"ฉันชื่อ...เบน" ชายคนนั้นกล่าว "ฉันเป็นคนดูแลเดวิด... ลูกชายของฉัน" สมชายขมวดคิ้ว "คุณเบน? ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้จักคุณ" "ฉันรู้ว่าคุณไม่รู้จักฉัน" เบนตอบ "แต่ฉันรู้จักคุณดี สมชาย คนขับแท็กซี่ผู้ใจดี ที่เก็บเด็กน้อยคนหนึ่งมาได้เมื่อคืนนี้" สมชายรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลัง ความรู้สึกลึกๆ บอกเขาว่านี่ไม่ใช่การโทรศัพท์ธรรมดา "คุณรู้เรื่องน้องเอมได้ยังไงครับ" "ฉันรู้หลายอย่าง สมชาย" เบนพูดเสียงราบเรียบ แต่แฝงความหมายบางอย่าง "ฉันรู้ว่าแม่ของเด็กน้อยคนนั้นชื่อนวล และรู้ว่าเธอกำลังมีปัญหาใหญ่" "ปัญหาอะไรครับ" สมชายถาม พลางเหลือบมองไปยังน้องเอมที่กำลังซบหลับอยู่บนตักของคุณป้า "ปัญหาที่ทำให้เธอต้องหนี" เบนตอบ "และปัญหาที่ทำให้ใครบางคนกำลังตามล่าเธออยู่" สมชายเงียบไป เขาเริ่มเห็นภาพรวมบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่คิด "คุณ... ต้องการอะไรจากผมครับ" "ฉันต้องการให้น้องเอมปลอดภัย" เบนตอบ "และฉันก็ต้องการช่วยแม่ของเขาด้วย" "แล้วคุณจะทำยังไง" สมชายถามด้วยความสงสัย "ฉันจะไปหาคุณ" เบนบอก "และเราจะคุยกันเรื่องนี้ให้ละเอียด" "ตอนนี้ผมอยู่ที่บ้านครับ" สมชายบอก "เราสามารถเจอกันที่นี่ได้" "ไม่สะดวก" เบนตอบ "ฉันจะนัดเจอคุณที่อื่น... ที่ที่เราจะไม่ถูกใครสังเกตเห็น" สมชายชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกไม่ไว้วางใจยังคงมีอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเบน "แล้วเราจะเจอกันที่ไหน เมื่อไหร่ครับ" "พรุ่งนี้เช้า... เวลาสิบโมง ที่ร้านกาแฟ 'เมล็ดพันธุ์แห่งแสง' ใกล้กับสวนสาธารณะแห่งนั้น" เบนบอก "คุณจำได้ใช่ไหม" สมชายพยักหน้าแม้ว่าเบนจะมองไม่เห็น "จำได้ครับ" "ดีมาก" เบนกล่าว "แล้วเจอกัน" สิ้นเสียงปลายสาย สมชายก็วางโทรศัพท์ลง เขามองไปยังคุณป้าและน้องเอมที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ ความกังวลถาโถมเข้ามาในใจ เขาไม่แน่ใจว่าเบนเป็นใครกันแน่ แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือเรื่องราวของน้องเอมมีความซับซ้อนกว่าที่เขาเคยคิดไว้มาก "ใครโทรมาจ้ะ" คุณป้าถาม มองสมชายด้วยความเป็นห่วง "สายจากต่างประเทศครับคุณป้า" สมชายตอบ "เป็นคนที่... บอกว่ารู้จักคุณนวล" คุณป้าชะงักไปเล็กน้อย "รู้จักคุณนวลเหรอ... เขาว่ายังไงบ้าง" "เขาบอกว่า... เขาอยากจะช่วยคุณนวลกับน้องเอมครับ" สมชายกล่าว "เขาจะนัดผมเจอพรุ่งนี้เช้า" คุณป้าพยักหน้าอย่างช้าๆ "เรื่องนี้มันดู... ซับซ้อนขึ้นทุกทีนะสมชาย" "ผมก็รู้สึกอย่างนั้นครับ" สมชายตอบ "แต่ผมเชื่อในสัญชาตญาณของผม