เช้าวันใหม่ในกรุงเทพฯ มาถึงพร้อมกับความสดใสที่ฉายชัดในดวงตาของคุณตาบุญมีและคุณยายมาลี การได้ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความสะดวกสบายและได้เห็นลูกชายมีความสุขกับชีวิตคู่ที่กำลังจะเริ่มต้น เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะบรรยายได้หมด พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในโรงแรมหรูที่สมชายจองไว้ให้ เพื่อให้ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางและการเตรียมงานต่างๆ "แม่ว่าเราไปเดินเล่นแถวสวนสาธารณะใกล้ๆ นี่ดีไหม" คุณยายมาลีเสนอขณะที่กำลังนั่งจิบน้ำส้มคั้นสดชื่นอยู่ที่ระเบียงห้องพัก "อากาศข้างนอกคงจะดี" "ดีเลยแม่" สมชายตอบรับอย่างกระตือรือร้น "เดี๋ยวผมจะพาไป ผมรู้จักที่นึง สวยมากเลยครับ" คุณตาบุญมีพยักหน้าเห็นด้วย "ดีเหมือนกันนะ ไปเดินย่อยอาหารหน่อย" หลังจากเตรียมตัวกันเสร็จ สมชายก็พาคุณตาคุณยายเดินออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศในสวนเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายวัยที่ออกมาทำกิจกรรมต่างๆ บางคนกำลังวิ่งออกกำลังกาย บางคนกำลังปั่นจักรยาน บ้างก็กำลังนั่งปิกนิกกันอย่างมีความสุข คุณตาคุณยายเดินเคียงข้างกัน สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งสองคน "ที่นี่ดูสงบดีนะ" คุณยายมาลีกล่าว "ไม่เหมือนในตลาดสดบ้านเราเลย เสียงอึกทึกครึกโครมตลอดเวลา" "นั่นสิ" คุณตาบุญมีเสริม "มีต้นไม้เยอะแยะเลย อากาศดีจริงๆ" ทั้งสองคนเดินช้าๆ ชมวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของสวนสาธารณะ คุณยายมาลีเห็นเด็กๆ กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เธอนึกถึงตอนที่สมชายยังเป็นเด็กเล็กๆ ที่วิ่งซนไปทั่ว "เห็นเด็กๆ แล้ว นึกถึงตอนสมชายยังเล็กๆ เลยนะตา" คุณยายมาลีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "วิ่งเล่นไม่หยุดเลย" "ใช่แล้ว" คุณตาบุญมีหัวเราะเบาๆ "แต่ก็เป็นเด็กดีมาตลอดนะ" ขณะที่เดินไปเรื่อยๆ สายตาของคุณยายมาลีก็เหลือบไปเห็นร้านขายไอศกรีมเล็กๆ ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับม้านั่งใต้ร่มไม้ใหญ่ "โอ้โห มีไอศกรีมด้วย" คุณยายมาลีร้องทัก "อยากกินจังเลย" "อยากกินเหรอครับแม่" สมชายรีบถาม "เดี๋ยวผมไปซื้อให้" "เอาสองถ้วยนะลูก" คุณตาบุญมีบอก "รสชาติเดิมที่เราเคยกินตอนมาเที่ยวครั้งก่อนนั่นแหละ" สมชายเดินไปซื้อไอศกรีมมาให้พ่อแม่ ขณะที่รอ เขาเห็นคุณตาคุณยายกำลังนั่งคุยกันอย่างมีความสุข "แม่ว่างานแต่งของสมชายจะเป็นยังไงบ้างนะ" คุณยายมาลีเอ่ยถาม "ฉันตื่นเต้นจัง" "ก็คงจะดีมากๆ ล่ะมั้ง" คุณตาบุญมีตอบ "สมชายเป็นลูกที่ดีขนาดนี้ เจ้าสาวก็คงเป็นคนดีเหมือนกัน" "ฉันก็หวังอย่างนั้นนะ" คุณยายมาลีถอนหายใจเบาๆ "ขอให้ลูกมีความสุขก็พอแล้ว" สมชายกลับมาพร้อมกับไอศกรีมสองถ้วย เขาถามคุณตาคุณยายว่าอยากได้รสชาติอะไรเป็นพิเศษไหม แต่ทั้งสองคนก็บอกว่ารสชาติเดิมนั่นแหละดีที่สุดแล้ว "ขอบคุณนะลูก" คุณยายมาลีกล่าวพลางรับไอศกรีมมา "อร่อยจริงๆ เลย" ทั้งสามคนนั่งทานไอศกรีมกันอย่างมีความสุขภายใต้ร่มไม้ใหญ่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่อบอุ่นดังคลอเคล้าไปกับเสียงลมพัดใบไม้ บรรยากาศที่เรียบง่ายและเป็นกันเองนี้ ทำให้คุณตาคุณยายรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขเป็นอย่างมาก "แม่ว่าเรากลับไปพักผ่อนกันดีกว่านะ" คุณตาบุญมีกล่าวหลังจากทานไอศกรีมหมดแล้ว "เดี๋ยวตอนเย็นจะได้ไปทานข้าวกับทางครอบครัวหน่อย" "ดีเลยค่ะ" คุณยายมาลีตอบ "แม่จะได้เตรียมของขวัญที่ซื้อมาฝากหน่อยด้วย" สมชายพยักหน้าเห็นด้วย "ครับแม่ งั้นเรากลับกันเลย" ขณะที่เดินกลับโรงแรม คุณยายมาลีก็หันมามองสมชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ "แม่ดีใจนะสมชาย" คุณยายมาลีกล่าว "ที่ลูกได้เจอคนที่ดีและกำลังจะสร้างครอบครัว" "ผมก็ดีใจครับแม่" สมชายตอบ "ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ ผมก็คงไม่มีวันนี้" คุณตาบุญมีตบไหล่ลูกชายเบาๆ "เราภูมิใจในตัวลูกเสมอ" การเดินเล่นในสวนสาธารณะครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการพักผ่อนหย่อนใจ แต่ยังเป็นการเติมพลังความสุขให้กับคุณตาคุณยาย ทำให้พวกเขามีความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเหตุการณ์สำคัญที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ นั่นคือการพบปะกับครอบครัวของหน่อยอย่างเป็นทางการ ซึ่งคุณยายมาลีได้เตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้แล้ว หวังว่าสิ่งนี้จะช่วยสานสัมพันธ์อันดีระหว่างสองครอบครัวให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไป