การเดินทางไปต่างจังหวัดครั้งนี้ แตกต่างจากการเดินทางกลับบ้านของอรุณีเมื่อครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง ครั้งนี้เธอไม่ได้เดินทางด้วยความรู้สึกสิ้นหวังหรือเหนื่อยล้า แต่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น อรุณีมาพร้อมกับภาคิน ซึ่งครั้งนี้เขาไม่ได้แสดงท่าทีห่างเหินเหมือนที่เคย แต่กลับมีความใกล้ชิดสนิทสนมมากขึ้น ทำให้เกิดคำถามและความรู้สึกหลากหลายในใจของอรุณี "พี่ภาคินคะ เราจะไปที่ไหนก่อนคะ" อรุณีถามขณะที่รถยนต์หรูกำลังวิ่งฉิวไปตามถนนหลวง "เราจะไปที่จังหวัดเชียงใหม่ก่อนนะ" ภาคินตอบพลางหันมายิ้มให้เธอ "ฉันได้ติดต่อประสานงานกับตัวแทนท้องถิ่นไว้แล้ว เขาจะพาเราไปดูทำเลที่น่าสนใจ" ตลอดการเดินทาง อรุณีพยายามตั้งสมาธิกับการพูดคุยเรื่องธุรกิจกับภาคิน แต่บางครั้งสายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา รอยยิ้มของเขา ดวงตาที่ฉายแววฉลาดปราดเปรื่อง มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ "เธอคิดว่าเราควรจะเน้นขนมประเภทไหนเป็นพิเศษสำหรับตลาดเชียงใหม่ดี" ภาคินถาม เสียงของเขาทำให้เธอหลุดจากภวังค์ "หนูว่าเราน่าจะลองผสมผสานขนมไทยโบราณ กับขนมสมัยใหม่ที่ใช้วัตถุดิบจากท้องถิ่นดูนะคะ" อรุณีตอบ "อย่างเช่น ขนมทองม้วนไส้ไส้อั่ว หรือ คุกกี้ชาเขียวผสมดอกไม้เมืองเหนือ" "น่าสนใจมาก" ภาคินพยักหน้า "ฉันชอบความคิดสร้างสรรค์ของเธอเสมอ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "รู้ไหมอรุณ ฉันมีความสุขมากที่ได้ทำงานร่วมกับเธอ" คำพูดนั้นทำให้อรุณียิ้มกว้าง "หนูก็มีความสุขค่ะพี่ภาคิน" เมื่อไปถึงเชียงใหม่ ตัวแทนท้องถิ่นที่ภาคินกล่าวถึง ได้พาพวกเขาไปดูตลาดสด ตลาดกลางเมือง และย่านชุมชนต่างๆ ที่มีผู้คนพลุกพล่าน ภาคินสังเกตการณ์อย่างตั้งใจ จดบันทึกข้อมูล และสอบถามรายละเอียดต่างๆ จากตัวแทนท้องถิ่นอย่างไม่หยุดหย่อน "ย่านนี้คนค่อนข้างเยอะนะ" ภาคินพูดขณะที่ยืนอยู่หน้าตึกแถวแห่งหนึ่ง "และมีกำลังซื้อพอสมควร ฉันว่าเราลองพิจารณาที่นี่ดู" อรุณีเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าทำเลนี้มีศักยภาพจริงๆ "ถ้าเราเปิดร้านที่นี่ อาจจะต้องออกแบบร้านให้ดูอบอุ่น เป็นกันเอง เหมือนสาขาที่กรุงเทพฯ" "แน่นอน" ภาคินรับปาก "ฉันจะให้ทีมออกแบบของฉันมาดูรายละเอียดตรงนี้" หลังจากสำรวจทำเลเสร็จ ภาคินก็ชวนอรุณีไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารพื้นเมืองแห่งหนึ่ง บรรยากาศโรแมนติกภายใต้แสงดาวและเสียงดนตรีพื้นเมือง ทำให้บทสนทนาของทั้งสองคนเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่ถูกเอ่ยออกมา "อรุณ" ภาคินเริ่มบทสนทนาหลังจากดื่มไวน์ไปได้สักครู่ "ฉันอยากจะถามเธออีกครั้งนะ" อรุณีรู้ดีว่าเขาจะถามเรื่องอะไร เธอวางแก้วไวน์ลง