อรุณีใช้เวลาหลายวันในการครุ่นคิดถึงข้อเสนอของภาคิน เธอทบทวนทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เธอพยายามแยกแยะระหว่างความรู้สึกส่วนตัวกับความเป็นจริงทางธุรกิจ เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่ออนาคตของเธอ และต่อความฝันที่เธอตั้งใจจะสร้างมาตลอด "ดาว" อรุณีพูดขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันแพ็คขนม "หนูตัดสินใจแล้ว" ดาวหยุดมือที่กำลังทำอยู่ แล้วหันมามองอรุณีด้วยความคาดหวัง "เธอจะทำยังไง" "หนูจะรับข้อเสนอของพี่ภาคินค่ะ" อรุณีตอบเสียงหนักแน่น "แต่… มีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไร" ดาวถามด้วยความสงสัย "หนูจะยอมให้เขาลงทุนในธุรกิจของเราค่ะ" อรุณีอธิบาย "แต่หนูจะขอเป็นผู้บริหารหลัก และการตัดสินใจสำคัญๆ จะต้องผ่านความเห็นชอบจากหนูก่อน" "แล้วเรื่อง… เรื่องส่วนตัวล่ะ" ดาวถามด้วยความเป็นห่วง อรุณียิ้มอย่างอ่อนแรง "หนูบอกเขาแล้วว่า หนูต้องการเวลาในการตัดสินใจเรื่องความสัมพันธ์ของเรา หนูบอกเขาว่า หนูยังไม่พร้อมที่จะก้าวไปไหนมาไหนกับเขาในฐานะ… ในฐานะอะไรก็แล้วแต่" "แล้วเขาว่าไง" "เขายอมค่ะ" อรุณีตอบ "เขาบอกว่า เขาจะรอ" ดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ฉันเป็นห่วงเธอนะอรุณ แต่ถ้าเธอคิดว่านี่คือทางที่ดีที่สุดสำหรับธุรกิจของเธอก็เอาเลย" "ขอบคุณนะดาว" อรุณีจับมือเพื่อนแน่น "หนูรู้ว่าหนูตัดสินใจถูกแล้ว" วันรุ่งขึ้น อรุณีได้นัดพบภาคินเพื่อแจ้งการตัดสินใจของเธอ "พี่ภาคินคะ" อรุณีเริ่มต้นบทสนทนา "หนูได้คิดทบทวนเรื่องข้อเสนอของพี่แล้วค่ะ" ภาคินมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "แล้วคำตอบของเธอคืออะไร" "หนู… ยอมรับข้อเสนอของพี่ค่ะ" อรุณีตอบ "แต่มีเงื่อนไขค่ะ" เธออธิบายเงื่อนไขที่เธอตั้งไว้ให้ภาคินฟังอย่างละเอียด ภาคินฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินว่าอรุณีจะยังคงเป็นผู้บริหารหลัก "ฉันเข้าใจ" ภาคินกล่าว "และฉันก็ยอมรับเงื่อนไขของเธอ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของเรา… ฉันเข้าใจว่าเธอต้องการเวลา ฉันจะให้เวลากับเธอเสมอ" อรุณีรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเส้นทางใหม่ที่ท้าทาย แต่เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน "ขอบคุณค่ะพี่ภาคิน" อรุณีกล่าว "หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ฉันเชื่อในตัวเธอ" ภาคินตอบ "และฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" หลังจากนั้น ภาคินก็เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในการสนับสนุนธุรกิจของอรุณีมากขึ้น เขาไม่ได้เข้ามาก้าวก่ายการบริหารจัดการโดยตรง แต่จะให้คำปรึกษาและช่วยเหลือในเรื่องที่จำเป็น เช่น การขยายช่องทางการจัดจำหน่าย การพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ หรือการจัดการเรื่องการเงิน วันเวลาผ่านไป ธุรกิจของอรุณีเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว สาขาใหม่ประสบความสำเร็จ และมีลูกค้าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง อรุณีทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่ เธอมีความสุขที่ได้เห็นธุรกิจของเธอเติบโตขึ้น และเธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองที่สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยดี แต่ในขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินก็ยังคงเป็นเรื่องที่คลุมเครือ ภาคินยังคงคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ เขาจะโทรศัพท์มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ และบางครั้งก็ชวนเธอไปทานข้าว หรือไปเดินเล่น แต่ก็มักจะอยู่ในบริบทของการปรึกษาเรื่องธุรกิจ หรือในฐานะเพื่อน "อรุณ" ภาคินโทรศัพท์มาหา "ฉันได้ข่าวว่า เธอเตรียมจะเปิดสาขาที่ต่างจังหวัดด้วยเหรอ" "ใช่ค่ะพี่ภาคิน" อรุณีตอบรับ "กำลังอยู่ในช่วงศึกษาข้อมูลค่ะ" "ดีเลย" ภาคินกล่าว "ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ บอกได้เลยนะ" "ขอบคุณค่ะพี่ภาคิน" อรุณีตอบรับอย่างสุภาพ "แต่ตอนนี้หนูยังพอไหวค่ะ" แม้ว่าอรุณีจะพยายามรักษาระยะห่างระหว่างเรื่องธุรกิจกับเรื่องส่วนตัว แต่เธอก็รู้สึกได้ว่า มีบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปในความสัมพันธ์ของเธอและภาคิน เขาดูเหมือนจะยอมรับในสถานะของเธอได้แล้ว และดูเหมือนจะไม่ได้กดดันเธออีกต่อไป วันหนึ่ง ขณะที่อรุณีกำลังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ ภาคินก็ปรากฏตัวขึ้น เขาไม่ได้มาหาเธอด้วยเรื่องงาน แต่มาด้วยช่อดอกไม้ช่อใหญ่ "อรุณ" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษเธอ" อรุณีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" "ขอโทษที่เคยทำให้เธอเสียใจ" ภาคินกล่าว "ขอโทษที่เคยเข้ามาในชีวิตเธอแล้วก็จากไปโดยไม่บอกกล่าว" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ฉันรู้ว่าฉันมีครอบครัวแล้ว และฉันก็ควรจะรับผิดชอบกับครอบครัวของฉันให้ดีที่สุด" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอรุณี เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะพูดคำเหล่านี้ออกมา "แต่… ฉันก็ยังคงห่วงใยเธอเสมอ" ภาคินกล่าว "และฉันก็ดีใจที่เห็นเธอประสบความสำเร็จ" เขาหยิบดอกไม้ช่อใหญ่ยื่นให้อรุณี "ฉันหวังว่า… เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นะ" อรุณียื่นมือรับดอกไม้มาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของภาคิน ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความหวังที่เคยมี ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเข้าใจในความเป็นจริง "ค่ะพี่ภาคิน" อรุณีตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ค่ะ" ภาคินยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เขาดูเหมือนจะปล่อยวางบางสิ่งบางอย่างลงได้ "ขอบคุณนะอรุณ" ภาคินกล่าว "ฉันขอให้เธอมีความสุขนะ" หลังจากวันนั้น ภาคินก็ค่อยๆ หายไปจากชีวิตของอรุณี เขาไม่ได้หายไปอย่างกะทันหัน แต่ค่อยๆ ลดการติดต่อลง จนแทบจะไม่มีการติดต่อกันอีกเลย อรุณียังคงมุ่งมั่นกับการทำธุรกิจของเธอต่อไป เธอได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญจากความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนครั้งนี้ ความฝันในการสร้างครอบครัวที่อบอุ่นของเธอยังคงอยู่ แต่เธอรู้แล้วว่า เธอจะต้องสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวของเธอเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร หรือความสัมพันธ์ที่อาจจะนำพาเธอไปสู่อีกหนึ่งความเจ็บปวด