คุณป้าครับ... ผมว่าเราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" "แน่นอนจ้ะ" คุณป้าตอบ "ฉันจะคอยดูน้องเอมให้เต็มที่ที่สุด" สมชายรู้สึกขอบคุณในความช่วยเหลือของคุณป้าอย่างแท้จริง เขาไม่รู้ว่าเขาจะผ่านเรื่องราวนี้ไปได้อย่างไรหากไม่มีเธอ คืนนั้น สมชายแทบจะไม่ได้หลับเลย เขานั่งคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เขาเจอน้องเอมจนถึงการโทรศัพท์จากเบน เขามองรูปถ่ายของคุณนวลที่เขาเซฟไว้ในโทรศัพท์ แล้วก็มองรูปที่เขาเจอในข่าวการหายตัวไปของนักธุรกิจหญิงคนนั้น ความคล้ายคลึงกันมันชัดเจนจนน่าตกใจ "คุณนวล... หรือว่าคุณคือ... นักธุรกิจหญิงคนนั้นจริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง "แล้วทำไมคุณถึงต้องหนีมา... หรือว่ามีใครกำลังทำร้ายคุณ" สมชายตัดสินใจว่า เขาต้องไปเจอเบนในวันพรุ่งนี้ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องเอมและแม่ของเขา เขาไม่สามารถปล่อยให้เด็กน้อยต้องอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้ได้อีกต่อไป เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศยังคงอบอ้าว สมชายปลุกคุณป้าขึ้นมาพร้อมกับน้องเอม เขาจัดเตรียมอาหารเช้าแบบง่ายๆ ให้น้องเอมทาน ก่อนจะพาคุณป้ากลับไปยังบ้านพักของเธอ "ขอบคุณมากนะครับคุณป้า" สมชายกล่าว "ที่ช่วยผมดูแลน้องเอมเมื่อคืนนี้" "ไม่ต้องห่วงหรอกสมชาย" คุณป้าตอบ "ฉันก็รักเด็กน้อยเหมือนกัน" ก่อนจะออกเดินทางไปพบเบน สมชายก็แอบซ่อนกล้องขนาดเล็กไว้ในกระเป๋าเสื้อ เพื่อบันทึกภาพเหตุการณ์เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น "ถ้าผมหายไป... หรือมีอะไรผิดปกติ" เขาคิดในใจ "อย่างน้อยก็ยังมีหลักฐาน" เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟ 'เมล็ดพันธุ์แห่งแสง' เขามาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เพื่อสังเกตการณ์รอบๆ ร้าน ร้านกาแฟแห่งนี้ตั้งอยู่ริมสวนสาธารณะ บรรยากาศร่มรื่น มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา ผู้คนยังไม่มากนักในช่วงเช้า สมชายเลือกนั่งที่โต๊ะมุมในสุด ซึ่งมองเห็นทางเข้าออกได้ชัดเจน เวลาสิบโมงตรง ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทน สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม แต่แววตาฉายแววฉลาดและเฉลียว สมชายรู้สึกได้ทันทีว่าเขาคือเบน เขาโบกมือเรียกเบนให้เดินเข้ามาหา "สวัสดีครับ" สมชายพูดเมื่อเบนเดินมาถึงโต๊ะ "สวัสดี" เบนตอบ สบตาตรง "คุณคือสมชาย" "ใช่ครับ" สมชายตอบ "เชิญนั่งครับ" เบนทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามสมชาย เขาสั่งกาแฟดำหนึ่งแก้วจากพนักงานที่เดินเข้ามา "คุณคงสงสัยว่าผมเป็นใคร" เบนเริ่มบทสนทนา "ผมเป็นอดีตเพื่อนสนิทของคุณนวล" "อดีตเพื่อนสนิท" สมชายทวนคำ "แล้วทำไมคุณถึงรู้เรื่องน้องเอม" "ผมรู้เรื่องทั้งหมด" เบนตอบ "เรื่องที่นวลต้องหนี... เรื่องที่คุณไปเจอน้องเอม... และเรื่องที่คุณกำลังถูกจับตามอง" สมชายใจหายวาบ "ถูกจับตามอง... หมายความว่ายังไงครับ" "คนที่คุณเจอเมื่อคืนนี้" เบนกล่าว "พวกเขาไม่ใช่คนของนวล พวกเขาคือคนที่กำลังตามล่านวล และตอนนี้พวกเขาก็กำลังตามหาตัวน้องเอมอยู่ด้วย" "แล้ว... คนเหล่านั้นเป็นใครครับ" สมชายถาม "พวกเขาเป็นคนของ... ธุรกิจที่นวลเคยทำงานด้วย" เบนอธิบาย "เป็นธุรกิจที่... ไม่ใช่เรื่องปกติ" สมชายพยักหน้าช้าๆ เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้น "แล้วคุณนวล... เขาเป็นนักธุรกิจจริงๆ หรือครับ" "ใช่" เบนตอบ "เธอเป็นนักธุรกิจที่เก่งมาก แต่เธอก็ไปล่วงรู้ความลับบางอย่างเข้า... ความลับที่ทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย" "ความลับอะไรครับ" สมชายถามอย่างกระหายใคร่รู้ "ความลับเกี่ยวกับการฟอกเงิน" เบนตอบตรงๆ "และอาจจะรวมถึงการค้ามนุษย์ด้วย" สมชายอึ้งไป นี่มันเกินกว่าที่เขาจะคาดคิดไว้มากนัก "แล้ว... น้องเอมล่ะครับ เขาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง" "น้องเอม... คือลูกของนวล" เบนตอบ "แต่นวลต้องทิ้งเขาไว้... เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย" "แต่เมื่อคืนนี้... ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า... เขาจะมารับน้องเอม" สมชายเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เบนขมวดคิ้ว "ผู้หญิงคนนั้น... เขาคือใคร" "ผมไม่รู้ชื่อครับ" สมชายตอบ "แต่เขาอ้างว่าเป็นคนสนิทของคุณนวล" "เป็นไปไม่ได้" เบนส่ายหน้า "คนที่พูดแบบนั้น... ไม่ใช่คนสนิทของนวลแน่" "แล้วเขาเป็นใครครับ" สมชายถาม "เขาอาจจะเป็น... คนของฝ่ายตรงข้าม" เบนคาดเดา "คนที่ต้องการตัวนวล... และอาจจะต้องการตัวน้องเอมไปด้วย" สมชายรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เขาต้องปกป้องน้องเอมให้ได้ "ผมควรจะทำยังไงต่อไปครับ" "ตอนนี้... คุณต้องพาน้องเอมไปอยู่ในที่ปลอดภัยที่สุด" เบนกล่าว "และอย่าไว้ใจใครทั้งสิ้น" "คุณจะช่วยผมได้ยังไงครับ" สมชายถาม "ผมจะช่วยคุณ" เบนตอบ "แต่คุณต้องให้ความร่วมมือกับผม" "ผมพร้อมครับ" สมชายตอบอย่างหนักแน่น "ดีมาก" เบนกล่าว "ผมจะติดต่อคุณอีกครั้ง... โปรดเตรียมตัวให้พร้อม" เบนลุกขึ้นยืน และเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้สมชายอยู่กับความคิดและความกังวลที่ทวีคูณขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูภาพถ่ายของคุณนวลอีกครั้ง คราวนี้เขามองเห็นความเศร้าและความหวาดกลัวซ่อนอยู่ในแววตาของเธอ