ความมืดมิดที่เข้ามาปกคลุมห้องทำงานอย่างกะทันหัน สร้างความโกลาหลและความตื่นตระหนกไปทั่ว เสียงฟ้าคะนองดังกึกก้อง ราวกับจะประกาศถึงพายุแห่งความจริงที่จะซัดกระหน่ำเข้ามา แพรวได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบเรียกเธอ… เป็นเสียงของใครกันแน่? และเขาจะพาเธอไปที่ไหน? “ตามฉันมา…!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ชัดเจนกว่าเดิม แพรวพยายามเพ่งสายตาในความมืด แต่ก็มองเห็นเพียงความว่างเปล่า… เธอลังเล… นี่คือโอกาส… หรือ… กับดัก? “คุณ… คุณคือใคร?” แพรวถามเสียงสั่น “ฉัน… คือคนที่… ไม่ต้องการ… ให้ความจริง… ถูกปกปิด…” เสียงนั้นตอบ แพรวตัดสินใจ… เธอเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง… และความหวังที่จะได้พบความจริง… “ฉันจะตามคุณไป!” แพรวตอบ ทันใดนั้นเอง… แพรวก็รู้สึกถึงมือที่คว้าแขนเธอไว้… เป็นมือของ ‘คุณหนู’! “อย่าไปนะ! แพรว!” ‘คุณหนู’ ร้องขอ “เราต้องไปด้วยกัน!” แพรวตอบ “ฉัน… ก็จะไปด้วย!” ‘คุณหนู’ กล่าวอย่างแน่วแน่ ส่วน ‘ลูกชายของหมอสมชาย’ ก็ถูกคนรักษาความปลอดภัยลากออกไปแล้ว… เขาจะปลอดภัยหรือไม่? “แล้ว… ‘ลูกชายของหมอสมชาย’ ล่ะคะ?” แพรวถาม “ไม่ต้องห่วง… เขา… จะต้องหาทาง… ของเขาเอง…” เสียงปริศนาตอบ แพรวและ‘คุณหนู’ ถูกดึงเข้าไปในความมืด… พวกเขาเดินไปตามทางที่มืดมิด… เสียงฝนกระหน่ำด้านนอก… และเสียงฟ้าผ่า… ยิ่งเพิ่มความน่ากลัว “เราจะไปไหนกัน?” ‘คุณหนู’ ถาม “ไป… ที่ที่… ความจริง… ถูกซ่อนไว้…” เสียงปริศนาตอบ พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง… แพรวสังเกตเห็นแสงไฟริบหรี่… อยู่เบื้องหน้า… “นั่น… ห้องสมุด…!” ‘คุณหนู’ ร้องอุทาน พวกเขาเดินเข้าไปใกล้… และเห็น… ประตูห้องสมุด… ที่เคยปิดตาย… บัดนี้… แง้มเปิดออกเล็กน้อย…! “เป็นไปได้ยังไง?” ‘คุณหนู’ ร้องถาม “กุญแจ… ดอกนั้น… มัน… สามารถ… เปิด… ประตู… ได้ด้วย…” เสียงปริศนาเฉลย “ฉัน… ซ่อนมันไว้… ที่ที่… ใกล้กับ… ลิ้นชัก… ที่เธอ… เคยเจอ… เป็น… กุญแจสำรอง… ที่ ‘อลิซ’… ทำไว้… สำหรับ… กรณีฉุกเฉิน…” แพรวจำได้ทันที… สัญลักษณ์ดอกกุหลาบ… ที่เธอเคยเห็น… “ท่านประธาน… เขา… ไม่ได้… เอาไป… กุญแจ… ดอกนั้น… ทั้งหมด…” แพรวพูด “ถูกต้อง… เขา… คิดว่า… เขา… ปลอดภัย… แต่… เขา… คิดผิด…” เสียงปริศนาเฉลย ทั้งสามคน… (แพรว, ‘คุณหนู’, และเสียงปริศนา)… ค่อยๆ เปิดประตูห้องสมุด… เข้าไป… ภายในห้องสมุด… มืดมิด… และเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น… “นี่… คือห้องสมุด… ของคฤหาสน์…” ‘คุณหนู’ พึมพำ “หา… กล่อง… ไม้… เก่า…” เสียงปริศนาบอก พวกเขาเริ่มค้นหา… ท่ามกลางกองหนังสือ… และข้าวของ… ที่ถูกทิ้งร้าง “นี่ไง!” แพรวอุทาน เมื่อเธอเจอ… กล่องไม้เก่า… ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ… กล่องใบนั้น… ดูเก่าแก่… และสลักลวดลาย… ที่สวยงาม… “กุญแจ…!” แพรวหันไปมองเสียงปริศนา