ข่าวการย้ายฐานการผลิตของโรงงานได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งชุมชนอย่างรวดเร็ว เหมือนไฟลามทุ่ง แรงสั่นสะเทือนจากข่าวร้ายนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบเพียงแค่กับพนักงานในโรงงานเท่านั้น แต่ยังลามไปถึงครอบครัวของพวกเขา และร้านค้าเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องพึ่งพารายได้จากการจับจ่ายใช้สอยของคนงาน อรุณียืนอยู่หน้าแผงขายผักของป้ามาลีที่ตลาด ป้ามาลีมีสีหน้าหมองเศร้ากว่าปกติ เธอพยายามยิ้มให้ลูกค้า แต่รอยยิ้มนั้นดูจืดชืด "อรุณี มาแล้วเหรอจ๊ะ" ป้ามาลีทักทายเสียงเบา "วันนี้อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า" "ผักบุ้งกำใหญ่ๆ นะคะป้า แล้วก็... มะเขือเทศสักครึ่งกิโลค่ะ" อรุณีตอบ แต่ก็อดถามไม่ได้ "ป้าเป็นอะไรไปคะ ดูไม่ค่อยสบายใจเลย" ป้ามาลีถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็ข่าวโรงงานนั่นแหละอรุณเอ๊ย" เธอว่า "หลานฉันก็ทำงานที่นั่นเหมือนกัน ป้าก็ไม่รู้จะให้มันไปทำอะไรต่อ" "ป้ามาลีก็ได้รับผลกระทบเหมือนกันเหรอคะ" อรุณีถามอย่างตกใจ "แน่นอนสิ" ป้ามาลีตอบ "ถ้าคนงานไม่มีเงินเดือน เขาก็ไม่มาซื้อของที่นี่สิ แล้วร้านของป้าจะอยู่ได้อย่างไร" เธอพูดเสียงแผ่ว "นี่ยังไม่นับรวมว่าลูกเขยป้าก็เป็นช่างซ่อมรถที่ส่วนใหญ่รับงานจากพวกพนักงานโรงงานอีกนะ" อรุณีรู้สึกเห็นใจป้ามาลีจับใจ เธอเองก็เป็นเสมือนหนึ่งในกำลังซื้อหลักของร้านนี้ การที่โรงงานปิดตัวลง ย่อมส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง "ดิฉัน... ดิฉันหวังว่าจะมีทางออกที่ดีสำหรับทุกคนนะคะป้า" อรุณีกล่าวอย่างปลอบใจ "หวังอย่างนั้นเหมือนกันจ้ะ" ป้ามาลีพยักหน้า "แต่การเปลี่ยนแปลงมันก็มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้สิ มันน่าใจหาย" ขณะที่อรุณีกำลังจะจ่ายเงินให้ป้ามาลี ก็มีเสียงตะโกนเรียกจากอีกฟากหนึ่งของตลาด "อรุณ! ดาว! อยู่ตรงนี้เอง!" อรุณีหันไปมอง ก็เห็นดาวกำลังเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้ากังวล "มีอะไรเหรอ ดาว" อรุณีถาม "แกได้ข่าวหรือยัง" ดาวถามเสียงหอบ "ไอ้เรื่องที่เขาจะให้ย้ายไปทำงานที่โรงงานสาขาต่างจังหวัดน่ะ" อรุณีขมวดคิ้ว "โรงงานสาขาต่างจังหวัด? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ" "ฉันก็ได้ยินมาเมื่อกี้เอง" ดาวตอบ "จากพี่สมชาย เขาบอกว่ามีคนของฝ่ายบุคคลมาแจ้งกับหัวหน้าแผนกเมื่อเช้านี้" "แล้ว... แล้วมันจริงเหรอ" อรุณีถามอย่างใจหาย "ก็ยังไม่แน่ใจนะ" ดาวกล่าว "แต่เขาว่าถ้าใครไม่สะดวกไปทำงานต่างจังหวัด ก็จะมีทางเลือกคือการรับค่าชดเชยแล้วก็ออกไป" "ไม่สะดวกไปทำงานต่างจังหวัด..." อรุณีคิดตาม "แต่ถ้าไปก็เท่ากับว่าเรายังได้ทำงานต่อใช่ไหม" "ใช่" ดาวพยักหน้า "แต่มันก็ลำบากนะอรุณ การต้องไปตั้งรกรากที่ใหม่ ชีวิตใหม่ ครอบครัวที่นี่เราจะทำยังไง" "นั่นสิคะ" อรุณีพยักเห็นด้วย "ครอบครัวของอรุณอยู่ที่นี่ แล้วจะให้ย้ายไปอยู่ที่อื่นได้อย่างไร" "แล้วถ้าเกิดว่าเราเลือกที่จะรับค่าชดเชย เราก็ต้องหาทางใหม่เองทั้งหมดเลยใช่ไหม" ดาวถามอย่างไม่แน่ใจ "มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ" "อันนี้อรุณก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" อรุณีตอบ "แต่พี่ภาคินเขาให้เอกสารมาค่ะ มีข้อมูลเกี่ยวกับหน่วยงานที่ให้คำปรึกษาสำหรับผู้ประกอบการรายย่อย" "หน่วยงานให้คำปรึกษา?" ดาวถาม "แกคิดจะทำธุรกิจของตัวเองเหรออรุณ" "ก็... ยังไม่ได้คิดจริงจังค่ะ" อรุณีตอบอย่างอึดอัด "แต่ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจ" "ของฉันคงไม่ไหวหรอก" ดาวถอนหายใจ "ฉันไม่มีเงินทุน ไม่มีไอเดียอะไรเลย" "ไม่ต้องคิดมากตอนนี้หรอก ดาว" อรุณีพยายามปลอบ "เราค่อยๆ คิดกันไป" ทั้งสองคนเดินออกจากตลาดไป ท่ามกลางเสียงจอแจและความกังวลที่ปกคลุมไปทั่ว "ฉันว่าข่าวลือเรื่องโรงงานสาขาต่างจังหวัดนี่มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ" ดาวพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงบริเวณที่เงียบสงบกว่า "ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ" อรุณีถาม "ก็... ฉันได้ยินมาอีกทีนะ" ดาวพูดเสียงเบา "เขาว่าโรงงานสาขาต่างจังหวัดน่ะ มันก็ไม่ใช่โรงงานใหญ่โตอะไร มันเป็นแค่โรงงานที่รับงานต่อจากโรงงานใหญ่ที่เราทำอยู่นี่แหละ" "หมายความว่ายังไงนะ" อรุณีถามอย่างไม่เข้าใจ "ก็คือ... เหมือนกับว่าโรงงานหลักของเราจะลดขนาดการผลิตลง แล้วก็ส่งงานบางส่วนไปให้โรงงานสาขาที่ต่างจังหวัดทำแทน" ดาวอธิบาย "แล้วก็รับคนเพิ่มที่นั่น" "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..." อรุณีคิดตาม "มันก็เท่ากับว่างานที่นี่กำลังจะลดน้อยลงเรื่อยๆ ใช่ไหม" "ใช่เลย" ดาวพยักหน้า "แล้วคนที่ได้รับผลกระทบจริงๆ ก็คือพวกเราที่ทำงานอยู่ที่นี่" "แย่จังเลย" อรุณีพึมพำ "เหมือนกับว่าเรากำลังจะถูกทอดทิ้ง" "ฉันก็ว่างั้นแหละ" ดาวกล่าว "นี่มันไม่ใช่แค่การย้ายโรงงานธรรมดาแล้วอรุณ นี่มันเหมือนกับว่าโรงงานของเรากำลังจะปิดตัวลงไปเรื่อยๆ" อรุณีรู้สึกเหมือนมีก้อนหนักๆ จุกอยู่ที่อก เธอไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายถึงเพียงนี้ "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ ดาว" อรุณีถามเสียงสั่น "ถ้างานในโรงงานจะไม่มีแล้วจริงๆ" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ดาวตอบอย่างสิ้นหวัง "บางที... เราอาจจะต้องยอมรับความจริง แล้วก็หาทางเอาตัวรอดกันไป" "แต่ฉัน... ฉันยังไม่อยากยอมแพ้" อรุณีพูดเสียงหนักแน่น "ฉันยังมีความฝันที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น ฉันยังอยากมีบ้านของตัวเอง" "ฉันก็อยากมีเหมือนกันนะอรุณ" ดาวตอบ "แต่ความฝันมันจะไปสู้กับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้อย่างไร" "เราต้องสู้สิ ดาว" อรุณีพูด "เราต้องพยายามหาทางให้ถึงที่สุด" "แกจะทำอะไรได้บ้างล่ะ" ดาวถามอย่างไม่เข้าใจ "ฉันจะลองไปติดต่อหน่วยงานที่พี่ภาคินแนะนำมา" อรุณีบอก "ฉันจะลองเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ที่เป็นประโยชน์ แล้วก็... ฉันจะลองศึกษาเรื่องการทำธุรกิจของตัวเอง" "แกแน่ใจนะอรุณ" ดาวถามอย่างเป็นห่วง "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ" "ฉันรู้" อรุณีตอบ "แต่มันก็อาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะมีโอกาสสร้างชีวิตที่ดีกว่าเดิมได้" ทั้งสองเดินต่อไปเงียบๆ ความคิดของแต่ละคนล่องลอยไปตามสถานการณ์ที่กำลังถาโถมเข้ามา การตัดสินใจที่จะสู้ หรือการยอมจำนนต่อโชคชะตา เป็นสิ่งที่กำลังจะถูกทดสอบในไม่ช้า