ตลอดหลายวันที่ผ่านมา สมชายมีอาการดีขึ้นตามลำดับ การฟื้นตัวของเขาเป็นไปอย่างน่าพอใจ เขาเริ่มกลับมาพูดคุยกับทุกคนได้มากขึ้น แม้จะยังคงมีอาการอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มและแววตาที่สดใสก็กลับคืนมาสู่ใบหน้าของเขา หน่อยยังคงเป็นคนที่คอยดูแลสมชายอย่างใกล้ชิด เธอไม่เคยห่างจากเขาไปไหน เธออ่านหนังสือให้เขาฟัง คุยเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายนอก และคอยให้กำลังใจเขาเสมอ "วันนี้หมออนุญาตให้หนูทำกายภาพบำบัดได้แล้วนะ" หน่อยบอกสมชาย ขณะช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง "ลองดูนะ ไม่เจ็บมากหรอก" สมชายพยักหน้าอย่างตั้งใจ เขาค่อยๆ ขยับขาอย่างช้าๆ ในตอนแรกมีอาการเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่เมื่อได้กำลังใจจากหน่อย เขาก็พยายามต่อไป "ดีมากเลยค่ะสมชาย" หน่อยยิ้มให้ "เก่งมากเลย" คุณตาบุญมีและคุณยายมาลีก็มาเยี่ยมสมชายทุกวัน พวกท่านนำอาหารที่ปรุงอย่างดีมาให้ และคอยพูดคุยให้กำลังใจ "เห็นไหมล่ะตา" คุณยายมาลีกล่าวกับคุณตาบุญมีขณะมองสมชาย "เขาแข็งแรงขึ้นแล้วนะ" "ก็ดีแล้วล่ะมาลี" คุณตาบุญมีตอบ "ต่อไปเขาต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ" วันหนึ่ง ขณะที่หน่อยกำลังจัดกระเป๋าเพื่อเตรียมกลับบ้านชั่วคราว คุณตาบุญมีก็เรียกหน่อยไปคุย "หน่อยลูก" คุณตาบุญมีเอ่ยขึ้น "ตาอยากจะคุยเรื่องงานของสมชายหน่อย" หน่อยหันมามองคุณตาบุญมีด้วยความสงสัย "ค่ะคุณตา" "สมชายเขาเสียใจเรื่องงานมาก" คุณตาบุญมีกล่าว "ถึงแม้ว่าเขาจะทำผิดพลาดไป แต่เราก็ไม่ควรปล่อยให้เขาหมดกำลังใจ" "หนูเข้าใจค่ะ" หน่อยตอบ "หนูก็พยายามให้กำลังใจเขาอยู่ค่ะ" "พ่อกับแม่ของสมชายก็ด้วย" คุณตาบุญมีกล่าวต่อ "เขาอยากจะช่วยสมชายนะ แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงดี" คุณตาบุญมีเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "ตาว่านะ เราน่าจะลองหาโอกาสให้สมชายได้กลับไปทำงานอีกครั้ง" หน่อยมองคุณตาบุญมีด้วยความประหลาดใจ "คุณตาจะให้สมชายกลับไปทำงานที่เดิมเหรอคะ" "ไม่เชิงที่เดิมหรอก" คุณตาบุญมีอธิบาย "แต่เราอาจจะลองพูดคุยกับทางบริษัทดู หาตำแหน่งที่เหมาะสมกับเขา อาจจะเริ่มจากตำแหน่งที่ไม่ต้องรับผิดชอบมากนักก่อน" "แต่... ถ้าเขาทำผิดพลาดอีก" หน่อยยังคงกังวล "ทุกคนย่อมมีโอกาสได้แก้ไขนะหน่อย" คุณตาบุญมีกล่าว "ที่สำคัญคือเขาต้องเรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนั้น แล้วเดินหน้าต่อไป" หน่อยครุ่นคิดตามคำพูดของคุณตาบุญมี เธอเข้าใจถึงเจตนาที่ดีของคุณตา และเห็นด้วยว่าสมชายไม่ควรถูกปล่อยให้จมอยู่กับความผิดพลาด เขาต้องการโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง "แล้วเราจะเริ่มยังไงคะ" หน่อยถาม "เดี๋ยวตาจะลองคุยกับพ่อกับแม่ของสมชายก่อน" คุณตาบุญมีตอบ "แล้วเราค่อยๆ วางแผนกันอีกที" ในช่วงเย็นวันนั้น คุณตาบุญมีก็ได้โทรศัพท์ไปคุยกับพ่อแม่ของสมชาย ท่านทั้งสองดีใจมากที่ลูกชายอาการดีขึ้น และเห็นด้วยกับแผนการของคุณตาบุญมีในทันที "เราก็เป็นห่วงสมชายมากเหมือนกันค่ะ" แม่ของสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงตื้นตัน "อยากให้เขามีโอกาสได้กลับไปทำงานอีกครั้ง" "เราจะช่วยกันเต็มที่ครับ" พ่อของสมชายกล่าว "ขอแค่สมชายไม่ท้อถอย