่ะ" ชานนท์ถามท้าทาย "ถ้าไม่ทำ ก็เจอดี!" ชายคนนั้นพูดจบ ก็หันไปมองมะลิอีกครั้ง "จำไว้! เจ๊สมจิตเขาไม่ชอบคนนอกคอก!" พูดเสร็จ ชายคนนั้นก็สะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความหวาดกลัวและความไม่เข้าใจให้กับมะลิ "มะลิ เป็นอะไรหรือเปล่า" ชานนท์หันมาถามมะลิที่ยืนตัวสั่น "มะลิ... มะลิไม่เข้าใจค่ะพี่ชานนท์ ทำไมคนอื่นต้องมาทำแบบนี้กับเราด้วย" มะลิถามน้ำเสียงสั่นเครือ "อย่าไปคิดมากเลยมะลิ" ชานนท์พยายามปลอบ "คนพวกนี้ก็คงอิจฉาที่เห็นเราทำอะไรสำเร็จ" "แต่มะลิกลัวค่ะพี่" มะลิยอมรับตามตรง "กลัวว่าจะทำอะไรต่อไม่ได้" "ไม่ต้องกลัว" ชานนท์จับมือมะลิไว้แน่น "ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" มะลิมองหน้าชานนท์ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่ หรือขัดขวางความฝันของเธอได้ง่ายๆ แม้ว่าการเติบโตในตลาดสดแห่งนี้ จะเต็มไปด้วยอุปสรรคที่คาดไม่ถึงก็ตาม