สมชายใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านไร่กับคุณตาบุญมีและคุณยายมาลีเป็นเวลาหลายเดือน ร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความคิดความอ่านก็แจ่มใสขึ้นมาก เขารู้สึกขอบคุณเหลือเกินสำหรับความรักและการดูแลที่ได้รับจากทุกคน ที่สำคัญที่สุดคือความอดทนและความเชื่อมั่นของหน่อย ที่ไม่เคยทอดทิ้งเขาไปไหน แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด “ตา” คุณตาบุญมีเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนยามบ่ายใต้ร่มต้นมะม่วงใหญ่ “เรื่องงานของตา ทางบริษัทเขาติดต่อมาอีกแล้วนะ” สมชายเงยหน้าขึ้นมองคุณตา “เขาว่ายังไงบ้างครับคุณตา” “เขายังยืนยันที่จะให้โอกาสตาอีกครั้ง” คุณตาบุญมีตอบ “เขาบอกว่าเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วก็อยากให้ตาได้พิสูจน์ตัวเองอีกหน” ดวงตาของสมชายฉายแววครุ่นคิด “ผมจะทำได้จริงๆ หรือครับคุณตา” “แน่ละตา” คุณตาบุญมีตบไหล่หลานเบาๆ “ตาเชื่อว่าแกทำได้ แกผ่านอะไรมาเยอะขนาดนี้แล้ว แค่นี้ไม่ยากเกินไปสำหรับแกหรอก” คุณยายมาลีที่กำลังนั่งแกะถั่วอยู่ใกล้ๆ ก็หันมาเสริม “ใช่แล้วสมชายเอ๊ย หลวงตาพูดถูกนะ เราต้องลองดูสักตั้ง” สมชายถอนหายใจยาว “ผมก็อยากกลับไปทำงานนะคุณตา แต่ผมก็อดหวั่นใจไม่ได้” “ไม่ต้องหวั่นใจหรอก” คุณตาบุญมีกล่าว “หน่อยเขาพร้อมจะไปกับแกนะ แล้วฉันกับยายก็จะคอยสนับสนุนแกอยู่ห่างๆ” เมื่อได้ยินดังนั้น สมชายก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันไปมองหน่อยที่นั่งอยู่ข้างๆ “ขอบคุณมากนะหน่อย” หน่อยยิ้มให้ “ไม่เป็นไรค่ะสมชาย ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ” หลังจากปรึกษากันแล้ว ทุกคนก็เห็นตรงกันว่าสมชายควรจะคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้ เขาต้องการเวลาในการเตรียมตัวเพื่อกลับสู่เมืองกรุงอีกครั้ง การกลับไปครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ เขาไม่ได้กลับไปในฐานะพนักงานที่มั่นใจในตัวเอง แต่กลับไปด้วยความหวังครั้งใหม่ที่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่มากขึ้น “ฉันจะกลับไปทำงานที่นี่อีกครั้ง” สมชายประกาศต่อหน้าคุณตาบุญมีและคุณยายมาลี “ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง” “ดีมากตา” คุณตาบุญมีกล่าว “จำไว้ว่าแกไม่ได้สู้คนเดียว” “ใช่แล้ว” คุณยายมาลีเสริม “มีพวกเราอยู่ตรงนี้เสมอ” การเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนความกังวล สมชายใช้เวลาช่วงสุดท้ายที่บ้านไร่อย่างคุ้มค่า เขาช่วยคุณตาคุณยายทำงานต่างๆ ในไร่ เก็บผัก เก็บผลไม้ที่สุกงอม และแบ่งปันช่วงเวลาอันมีค่ากับคนที่รัก “ตาต้องเตรียมเสื้อผ้าไปกี่ชุดดีครับคุณยาย” สมชายถาม ขณะกำลังจัดกระเป๋า “เอาไปเท่าที่จำเป็นนะตา” คุณยายมาลีตอบ “เดี๋ยวถ้าขาดอะไรค่อยให้หน่อยเขาซื้อเพิ่มให้” หน่อยเองก็เช่นกัน เธอช่วยสมชายเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะสมกับการทำงานใหม่ เตรียมเอกสารต่างๆ และพูดคุยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ “ฉันว่าเธอควรมีสูทสักสองสามชุดนะ” หน่อยแนะนำ “เผื่อต้องเข้าประชุม หรือพบปะลูกค้า” “ครับ” สมชายพยักหน้า “ดีเลย” วันเดินทางมาถึง สมชายกอดลาคุณตาบุญมีและคุณยายมาลีด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “ผมจะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ นะครับ” “ดูแลตัวเองให้ดีนะตา” คุณตาบุญมีกล่าว “ถ้ามีปัญหาอะไรก็รีบโทรบอก” “ใช่แล้ว” คุณยายมาลีเสริม “อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ” สมชายพยักหน้า เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การกลับไปทำงาน แต่คือการกลับไปเผชิญหน้ากับอดีต เรียนรู้จากความผิดพลาด และสร้างอนาคตใหม่ เมื่อรถออกจากบ้านไร่ไปแล้ว สมชายมองภาพบ้านหลังเล็กๆ ที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนลับสายตา เขารู้สึกใจหายเล็กน้อย แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้ดีที่สุด “พร้อมนะ” หน่อยถามขณะที่รถกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง “พร้อมครับ” สมชายตอบ “ผมจะสู้” การกลับมาที่กรุงเทพฯ ครั้งนี้ สมชายไม่ได้กลับมาอยู่บ้านเดิม แต่เขาเลือกที่จะไปเช่าห้องพักใกล้ๆ กับที่ทำงานใหม่ เพื่อให้การเดินทางสะดวกขึ้นหน่อยก็ย้ายเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเขาในช่วงแรกของการปรับตัว “ที่นี่อาจจะไม่ได้สบายเท่าที่บ้านไร่” หน่อยกล่าว “แต่ฉันจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บ้านนะ” “ขอบคุณมากนะหน่อย” สมชายกล่าว เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ได้มีเธออยู่เคียงข้าง วันแรกของการทำงาน สมชายมาถึงบริษัทก่อนเวลา เขามองอาคารสูงตระหง่านที่เขาเคยจากมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มีทั้งความตื่นเต้น ความประหม่า และความหวัง “สวัสดีครับ” สมชายกล่าวทักทายพนักงานต้อนรับ “ผมมาตามนัดครับ สมชาย วัฒนธรรม” พนักงานต้อนรับมองเอกสารแล้วยิ้ม “คุณสมชาย เชิญค่ะ หัวหน้าแผนกได้รอพบคุณอยู่แล้วค่ะ” เมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานใหม่ สมชายพบกับหัวหน้าแผนกที่รออยู่แล้ว เขามีท่าทีใจดีและเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับกลับนะคุณสมชาย” หัวหน้าแผนกกล่าว “ผมรู้ว่าคุณเคยผ่านเรื่องราวมาพอสมควร แต่ผมเชื่อว่าคุณจะทำได้ดีในครั้งนี้” “ขอบคุณครับ” สมชายตอบ “ผมจะพยายามเต็มที่ครับ” “ตำแหน่งของคุณครั้งนี้จะเน้นไปที่การสนับสนุนงานของทีมเป็นหลัก” หัวหน้าแผนกอธิบาย “คุณจะมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด คุณไม่ต้องกังวลเรื่องความรับผิดชอบที่มากเกินไปในตอนแรก” สมชายพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่านี่คือโอกาสที่บริษัทมอบให้ เพื่อให้เขาได้กลับมาเรียนรู้และปรับตัวอีกครั้ง “ผมเข้าใจครับ” สมชายกล่าว “ผมพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่างครับ” ตลอดวันแรกของการทำงาน สมชายทุ่มเทเต็มที่ เขาสังเกตการณ์ เรียนรู้ระบบงาน และพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานอย่างตั้งใจ เขาพบว่าบรรยากาศในทีมค่อนข้างเป็นกันเอง และทุกคนพร้อมที่จะช่วยเหลือ “ไม่ต้องเกร็งนะคุณสมชาย” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งกล่าว “ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ถามได้เลย” “ขอบคุณครับ” สมชายยิ้ม “ผมจะถามถ้าผมไม่แน่ใจจริงๆ” เมื่อเลิกงาน สมชายเดินกลับห้องพักด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความพึงพอใจ เขาได้เริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตแล้ว “เป็นยังไงบ้าง” หน่อยถามทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา “ก็ดีนะ” สมชายตอบ “เหนื่อยหน่อย แต่ก็รู้สึกดี” “ดีแล้ว” หน่อยยิ้ม “พรุ่งนี้ก็ยังมีอีกวัน” สมชายพยักหน้า เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงมีความท้าทายรออยู่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยหัวใจที่เข้มแข็งและกำลังใจจากคนที่รัก