เราก็จะอยู่ข้างๆ เขาเสมอ" เช้าวันรุ่งขึ้น คุณตาบุญมี คุณยายมาลี และหน่อย ได้เดินทางไปพบผู้บริหารระดับสูงของบริษัทที่สมชายเคยทำงานอยู่ พวกท่านได้อธิบายถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และขอโอกาสให้กับสมชายอีกครั้ง ผู้บริหารท่านหนึ่งกล่าวว่า "เราเข้าใจในสถานการณ์ของคุณสมชายครับ และเราก็เห็นถึงความตั้งใจของท่านผู้ใหญ่ทุกคน" "คุณสมชายเป็นพนักงานที่ดีคนหนึ่งครับ" ผู้บริหารกล่าวต่อ "แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดพลาดที่ค่อนข้างใหญ่" คุณตาบุญมีได้กล่าวเสริมด้วยความนอบน้อม "ผมทราบดีครับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันร้ายแรง แต่ผมอยากจะขอโอกาสให้เขาได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง เขาได้เรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้แล้วครับ" หลังจากปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง ผู้บริหารก็กล่าวว่า "เราจะพิจารณาเรื่องนี้ดูครับ แต่ผมขอยืนยันว่าเราจะมอบโอกาสให้คุณสมชายอย่างแน่นอน" เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งคุณตาบุญมี คุณยายมาลี และหน่อย ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แม้จะยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่นอน แต่การได้รับโอกาสก็ถือเป็นก้าวสำคัญแล้ว เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาล หน่อยก็รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้สมชายฟัง "สมชาย" หน่อยกล่าว "วันนี้เราไปคุยกับผู้บริหารที่บริษัทมานะ" สมชายเงยหน้าขึ้นมองหน่อยด้วยความสงสัย "แล้วเขาว่ายังไงบ้าง" "เขาบอกว่าจะให้โอกาสเรานะ" หน่อยยิ้มกว้าง "เราจะได้กลับไปทำงานอีกครั้ง" สมชายตาโตด้วยความดีใจ "จริงเหรอครับหน่อย" "จริงสิ" หน่อยตอบ "คุณตา คุณยาย แล้วก็พ่อแม่ของเธอ ช่วยเราเต็มที่เลยนะ" สมชายก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า "ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ครับ" "ไม่ต้องขอบคุณใคร" หน่อยกล่าว "เราทำเพื่อตัวเธอเองนะ" สมชายพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขารู้สึกได้ถึงพลังและความหวังที่กลับคืนมาอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้โอกาสนี้หลุดลอยไป "ผมจะพยายามให้ดีที่สุดครับ" สมชายกล่าว "ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังอีกแล้ว" บรรยากาศในห้องพักฟื้นเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง ทุกคนต่างก็ดีใจที่สมชายจะได้มีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่ "นี่แหละคือชีวิต" คุณตาบุญมีกล่าว "มันก็มีขึ้นมีลง มีผิดพลาดบ้าง แต่สิ่งสำคัญคือเราต้องลุกขึ้นมาสู้ใหม่" คุณยายมาลีพยักหน้าเห็นด้วย "ถูกของตา" "และที่สำคัญที่สุด" หน่อยกล่าวพลางมองหน้าสมชาย "คือเรามีคนที่รักเรา และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ" สมชายมองหน้าหน่อยด้วยความรัก เขารู้สึกซาบซึ้งในทุกสิ่งที่เธอทำให้ "ผมโชคดีที่สุดเลยครับ" สมชายกล่าว การฟื้นตัวของสมชายไม่ใช่เพียงแค่ทางร่างกาย แต่ยังรวมถึงจิตใจด้วย เขาได้เรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับความผิดพลาด ยอมรับมัน และลุกขึ้นมาสู้ใหม่ด้วยความหวัง