แสงไฟนีออนสีขาวเย็นเยียบส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของเธอ ขณะที่เสียงเครื่องจักรดังกึกก้องราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง อีกเพียงไม่กี่นาที... ชีวิตที่เธอทุ่มเทมาตลอดจะกลายเป็นเพียงฝุ่นผงไปกับมันจริงหรือ? น้ำตาเม็ดใสไหลรินอาบแก้ม หากแต่ในความเจ็บปวดสุดขีดนั้น ประกายบางอย่างในดวงตาของ “นลิน” กลับไม่ได้ดับมอดไปเสียทีเดียว เสียงหวูดโรงงานดังขึ้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดกะการทำงานอันยาวนาน นลินรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋าใบเก่า เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของเพื่อนร่วมงานดังมาตามทางเดิน แสงแดดยามเย็นสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ สะท้อนให้เห็นฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายในอากาศ มันเป็นภาพที่คุ้นเคย ภาพที่อยู่กับเธอมานานหลายปี แต่ในวันนี้ ทุกอย่างกลับดูเลือนราง ราวกับจะเลือนหายไปตามแรงลม “เป็นอะไรรึเปล่านลิน?” เสียงของ “ป้าสมศรี” พี่ใหญ่ใจดีของแผนกดังขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าหมองเศร้าของเธอ “หน้าตาไม่ดีเลยนะ วันนี้มีเรื่องอะไรเหรอ?” นลินพยายามยิ้มฝืนๆ “เปล่าค่ะป้าสมศรี แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อยค่ะ” เธอเอ่ยตอบทั้งที่ความรู้สึกข้างในมันปั่นป่วนราวกับพายุ เมื่อช่วงบ่าย เธอได้รับจดหมายจากธนาคาร เอกสารที่เธอแอบกลัวมาตลอด มันมาถึงแล้ว แจ้งเตือนการผิดนัดชำระเงิน และหากยังไม่ดำเนินการแก้ไขภายในสิ้นเดือนนี้ บ้านที่เธอผ่อนมากับสามี บ้านที่เธอวาดฝันว่าจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น จะถูกยึด ทุกอย่างที่ทุ่มเทมา กำลังจะสูญสลายไป “แน่ใจนะ? ดูไม่เหมือนคนเหนื่อยเลยนะ” ป้าสมศรีจ้องเขม็ง “ถ้ามีอะไรก็บอกได้นะ ถึงเราจะแก่แล้ว แต่ก็พอมีเส้นมีสายอยู่บ้าง เผื่อจะช่วยอะไรได้” นลินรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของป้าสมศรี แต่ปัญหานี้มันใหญ่เกินกว่าที่ใครจะช่วยได้ มันคือหนี้สินที่เกิดจากความผิดพลาดของ “เอกภพ” สามีของเธอ เอกภพ ชายที่เธอรักสุดหัวใจ แต่กลับเป็นคนที่พรากความสุขไปจากเธอ หลังจากที่เขากลับมาจากต่างประเทศ เขาก็เปลี่ยนไป ติดการพนัน และนำเงินเก็บทั้งหมดของเธอไปเล่นจนหมด ไม่เพียงแค่นั้น เขายังแอบไปกู้ยืมเงินนอกระบบมาอีก ซึ่งเป็นสาเหตุของจดหมายฉบับนั้น “ขอบคุณมากค่ะป้าสมศรี หนูจะพยายามค่ะ” นลินกล่าวเสียงแผ่ว เธอเดินออกจากโรงงาน สูดอากาศยามเย็นเข้าไปเต็มปอด แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทาทาบไปทั่วท้องฟ้าเป็นสีส้มอมแดง สวยงาม แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความมืดมน เธอต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ก่อนที่ฝันของเธอจะสลายไปเหมือนเส้นด้ายที่ขาด ขณะที่เธอเดินไปตามทางเท้า สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นป้ายประกาศบางอย่าง ตั้งเด่นอยู่หน้าตึกแถวริมถนน มันเป็นประกาศรับสมัครงาน ตำแหน่ง “ผู้ช่วยฝ่ายบัญชี” เงินเดือนค่อนข้างสูง และที่สำคัญ คือ “ไม่ต้องมีประสบการณ์” หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเธอ โอกาสที่จะพลิกชีวิต แต่ หากเธอได้งานนี้ แล้วเอกภพเล่า เขาจะว่าอย่างไร เมื่อเขากลับมา เขาจะยังรักเธออยู่ไหม หากเธอเริ่มชีวิตใหม่ โดยที่ไม่มีเขา ความหวังริบหรี่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ แต่ความกลัวก็ยังคงเกาะกุม เธอจะเลือกทางเดินไหน? และอะไรคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับโอกาสนี้? เธอหยุดยืนอยู่หน้าป้ายประกาศนั้น ลมเย็นๆ พัดมา ปลิวไสวผมของเธอ ทำให้รู้สึกเสียวสันหลัง ภาพใบหน้าของเอกภพ ภาพบ้านที่ใกล้จะถูกยึด และภาพของอนาคตที่เธอใฝ่ฝัน ทุกอย่างตีกันอยู่ในหัว แล้วจู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากที่ไหนสักแห่ง เสียงที่ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ… “นลิน! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้?” เธอหันไปมอง และหัวใจก็แทบจะหยุดเต้น คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คือ “ธาม” เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย และ “เขา” คนที่เป็นรักแรกของเธอ คนที่เธอเคยคิดว่า จะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว… ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และ การพบกันโดยบังเอิญครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่อะไร?