ลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาไอความกลัวมาแตะที่ปลายจมูกของแพรว เงาตะคุ่มนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับเงาของพายุ ก่อให้เกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก… ใครกันแน่ที่ซุ่มซ่อนอยู่? เขาต้องการอะไรจากเธอ? และความเกี่ยวข้องของ ‘คุณหนู’ ตัวจริงกับเงาปริศนานี้คืออะไร? “ใครน่ะ?” แพรวตะโกนถาม เสียงสั่นเครือ เธอกระชับกุญแจในมือแน่น หวังว่ามันจะช่วยป้องกันตัวเธอได้ ‘คุณหนู’ ตัวจริงก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน เธอผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างมองไปที่เงาตะคุ่มนั้น “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” ‘คุณหนู’ ถามเสียงสั่น เงาตะคุ่มนั้นค่อยๆ ย่างสามขุมออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นชายร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อฮู้ดสีดำปิดบังใบหน้าเกือบมิด เหลือเพียงดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่า “ฉันมา… ตามหาสิ่งที่หายไป” ชายคนนั้นพูดเสียงแหบพร่า สายตาของเขากวาดมองไปที่มือของแพรว… ที่กำกุญแจดอกนั้นอยู่ แพรวหัวใจหล่นวูบ เขาต้องการกุญแจ! ชายคนนี้คือคนที่พ่อแม่ของเธอพูดถึงในจดหมาย! เขาคือคนที่ต้องการ ‘กุญแจ’… “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร!” แพรวพยายามโกหก แต่เสียงของเธอสั่นจนแทบไม่ได้ยิน “อย่าโกหกฉัน” ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้อีก “ฉันเห็นมันในมือเธอ… กุญแจดอกนั้น… มันเป็นของสำคัญ… และมันจะต้องกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง” ‘คุณหนู’ ตัวจริงรีบเข้ามาขวางแพรว “หยุดนะ! คุณเป็นใคร? เข้ามาในบ้านคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง?” “เรื่องของฉัน… ไม่เกี่ยวกับเธอ” ชายคนนั้นพูดอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมามอง ‘คุณหนู’ อย่างประเมิน “แต่… กุญแจดอกนั้น… มันเป็นของ… ของเรา… ใช่ไหม?” ‘คุณหนู’ ถามเสียงแผ่ว ราวกับกำลังพยายามเชื่อมโยงอะไรบางอย่าง แพรวสังเกตเห็นความสับสนบนใบหน้าของ ‘คุณหนู’ เธอเริ่มสงสัยว่า ‘คุณหนู’ เองก็อาจจะไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด… “ของเธอ?” ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ “เธอ… ไม่มีสิทธิ์ในของสิ่งนี้… มันเป็นของ… ผู้ที่เคยครอบครองมันก่อนหน้า… ผู้ที่ถูกพรากไป… อย่างไม่เป็นธรรม” คำพูดนั้นทำให้แพรวสะดุ้ง… “ผู้ที่ถูกพรากไป…” นั่นหมายถึง… พ่อแม่ของเธอ? “คุณ… คุณรู้เรื่องอะไร?” แพรวถามเสียงแข็ง “พ่อแม่ฉัน… เขา… เขาเป็นยังไง?” “ฉันมาที่นี่… เพื่อทวงคืน… และเพื่อ… แก้แค้น” ชายคนนั้นพูด ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความแค้น “แก้แค้น? ใคร?” ‘คุณหนู’ ถามอย่างตกใจ “คนที่… ทำให้พ่อแม่เธอต้องจากไป… คนที่… ปิดบังความจริง… และ… คนที่… ร่ำรวย… จากน้ำตาของผู้อื่น!” ชายคนนั้นเน้นคำสุดท้าย มองตรงไปยัง ‘คุณหนู’ ‘คุณหนู’ หน้าซีดเผือด เธออ้าปากค้าง ราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ออก “ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ…” ‘คุณหนู’ พึมพำ “เข้าใจสิ… เพราะเธอ… ก็เป็นส่วนหนึ่งของความผิดนั้น…” ชายคนนั้นพูดเสียงเย็นชา ก่อนที่แพรวจะได้ถามอะไรต่อ ชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาหาแพรวอย่างรวดเร็ว เขาพยายามจะแย่งกุญแจในมือเธอ! แพรวตกใจสุดขีด เธอพยายามต่อสู้ขัดขืน แต่กำลังของชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก “อย่า… อย่าแย่งไป!” แพรวตะโกน “ฉันจำเป็นต้องได้มันมา!” ชายคนนั้นตอบ “เพื่อ… ความยุติธรรม!” ‘คุณหนู’ ที่ยืนนิ่งอึ้งเมื่อครู่ ตื่นจากภวังค์ เธอรีบวิ่งเข้ามาช่วยแพรว “หยุดนะ! ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” ‘คุณหนู’ พยายามผลักชายคนนั้น ชายคนนั้นหันมามอง ‘คุณหนู’ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “เธอ… คิดจะปกป้องเธอคนนี้? เธอ… มีสิทธิ์อะไร?” “ฉัน… ฉัน… ไม่รู้… แต่… ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนอื่น!” ‘คุณหนู’ ตอบเสียงดัง ในช่วงชุลมุนนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล… เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้ชายคนนั้นชะงักไป “ครั้งนี้… ฉันยอมถอยไปก่อน” ชายคนนั้นพูดเสียงหงุดหงิด “แต่… อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบแค่นี้! กุญแจดอกนี้… จะต้องกลับคืนสู่เจ้าของ!” พูดจบ ชายคนนั้นก็รีบวิ่งหนีหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความหวาดกลัว แพรวทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอหอบหายใจอย่างแรง กุญแจยังคงอยู่ในมือเธอแน่น ‘คุณหนู’ เข้ามาหาแพรวด้วยสีหน้าซีดเผือด “นี่มัน… มันเกิดอะไรขึ้น?” แพรวเงยหน้ามอง ‘คุณหนู’ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม… และเธอก็พบว่า… ใบหน้าของ ‘คุณหนู’ ก็เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจเช่นกัน… แต่คำเตือนของชายคนนั้นยังก้องอยู่ในหูของแพรว… “คนที่… ปิดบังความจริง… และ… คนที่… ร่ำรวย… จากน้ำตาของผู้อื่น!” คำพูดเหล่านั้น… พุ่งเป้ามาที่ใคร? และ ‘คุณหนู’ ที่ดูสับสน… เธอรู้เรื่องอะไรบ้าง? หรือเธอเอง… ก็เป็นเหยื่อ… เหมือนกับเธอ? และเมื่อแพรวหันไปมองทางที่ชายคนนั้นหายไป… เธอเห็นเพียงความว่างเปล่า… แต่ความรู้สึกอันตราย… ยังคงคุกคามอยู่… เขาจะกลับมาอีกเมื่อไหร่? และกุญแจดอกนี้… จะนำพาเธอไปสู่ความจริง… หรือ… สู่ความตาย…?