แล้วหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "เรื่อง… เรื่องความสัมพันธ์ของเราใช่ไหมคะ" อรุณีถามเสียงเบา ภาคินพยักหน้า "ใช่ ฉันรู้ว่าเธอยังต้องการเวลา และฉันก็ให้เวลากับเธอเสมอ แต่ฉันก็อยากจะรู้ว่า… เธอรู้สึกอย่างไรกับฉันจริงๆ" อรุณีเงียบไปนาน เธอพยายามเรียบเรียงคำพูดในใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงคำถามนี้ได้อีกต่อไป "พี่ภาคินคะ" อรุณีสูดหายใจลึก "หนู… หนูขอบคุณพี่มากนะคะ ที่คอยสนับสนุนหนูมาตลอด ทั้งเรื่องธุรกิจ และเรื่องส่วนตัว" "ฉันเต็มใจ" ภาคินตอบ "หนู… หนูยอมรับว่าหนูรู้สึกดีกับพี่" อรุณีเอ่ยออกมาตรงๆ "พี่เป็นคนดีมาก พี่เก่ง ฉลาด และก็ใจดีกับหนูเสมอ" ภาคินยิ้ม เขามองอรุณีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "แล้ว… เราล่ะอรุณ" "แต่…" อรุณีพูดต่อ "หนู… หนูยังกังวลอยู่ค่ะ" "กังวลเรื่องอะไร" "หนูกลัวค่ะพี่ภาคิน" อรุณีสารภาพ "หนูกลัวว่า… ความสัมพันธ์ของเราจะทำให้พี่ลำบากใจ หรือทำให้พี่ถูกมองไม่ดี" "ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้น" ภาคินถามด้วยความสงสัย "เพราะ… เพราะหนูเป็นแค่สาวโรงงานธรรมดาค่ะพี่" อรุณีกล่าว "หนูมาจากครอบครัวที่ไม่ได้มีฐานะดี หนูทำงานหนักเพื่อส่งเงินให้แม่ หนูไม่มีอะไรจะสู้กับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เข้ามาหาพี่เลย" คำพูดของอรุณีทำเอาภาคินถึงกับนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าอรุณีจะมีความรู้สึกไม่มั่นคงในตัวเองขนาดนี้ "อรุณ" ภาคินเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้ "เธอไม่เข้าใจเหรอ" อรุณีมองหน้าเขาด้วยความงุนงง "ฉันรักเธอ" ภาคินพูดชัดเจน "ฉันรักเธอในแบบที่เธอเป็น เธอไม่จำเป็นต้องเป็นใครอื่น ฉันไม่สนเรื่องฐานะ หรือเรื่องอดีตของเธอ ฉันรักที่ใจของเธอที่เข้มแข็ง และความดีที่เธอมี" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอรุณี เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา "หนู… หนูไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ" อรุณีกล่าวเสียงสั่นเครือ "เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไร" ภาคินบีบมือเธอเบาๆ "แค่… ให้โอกาสฉันได้ดูแลเธอ" อรุณีมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจและความมั่นคงในนั้น เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอค่อยๆ เปิดออกอีกครั้ง "หนู… หนูพร้อมที่จะลองค่ะพี่ภาคิน" อรุณีตอบ "แต่ขอเวลาให้หนูปรับตัวสักหน่อยนะคะ" "แน่นอน" ภาคินยิ้มกว้าง "ฉันจะรอ" การเดินทางสู่เชียงใหม่ครั้งนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการเดินทางของหัวใจ ที่ทำให้อรุณีได้ก้าวข้ามความกลัว และเปิดโอกาสให้ตัวเองได้มีความสุขอีกครั้ง