เสียงปริศนา… ยื่นกุญแจดอกหนึ่ง… ที่สลักเป็นรูปดอกกุหลาบ… ให้กับแพรว แพรวรับกุญแจมา… ด้วยมือที่สั่นเทา… เธอค่อยๆ เสียบกุญแจ… เข้าไปในรูกุญแจ… ของกล่องไม้… “คลิ๊ก!” เสียงกุญแจ… ดังขึ้น… กล่อง… เปิดออก…! เบื้องใน… เต็มไปด้วย… เอกสาร… และ… รูปถ่าย… แพรวหยิบเอกสารขึ้นมาดู… เป็น… บันทึก… ของพ่อแม่เธอ… และ… ของ ‘คุณอลิซ’… “นี่มัน…!” แพรวอุทาน “ความจริง… อยู่ที่นี่… แล้ว…” เสียงปริศนาเฉลย เบื้องในกล่อง… เต็มไปด้วยหลักฐาน… การทุจริต… การโกง… ของท่านประธาน… และ… ความเชื่อมโยง… กับการตาย… ของพ่อแม่… ของแพรว… และ… ของหมอสมชาย…! “พวกเรา… รู้แล้ว…!” แพรวตะโกน ทันใดนั้นเอง… ไฟในห้องสมุดก็สว่างวาบขึ้นมา…! พวกเขากลับมา… ที่ห้องทำงาน… และ… ท่านประธาน… ยืนอยู่ตรงนั้น… พร้อมกับ… ‘ลูกชายของหมอสมชาย’… ที่ถูกจับกุม… “พวกเธอ… คิดว่า… จะหนี… ฉัน… พ้น… อย่างนั้นเหรอ?” ท่านประธานพูด “ท่านประธาน… ท่าน… ไม่ได้… เป็นคน… ฉลาด… อย่างที่… คิด…” แพรวพูด “หมายความว่ายังไง?” ท่านประธานถาม “ท่าน… พลาด… แล้ว…” แพรวชี้ไปที่กล่องไม้ “เรา… ได้… ทุกอย่าง… ที่เราต้องการ… แล้ว…” “ไม่… ไม่มีทาง!” ท่านประธานตะโกน “กุญแจ… ดอกนั้น… คือ… กุญแจ… แห่ง… ความจริง…” แพรวบอก “แล้ว… ใคร… คือ… เสียงปริศนา… คนนั้น?” ‘คุณหนู’ ถาม “ฉัน… คือ… คน… ที่… ท่าน… คิดว่า… ตายไปแล้ว…” เสียงปริศนาเฉลย… แพรวและ‘คุณหนู’ หันไปมอง… และพบว่า… เสียงปริศนานั้น… คือ… ‘ท่านประธาน’… ในวัยเด็ก… คนที่… ‘ท่านประธาน’… คนปัจจุบัน… เคยก่อเหตุ… “ไม่… เป็นไปไม่ได้!” ท่านประธานตะโกน “ฉัน… ฆ่า… เขา… ไปแล้ว…!” “ท่าน… คิดผิด…!” ‘ท่านประธาน’ ในวัยเด็ก… พูด… “ฉัน… ไม่ได้ตาย… ฉัน… รอคอย… วันนี้… มานาน… วันที่… ความจริง… จะถูกเปิดเผย…” “นี่มัน… อะไรกันแน่?” ‘คุณหนู’ งุนงง “เรื่องราว… ซับซ้อน… เกินกว่า… ที่จะอธิบาย… ตอนนี้…” ‘ท่านประธาน’ ในวัยเด็ก… กล่าว “แต่… หลักฐาน… อยู่ตรงนี้… แล้ว…” แพรวชี้ไปที่กล่อง “ใช่… หลักฐาน… จะทำให้… ท่านประธาน… ต้อง… ชดใช้…” ‘ลูกชายของหมอสมชาย’ กล่าว ท่านประธาน… หน้าซีดเผือด… เขารู้ดีว่า… เขา… กำลังจะ… แพ้… “เอา… พวกมัน… ไป…!” ท่านประธานสั่งคนรักษาความปลอดภัย แต่… คนรักษาความปลอดภัย… ไม่ขยับ… “เกิดอะไรขึ้น?” ท่านประธานถาม “เรา… ขออภัย… ท่านประธาน…” คนรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งกล่าว “แต่… เรา… รับคำสั่ง… จาก… ‘ท่านประธาน’… ในวัยเด็ก… แล้ว…” “อะไรนะ!?” ท่านประธานตะโกน “เพราะ… เขา… คือ… เจ้าของ… ที่แท้จริง… ของที่นี่…” ‘ท่านประธาน’ ในวัยเด็ก… กล่าว ทุกอย่าง… พลิกผัน… ชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด… แต่… ความจริง… ที่ซ่อนอยู่ในกล่อง… มันจะสามารถ… นำมาซึ่ง… ความยุติธรรม… ได้หรือไม่? และ… ‘ท่านประธาน’… ในวัยเด็ก… ที่ปรากฏตัวขึ้น… เขา… คือใครกันแน่? และ… จะเกิดอะไรขึ้น… กับพวกเขา… ต่อไป…?