หลายวันต่อมา น่านยังคงจมอยู่กับความผิดหวัง เขาไปทำงานฝ่ายจัดซื้ออย่างเฉื่อยชา ไร้ซึ่งแรงบันดาลใจ ดวงตาของเขาที่เคยเปล่งประกายด้วยความฝัน ตอนนี้กลับหม่นหมองและว่างเปล่า มายด์พยายามปลอบโยนและให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ แต่ดูเหมือนว่าบาดแผลทางใจของน่านยังคงลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ “พี่น่านคะ วันนี้มีคนมาหาค่ะ” มายด์บอกเมื่อน่านเดินเข้ามาในสตูดิโอเล็กๆ ที่ตอนนี้แทบจะไม่ได้ใช้ประโยชน์ “ใครเหรอมายด์” น่านถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “เป็นคุณ… คุณ [ชื่อนักสะสม] ค่ะ” มายด์ตอบ น่านเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คุณ [ชื่อนักสะสม] มาเหรอ” “ใช่ค่ะ” มายด์พยักหน้า “เขาบอกว่าอยากจะคุยกับพี่น่านเป็นการส่วนตัว” น่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “โอเค ให้เขาเข้ามาเลย” นักสะสมเดินเข้ามาในสตูดิโอ เขาดูสุขุมและนุ่มนวลกว่าที่น่านเคยเจอ “คุณน่านครับ” นักสะสมยื่นมือมา “ผมขอโทษด้วยที่เรื่องโปรเจกต์ที่แล้วเป็นแบบนั้น” “ไม่เป็นไรครับ” น่านจับมือตอบ “ผมเข้าใจในเหตุผลของคุณ” “ผมรู้ครับว่าคุณผิดหวัง” นักสะสมกล่าว “และผมเองก็เสียดายมากที่ต้องเสียศิลปินที่มีศักยภาพอย่างคุณไป” ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ น่านเตรียมใจว่าจะต้องฟังคำอธิบายหรือคำปลอบโยนอื่นๆ อีก “แต่ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณน่านครับ” นักสะสมกล่าวต่อ “ผมได้เห็นผลงานของคุณในนิทรรศการที่ผ่านมาอีกครั้ง และผมยังคงประทับใจในลายเส้นและแนวคิดของคุณอยู่เสมอ” “ขอบคุณครับ” น่านตอบอย่างสุภาพ “ผมกำลังจะมีโครงการศิลปะอีกโครงการหนึ่งครับ” นักสะสมกล่าว “คราวนี้เป็นโครงการที่เน้นการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะเพื่อชุมชนโดยเฉพาะ เราจะร่วมมือกับหลายๆ ชุมชนทั่วประเทศ เพื่อนำศิลปะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาท้องถิ่น” น่านเงียบฟัง เขาเริ่มรู้สึกถึงประกายบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ “โครงการนี้จะกินระยะเวลานานพอสมควรครับ” นักสะสมอธิบาย “และต้องการศิลปินที่มีความเข้าใจในมิติต่างๆ ของสังคม มีความอดทน และพร้อมที่จะเรียนรู้ ผมคิดว่าคุณน่านเหมาะสมกับโครงการนี้มากครับ” “ชุมชนเหรอครับ” น่านทวนคำ “โครงการเพื่อชุมชน” “ใช่ครับ” นักสะสมพยักหน้า “เราจะให้ศิลปินทำงานร่วมกับคนในชุมชนจริงๆ สร้างสรรค์ผลงานที่สะท้อนเรื่องราวและวัฒนธรรมของพวกเขา” น่านเริ่มมองเห็นภาพในหัว เขาจินตนาการถึงการได้ทำงานใกล้ชิดกับผู้คน ได้สัมผัสกับเรื่องราวชีวิตที่หลากหลาย และได้นำศิลปะไปเป็นเครื่องมือในการสร้างความเปลี่ยนแปลง “ผม… ผมอยากรับฟังรายละเอียดมากกว่านี้ครับ” น่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวัง นักสะสมยิ้ม “ผมดีใจมากครับที่คุณสนใจ” พวกเขาใช้เวลาพูดคุยกันนานหลายชั่วโมง นักสะสมอธิบายถึงภาพรวมของโครงการ วัตถุประสงค์ และรูปแบบการทำงาน น่านเองก็มีคำถามมากมาย และเขาก็ได้แสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่ “ผมเห็นถึงความมุ่งมั่นของคุณน่านนะครับ” นักสะสมกล่าวเมื่อการพูดคุยใกล้จะสิ้นสุดลง “ผมเชื่อว่าคุณจะสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ให้กับโครงการนี้ได้” “ผมก็หวังอย่างนั้นครับ” น่านกล่าว “ผมพร้อมที่จะทุ่มเทเต็มที่” หลังจากนักสะสมกลับไปแล้ว น่านก็หันไปมองมายด์ “มายด์… พี่คิดว่าพี่เจอทางแล้ว” มายด์ยิ้มกว้าง “หนูดีใจด้วยนะคะพี่น่าน” “โปรเจกต์นี้มันต่างออกไป” น่านกล่าว “มันไม่ใช่แค่เรื่องของชื่อเสียงหรือเงินทอง แต่มันคือการได้สร้างสรรค์สิ่งที่มีความหมายจริงๆ” “หนูเชื่อว่าพี่น่านจะทำได้ดีที่สุดค่ะ” มายด์กล่าว แม้ว่าการทำงานฝ่ายจัดซื้อจะยังคงอยู่ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้น่านหมดหวังอีกต่อไป เขารู้แล้วว่าชีวิตของพนักงานออฟฟิศที่ต้องดิ้นรนเพื่อความฝันนั้น อาจไม่ได้หมายถึงการละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง แต่คือการค้นหาเส้นทางใหม่ๆ ที่อาจจะพาเราไปสู่จุดหมายที่แตกต่าง แต่ก็ยังคงมีความหมายและคุณค่าในแบบของมันเอง เช้าวันรุ่งขึ้น น่านตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดใส เขาเดินเข้าไปในออฟฟิศด้วยรอยยิ้มที่แท้จริง “คุณน่านคะ วันนี้ดูสดใสจังเลยค่ะ” มายด์ทักทาย “พี่พร้อมแล้วมายด์” น่านตอบ “พร้อมที่จะเป็นพนักงานออฟฟิศที่สร้างสรรค์สิ่งดีๆ ในแบบของตัวเอง” เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา และเริ่มลงมือทำหน้าที่ของตัวเอง แต่คราวนี้ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง และดวงตาที่มองเห็นอนาคตอันสดใสรออยู่ข้างหน้า เขาได้ค้นพบว่า บางครั้ง การเดินทางบนเส้นทางที่คาดไม่ถึง อาจจะนำพาเราไปสู่จุดหมายที่งดงามกว่าที่เคยฝันไว้เสียอีก