คุณอัศวเมธาเงยหน้าจากเอกสาร คิ้วขมวดแน่น ดวงตาคมกริบสบเข้ากับภาคินอย่างพิจารณา "เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้อมูลเหล่านี้... มันถูกต้องทั้งหมด" "ผมได้ตรวจสอบอย่างละเอียดที่สุดแล้วครับท่านประธาน" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "เอกสารเหล่านี้มาจากเอกสารส่วนตัวของคุณปู่ของผม ซึ่งเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ในอดีต" พิณรดาเสริม "และท่านปู่ของหนู... ท่านก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการรวบรวมข้อมูลเหล่านี้ค่ะ ท่านเองก็เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและอยากให้ความขัดแย้งนี้จบลงเสียที" คุณอัศวเมธาพยักหน้าช้าๆ เขากลับไปมองเอกสารอีกครั้ง มือหนากำกระดาษแน่น "เรื่องที่พ่อของเจ้า... บิดาของเจ้า... ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้... ข้าเองก็ไม่เคยทราบมาก่อน" "ใช่ครับ" ภาคินพยักหน้า "ดูเหมือนว่า... เรื่องนี้จะเป็นความลับที่ถูกเก็บงำมานานมาก" "นานแค่ไหน..." คุณอัศวเมธาพึมพำกับตัวเอง "นานจนประวัติศาสตร์มันบิดเบือนไปหมด" บรรยากาศในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลอัศวเมธาที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่หนักอึ้ง แต่ไม่ใช่ความเงียบที่ไร้ความหมาย มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยการยอมรับและความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้น "เหตุการณ์นั้น..." คุณอัศวเมธาเริ่มเล่า เสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ผ่านกาลเวลา "มันเกิดขึ้นจากความเข้าใจผิด... และความทะเยอทะยานที่มากเกินไปของคนบางคน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจ "พ่อของข้า... ซึ่งก็คือบิดาของเจ้า... เราเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อน" คำพูดนี้ทำเอาภาคินและพิณรดาประหลาดใจอย่างยิ่ง ไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย "เราสองคน... มีความฝันเดียวกันคือการสร้างอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่" คุณอัศวเมธาเล่าต่อ "แต่แล้ว... ก็มีคนเข้ามาแทรกแซง... เป่าหู... ปั่นหัว... จนเราสองคนกลายเป็นศัตรูกัน" "ใครคือคนคนนั้นครับท่านประธาน" ภาคินถามอย่างร้อนรน "เขาเป็นหุ้นส่วนของพ่อเจ้า... และเป็นคนที่เจ้าก็รู้จักดี" คุณอัศวเมธาเอ่ยชื่อออกมา "เขาชื่อ... ชาญชัย" ชื่อนั้นทำเอาพิณรดาอึ้งกิมกี่ ชาญชัยคือผู้จัดการฝ่ายการเงินที่ถูกเลิกจ้างไปเมื่อไม่นานมานี้ และมีประวัติไม่ค่อยดีนัก "ชาญชัย?" พิณรดาอุทาน "หนู... หนูรู้จักเขาค่ะ เขาเคยทำงานกับบริษัทของภาคิน" "ถูกต้อง" คุณอัศวเมธาพยักหน้า "เขาเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมจัดจ้าน... และมีความโลภมาก เขาเห็นว่าถ้าเราสองตระกูลแตกแยกกัน... เขาจะได้โอกาสในการกอบโกย" "แล้ว... เอกสารที่ท่านประธานเพิ่งอ่าน... มันเกี่ยวข้องกันอย่างไรครับ" ภาคินถาม "เอกสารเหล่านั้น... มันคือหลักฐาน" คุณอัศวเมธาอธิบาย "หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า... ชาญชัยได้แอบบิดเบือนข้อมูลทางการเงิน... สร้างหนี้สินปลอม... และใส่ร้ายป้ายสีทั้งสองฝ่าย... เพื่อให้เกิดความแตกแยก" "แล้ว... ทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ถูกเปิดเผย" พิณรดาถามด้วยความสงสัย "เพราะชาญชัย... เขาฉลาดมาก" คุณอัศวเมธาถอนหายใจ "เขาจัดการทุกอย่างได้อย่างแนบเนียน... จนกระทั่งพ่อของข้า... และบิดาของเจ้า... หลงเชื่อเขาไปตามๆ กัน" "เขาทำให้พ่อของข้าเข้าใจผิด... ว่าบิดาของเจ้าพยายามจะฮุบกิจการของเขา" คุณอัศวเมธาเล่าต่อ "ส่วนบิดาของเจ้า... ก็คงจะเชื่อว่าตระกูลอัศวเมธาพยายามจะทำลายเขา" "น่าเศร้าจริงๆ ครับ" ภาคินกล่าว "คนที่เราไว้ใจ... กลับเป็นคนที่สร้างความเสียหายมากที่สุด" "ใช่... และความเสียหายที่เกิดขึ้น... มันส่งผลกระทบมาถึงลูกหลานอย่างพวกเจ้า" คุณอัศวเมธาพูดพลางมองหน้าภาคินและพิณรดา "การที่เจ้าทั้งสอง... ถูกจับมาแต่งงานกัน... ก็เป็นผลพวงมาจากความขัดแย้งที่ชาญชัยเป็นคนจุดชนวนขึ้น" "แล้ว... วิกฤตที่ตระกูลของท่านกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้... ก็เป็นฝีมือของเขาใช่ไหมครับ" ภาคินถาม "ข้า... ข้าไม่แน่ใจ" คุณอัศวเมธาตอบ "แต่... ข้อมูลที่เจ้าให้มา... ทำให้ข้าเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้" "ผมคิดว่า... การที่ชาญชัยถูกไล่ออกไป... คงทำให้เขาไม่พอใจ" ภาคินวิเคราะห์ "เขาอาจจะกำลังหาทางแก้แค้น... โดยการทำลายธุรกิจของเรา... และใช้โอกาสนี้... เข้ามาครอบครอง" "เป็นไปได้มาก" คุณอัศวเมธาพยักหน้า "เราจะต้องหาทางหยุดเขาให้ได้... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" "ผมกับพิณรดา... จะช่วยท่านเองครับ" ภาคินยืนยัน "หนูจะทำทุกอย่างที่หนูช่วยได้ค่ะ" พิณรดาเสริมด้วยความมุ่งมั่น คุณอัศวเมธายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่แสดงออกอย่างจริงใจ "ขอบใจพวกเจ้ามาก... พวกเจ้าสองคน... คือความหวังของพวกเราจริงๆ" หลังจากนั้น ภาคิน พิณรดา และคุณอัศวเมธา ก็ได้หารือกันอย่างจริงจังถึงแผนการรับมือกับชาญชัย พวกเขารู้ดีว่าชาญชัยเป็นคนฉลาดและมีเล่ห์เหลี่ยม การจะเอาชนะเขาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย "เราต้องรวบรวมหลักฐานให้มากที่สุด" ภาคินกล่าว "เพื่อพิสูจน์ความผิดของเขา... และป้องกันไม่ให้เขากล้าทำอะไรอีก" "และเราจะต้องหาทาง... ทำให้ความเข้าใจผิดระหว่างสองตระกูล... ถูกแก้ไขให้ถูกต้อง" คุณอัศวเมธาเสริม พิณรดาพยักหน้าเห็นด้วย "เราจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า... การแต่งงานของเรา... ไม่ใช่แค่การประนีประนอม... แต่คือการเริ่มต้นใหม่... ของความสัมพันธ์ที่ดี" การพูดคุยดำเนินไปจนถึงช่วงเย็น แสงอาทิตย์ค่อยๆ ลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงความหวังที่ส่องประกายในความมืดมิด