โปรเจกต์ศิลปะกลางแจ้งขนาดใหญ่ที่นักสะสมได้กล่าวถึงนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่โครงการธรรมดา แต่มันคือโอกาสครั้งสำคัญที่อาจจะเปลี่ยนแปลงเส้นทางอาชีพของน่านไปตลอดกาล เขาใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการศึกษาข้อมูล วางแผน และร่างแบบเบื้องต้น แม้ว่าการทำงานออฟฟิศจะยังคงดำเนินต่อไป แต่จิตใจของเขากลับล่องลอยไปอยู่กับผืนดินว่างเปล่าที่รอการแต่งแต้มด้วยจินตนาการของเขา “คุณน่านคะ วันนี้มีนัดคุยกับทีมสถาปนิกตอนบ่ายสองนะคะ” เสียงหวานของมายด์ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานของเขา น่านเงยหน้าจากกองเอกสาร “อ้อ จริงสิ ขอบใจนะมายด์” มายด์เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟ “พี่น่านคะ นี่กาแฟค่ะ ทานอะไรเพิ่มอีกไหมคะ” “ขอบใจมากนะมายด์” น่านรับกาแฟมาจิบ “ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ ตั้งแต่รับโปรเจกต์นี้มา” “หนูก็เห็นค่ะ” มายด์นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “แต่หนูดีใจที่เห็นพี่น่านมีความสุขนะคะ” “ใช่… มันเป็นความสุขที่เหนื่อยมาก” น่านหัวเราะเบาๆ “แต่คุ้มค่า” “แล้วเรื่องงานบริษัทคะ พี่น่านพอจะแบ่งเวลาจัดการได้ไหมคะ” มายด์ถามอย่างกังวล “กำลังพยายามอยู่” น่านถอนหายใจ “เจ้านายเริ่มจะจับตาดูแล้วเหมือนกัน” “พี่น่านต้องระวังนะคะ” มายด์เตือน “เราไม่อยากให้มีปัญหาเกิดขึ้นอีก” “รู้แล้วน่า” น่านยิ้มให้กำลังใจ “พี่จะจัดการให้ดีที่สุด” บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู “คุณน่านครับ ผมขอรบกวนเวลาสักครู่ครับ” เป็นเสียงของคุณสมชาย หัวหน้าแผนกของน่านเอง น่านและมายด์มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เชิญครับคุณสมชาย” น่านกล่าว คุณสมชายเดินเข้ามาในห้อง “คุณน่านครับ ผมได้รับรายงานจากฝ่ายบุคคลเกี่ยวกับเวลาการทำงานของคุณมาสักพักแล้วนะครับ” น่านรู้สึกใจหายวาบ เขาหันไปมองมายด์ที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ “ผมเข้าใจนะครับว่าคุณมีโปรเจกต์ส่วนตัวที่น่าสนใจ” คุณสมชายพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็ต้องรับผิดชอบงานในบริษัทให้สมบูรณ์เช่นกัน” “ผมขอโทษครับคุณสมชาย” น่านก้มหน้าลง “ผมยอมรับว่าผมอาจจะแบ่งเวลาไม่ดีพอในช่วงที่ผ่านมา” “ผมไม่ได้ต้องการจะตำหนิคุณน่าน” คุณสมชายกล่าว “แต่ผมต้องการให้คุณเห็นภาพรวม ผมได้พูดคุยกับคุณมาลีรองกรรมการผู้จัดการแล้ว และเรามีความเห็นว่า… เราจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนบทบาทของคุณในบริษัท” น่านเงยหน้าขึ้นทันที “ปรับเปลี่ยนบทบาทเหรอครับ” “ใช่ครับ” คุณสมชายพยักหน้า “เราจะให้คุณไปช่วยงานฝ่ายจัดซื้อชั่วคราว เพื่อลดภาระงานด้านการบริหารจัดการโครงการของคุณลง” “ฝ่ายจัดซื้อครับ?” น่านทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ “แต่ผม… ผมเชี่ยวชาญด้านการออกแบบและบริหารโครงการนะครับ” “ผมทราบดีครับ” คุณสมชายกล่าว “แต่สถานการณ์ตอนนี้ เราจำเป็นต้องหาคนที่สามารถเข้ามาช่วยงานในส่วนนี้ได้ และคุณก็มีทักษะการเจรจาต่อรองที่ดีอยู่แล้ว” มายด์มองน่านด้วยความเป็นห่วง “พี่น่านคะ” “ผม… ผมขอปรึกษาเรื่องนี้สักครู่นะครับคุณสมชาย” น่านขอเวลา “ได้ครับ ผมจะรอคำตอบของคุณภายในวันนี้” คุณสมชายกล่าวแล้วเดินออกจากห้องไป เมื่อคุณสมชายออกไปแล้ว มายด์ก็หันมาหาน่านทันที “พี่น่านคะ หนูเสียใจด้วยนะคะ” “ไม่เป็นไรมายด์” น่านพยายามเก็บอาการ “มันเป็นสิ่งที่พี่ต้องเจอ” “แต่พี่น่านคะ ตำแหน่งนี้มัน… มันไม่ตรงสายงานพี่เลยนะคะ” มายด์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พี่น่านจะทำยังไงคะ” “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” น่านถอนหายใจ “แต่พี่คิดว่าพี่คงต้องยอมรับไปก่อน” “แต่ถ้าพี่น่านรับไป แล้วโปรเจกต์ศิลปะของพี่น่านล่ะคะ” มายด์ถาม “แล้วอนาคตของพี่น่านล่ะคะ” “พี่ก็กำลังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่เหมือนกัน” น่านมองออกไปนอกหน้าต่าง “มันเหมือนกับว่า… โอกาสครั้งใหญ่กำลังเข้ามา แต่อีกด้านหนึ่ง โอกาสเดิมก็กำลังจะหลุดลอยไป” “พี่น่านคะ” มายด์จับมือเขา “หนูเชื่อในตัวพี่น่านนะคะ พี่น่านทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว” “ขอบใจนะมายด์” น่านบีบมือมายด์เบาๆ “กำลังใจจากมายด์คือสิ่งสำคัญที่สุดของพี่ตอนนี้” เขาหันกลับมามองกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด การตัดสินใจครั้งนี้จะส่งผลต่ออนาคตของเขาอย่างมหาศาล เขาจะยอมเสียสละความฝันที่กำลังจะไปถึงฝั่ง หรือจะเลือกทางที่ปลอดภัยแต่ต้องแลกมาด้วยการยอมลดทอนศักดิ์ศรีและโอกาสที่เคยไขว่คว้ามาตลอด