อรุณีมองออกไปยังสายน้ำที่ไหลเอื่อยภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาฉายแววครุ่นคิดถึงคำพูดของภาคิน "ฉันก็คิดถึงท่านเหมือนกัน" เป็นคำพูดที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของเธออบอุ่นอย่างประหลาด ภาคินเข้าใจความรู้สึกของเธอได้ดี เขาเองก็คงมีใครบางคนที่เขาคิดถึงเช่นกัน "พี่ภาคินคะ หนูอยากจะชวนคุณแม่มาอยู่ที่นี่ด้วยกันค่ะ" อรุณีพูดขึ้น ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอตั้งแต่เมื่อครู่ เธอมีเงินมากพอที่จะสร้างบ้านหลังเล็กๆ ที่อบอุ่นให้แม่ได้อยู่ใกล้ๆ ไม่ต้องทนลำบากอีกต่อไป "หนูอยากให้ท่านได้อยู่กับหนูจริงๆ" ภาคินหันมามองอรุณี แววตาของเขาอ่อนโยนลง "เป็นความคิดที่ดีมากเลยอรุณ ฉันสนับสนุนเต็มที่เลยนะ เราจะหาบ้านสวยๆ ริมแม่น้ำให้ท่านอยู่กัน" "ขอบคุณนะคะพี่ภาคิน" อรุณีตอบ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน "หนูไม่รู้จะทำอย่างไรถ้าไม่มีพี่" "ไม่ต้องพูดอย่างนั้นนะ" ภาคินดึงมืออรุณีมาประสานกันแน่น "เราอยู่เคียงข้างกันเสมอ" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาในกระเป๋าของภาคิน เขาหยิบออกมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใครโทรมาคะ" อรุณีถาม "ไม่รู้เหมือนกัน" ภาคินตอบพลางเลื่อนหน้าจอรับสาย "ฮัลโหลครับ" เสียงจากปลายสายเป็นผู้หญิง "สวัสดีค่ะ ดิฉัน พลอย ค่ะ พอดีโทรมาหาคุณภาคิน เรื่อง... เรื่องธุรกิจค่ะ" อรุณีรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในท่าทีของภาคิน เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากริมแม่น้ำเล็กน้อย เพื่อรับโทรศัพท์ "ครับ คุณพลอย มีอะไรครับ" อรุณีมองตามหลังภาคินไปอย่างสงสัย เธอไม่เคยได้ยินชื่อ 'คุณพลอย' มาก่อน และน้ำเสียงของภาคินก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากได้ยินชื่อนั้น "คือ... พอดีว่าเรื่องที่ดินที่เรากำลังจะซื้อที่เชียงใหม่น่ะค่ะ" เสียงของผู้หญิงดังแว่วมา "ดิฉันมีปัญหาเรื่องเอกสารนิดหน่อยค่ะ อยากจะขอรบกวนให้คุณภาคินช่วยดูให้หน่อย" ภาคินพยักหน้า "ผมจะให้ทนายของผมติดต่อคุณไปนะ" "ขอบคุณค่ะ คุณภาคิน" เสียงของคุณพลอยฟังดูโล่งใจ "เอ่อ... แล้วเรื่องที่เราจะไปทานข้าวกันวันศุกร์นี้ ยังเหมือนเดิมไหมคะ" อรุณีเบิกตากว้างอย่างตกใจ 'ไปทานข้าวกันวันศุกร์นี้' นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน? ภาคินกับคุณพลอยรู้จักกันมาก่อน และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดเกินกว่าแค่เรื่องธุรกิจ ภาคินหันกลับมามองอรุณี แววตาของเขาดูสับสนเล็กน้อย "คุณพลอยครับ เรื่องนั้น... ผมขอ... เอ่อ..." เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลง "ผมคงจะไปไม่ได้ครับ พอดีผมมีธุระอื่นแล้ว" "อ๋อ... ค่ะ" เสียงของคุณพลอยดูผิดหวัง "ไม่เป็นไรค่ะ งั้นวันหลังแล้วกันนะคะ" ภาคินวางสาย แล้วเดินกลับมาหาอรุณี สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "ใครคะพี่ภาคิน" อรุณีถาม พยายามซ่อนความรู้สึกที่สั่นไหวในใจ "เป็นลูกค้าเก่าที่ผมเคยช่วยเหลือเรื่องธุรกิจน่ะ" ภาคินตอบ พลางกุมมืออรุณีไว้แน่น "ไม่ต้องคิดมากนะอรุณ" "แต่เมื่อกี้..." อรุณีลังเลที่จะพูดต่อ "หนูได้ยินว่าพี่จะไปทานข้าวกับเขา" ภาคินถอนหายใจ "เป็นความเข้าใจผิดน่ะอรุณ ผมกำลังจะยกเลิกนัดอยู่พอดี" อรุณียังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอเชื่อใจภาคิน แต่คำพูดของคุณพลอยมันช่างชัดเจนเหลือเกิน "พี่ภาคินคะ" อรุณีเอ่ยขึ้น "ถ้ามีอะไรที่หนูทำให้พี่ไม่สบายใจ หรือทำให้พี่ลำบากใจ บอกหนูได้นะคะ" ภาคินบีบมือเธอเบาๆ "ไม่เลยอรุณ เธอไม่ได้ทำให้ฉันลำบากใจเลยจริงๆ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ฉันอยากจะบอกเธอเรื่องหนึ่ง" อรุณีเงยหน้ามองเขา "เรื่องอะไรคะ" "ฉัน... ฉันกำลังจะขอแม่เธอแต่งงาน" ภาคินพูดออกมาตรงๆ ทำให้หัวใจของอรุณีหยุดเต้นไปชั่วขณะ "พี่... พี่พูดจริงเหรอคะ" อรุณีถาม เสียงสั่นเครือ "จริงสิ" ภาคินตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของอรุณี "ฉันรักเธออรุณ ฉันอยากจะสร้างครอบครัวกับเธอ" อรุณีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอดีใจจนแทบพูดไม่ออก ความฝันที่เธอเคยคิดว่าไม่มีวันจะเป็นจริง กำลังจะกลายเป็นจริง "หนู... หนูไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะพี่ภาคิน" อรุณีพึมพำ "หนู... หนูรักพี่ค่ะ" ภาคินดึงเธอเข้ามากอดแน่น "ฉันก็รักเธออรุณ เราจะมีความสุขด้วยกันนะ" แต่ในขณะที่ความสุขกำลังจะเอ่อล้นหัวใจของอรุณี เธอกลับอดคิดถึงแม่ไม่ได้ เธออยากให้แม่รู้เรื่องนี้เร็วๆ แม่คงจะดีใจมากแน่ๆ "พี่ภาคินคะ" อรุณีพูดพลางผละออกจากอ้อมกอด "หนูอยากจะกลับไปหาแม่ค่ะ อยากจะบอกข่าวดีให้ท่านฟัง" "แน่นอน" ภาคินพยักหน้า "พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งเธอที่บ้านนะ" อรุณีรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้บอกข่าวดีกับแม่ เธอเชื่อว่าแม่จะต้องดีใจจนน้ำตาไหลแน่ๆ เธอฝันถึงภาพที่แม่ได้อยู่กับเธอในบ้านหลังใหม่ที่อบอุ่น ได้เห็นลูกสาวของตัวเองมีความสุข แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงมีความกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องของคุณพลอย เธอหวังว่ามันจะเป็นแค่ความเข้าใจผิดจริงๆ วันต่อมา อรุณีและภาคินเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของอรุณี ระหว่างทาง ภาคินดูมีความสุขมากเป็นพิเศษ เขาคอยจับมืออรุณี ยิ้มให้เธออยู่เสมอ "ฉันตื่นเต้นจังเลยอรุณ" ภาคินพูด "อยากเจอแม่เธอแล้ว" "หนูเองก็ตื่นเต้นค่ะ" อรุณีตอบ "แม่คงจะดีใจมาก" เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านหลังเล็กๆ อรุณีก็ลงจากรถทันที เธอรีบเดินไปที่ประตูบ้านแล้วเคาะ "แม่คะ หนูมาแล้วค่ะ" เสียงคนเปิดประตูตามมาพร้อมกับใบหน้าของคุณแม่ที่ดูเหนื่อยอ่อนกว่าที่อรุณีเคยเห็น "อรุณ มาแล้วเหรอ" คุณแม่พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ค่ะแม่" อรุณีตอบพลางกอดแม่ "หนูคิดถึงแม่ที่สุดเลยค่ะ" "แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน" คุณแม่ลูบหลังอรุณีเบาๆ "เข้ามาข้างในก่อนสิ" อรุณีหันไปมองภาคิน "พี่ภาคินคะ เชิญค่ะ" ภาคินยิ้มทักทายคุณแม่ "สวัสดีครับคุณแม่" "สวัสดีค่ะคุณภาคิน" คุณแม่ตอบรับอย่างสุภาพ ทั้งสามคนเข้าไปในบ้าน อรุณีพยายามสังเกตสีหน้าของคุณแม่ เธอรู้สึกว่าแม่ดูซึมๆ ชอบกล "แม่คะ หนูมีข่าวดีจะบอกค่ะ" อรุณีพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น คุณแม่มองมาที่อรุณี "ข่าวดีอะไรจ๊ะ" "พี่ภาคินเขาขอหนูแต่งงานค่ะแม่!" อรุณีพูดเสียงดัง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข คุณแม่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา "จริงเหรอจ๊ะ ดีใจด้วยนะลูก" แต่รอยยิ้มของแม่ดูไม่สดใสเท่าที่อรุณีคาดหวัง "แม่คะ แม่ไม่ดีใจเหรอคะ" อรุณีถามอย่างกังวล "ดีใจสิจ๊ะ" คุณแม่ตอบ "แต่แม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้" "เป็นห่วงเรื่องอะไรคะแม่" ภาคินถาม คุณแม่ถอนหายใจยาว "แม่ก็เป็นห่วงเรื่อง... เรื่องที่ดินนั่นแหละ" อรุณีและภาคินมองหน้ากันอย่างงุนงง "เรื่องที่ดินอะไรครับคุณแม่" ภาคินถาม "ก็ที่ดินที่เรากำลังจะซื้อให้แม่ไงจ๊ะ" คุณแม่พูด "แม่ได้ยินว่า... ว่ามีคนมากดราคา จะไม่ยอมขายให้ถ้าเกิด... ถ้าเกิดอรุณมีปัญหา" "ใครพูดคะแม่" อรุณีถามเสียงดัง "ก็... ก็ป้าน้อยข้างบ้านเขาบอกมาน่ะ" คุณแม่ตอบ "ป้าน้อย!" อรุณีอุทาน "หนูจะไปคุยกับป้าน้อยเดี๋ยวนี้เลย!" "ใจเย็นก่อนอรุณ" ภาคินรั้งมือเธอไว้ "คุณแม่ครับ เรื่องที่ดินนั้นไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ ผมได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" "แต่... แม่ได้ยินมา..." คุณแม่ยังคงมีสีหน้าเป็นกังวล "ผมรับรองครับคุณแม่" ภาคินพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอรุณกับครอบครัวได้แน่นอน" อรุณีมองหน้าแม่ แล้วมองหน้าภาคิน เธอรู้สึกได้ว่าแม่กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ "แม่คะ" อรุณีพูดอย่างนุ่มนวล "มีอะไร แม่บอกหนูได้นะคะ" คุณแม่มองอรุณีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเศร้า "แม่... แม่แค่อยากให้ลูกมีความสุขที่สุด" อรุณีรู้สึกว่าแม่กำลังจะบอกอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก เธอสัมผัสได้ถึงความจริงที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้