กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปอีกหลายปี “อัศวเมธา-ธนวัฒน์ กรุ๊ป” ไม่เพียงแต่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังเป็นที่ยอมรับในระดับสากล ภาคินและพิณรดาไม่ได้เป็นเพียงผู้บริหารที่เก่งกาจ แต่ยังเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ เป็นแรงบันดาลใจให้แก่ผู้คนมากมาย วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบอันเงียบสงบ ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอบอุ่น พิณรดาได้เอ่ยถามภาคินขึ้น “คุณเคยคิดถึงวันแรกที่เราเจอกันไหมคะ” พิณรถถาม เสียงแผ่วเบา “วันนั้น… เราต่างก็มีแต่… ความไม่ชอบหน้า… และความรู้สึก… อยากจะเอาชนะ… อีกฝ่าย” ภาคินวางหนังสือในมือลง ก่อนจะหันมามองพิณรดา ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยน “แน่นอน… ผมจำได้ดี… เหมือนเพิ่งเกิดขึ้น… เมื่อวานนี้… เอง” เขาเว้นจังหวะ “ใครจะคิดว่า… ความเกลียดชัง… ที่มัน… รุนแรง… ขนาดนั้น… จะสามารถ… แปรเปลี่ยน… มาเป็น… ความรัก… ที่มั่นคง… ได้ถึง… ขนาดนี้” “มันคือ… ปาฏิหาริย์… ที่เรา… สร้างขึ้นมา… ด้วยกัน” พิณรดาตอบ “ถ้าวันนั้น… เรายังคง… ยึดติด… กับ… อารมณ์… และความแค้น… เราคงไม่มี… วันนี้” “ผม… เรียนรู้… ที่จะ… มองเห็น… คุณค่า… ที่แท้จริง… ในตัวเธอ… ตั้งแต่… ตอนที่… เธอ… แสดง… ความกล้าหาญ… และความฉลาด… ในการ… แก้ไข… ปัญหา… ต่างๆ” ภาคินกล่าว “และผม… ก็รู้สึก… ชื่นชม… ในความเข้มแข็ง… และจิตใจ… ที่ดีงาม… ของเธอ… เสมอมา” “ส่วนหนู… ก็มองเห็น… ความเป็นสุภาพบุรุษ… และความรับผิดชอบ… ที่คุณมี… ต่อ… ตระกูล… และหน้าที่… ของคุณ” พิณรดาเสริม “ถึงแม้… เราจะเคย… เป็นศัตรูกัน… แต่ลึกๆ… แล้ว… หนูรู้ว่า… คุณ… ไม่ใช่… คนเลวร้าย… อย่างที่… ใครๆ… ก็คิด” “บางครั้ง… การที่เรา… ได้รับรู้… ถึง… ความผิดพลาด… ของตัวเอง… มันก็เป็น… บทเรียน… ที่ล้ำค่า… ที่สุด” ภาคินกล่าว “ผม… ต้องขอโทษ… ที่เคย… ทำให้เธอ… เสียใจ… และเจ็บปวด… มาก่อน” “หนู… ไม่เคย… โกรธ… คุณ… เลยค่ะ” พิณรดาตอบ “เพราะหนู… เข้าใจ… ว่า… ทุกอย่าง… มัน… เกิดขึ้น… ด้วย… เหตุผล… ของมัน… และมัน… ก็ทำให้… เรา… ได้มา… อยู่… ด้วยกัน… ในวันนี้” “ความรัก… มันสอนให้เรา… รู้จัก… การให้อภัย… และการเริ่มต้น… ใหม่… เสมอ” ภาคินกล่าว… เขาดึงพิณรดาเข้ามา… กอด… “และมันก็สอนให้เรา… รู้คุณค่า… ของ… ความสุข… ที่เรา… กำลังมี… อยู่… ตอนนี้” พิณรดาพึมพำ… “หลังจากนี้… เราจะ… ใช้ชีวิต… อย่างไร… ต่อไป… คะ” พิณรดาถาม “เราจะ… เกษียณ… แล้ว… ไปเที่ยว… รอบโลก… ดีไหมคะ” ภาคินหัวเราะเบาๆ “อาจจะ… ในอนาคต… อันไกล… โน้น… แต่ตอนนี้… เรายังมี… ภารกิจ… ที่ต้อง… ทำ… อีกมากมาย” “หนูรู้ค่ะ… เรายังมี… ลูกๆ… ที่ต้อง… ดูแล… และส่งเสริม… ให้เติบโต… เป็นคนดี… ของสังคม” พิณรดาเอ่ยถึงลูกๆ ของพวกเขา… ซึ่งตอนนี้… ก็เริ่มโต… เป็นผู้ใหญ่… ที่มีความสามารถ… แล้ว “ใช่… และเราจะ… ส่งต่อ… อุดมการณ์… และความมุ่งมั่น… ของเรา… ให้กับ… พวกเขา” ภาคินกล่าว “เราจะสอน… ให้พวกเขา… รู้จัก… ความถูกต้อง… ความยุติธรรม… และความรับผิดชอบ… ที่มีต่อ… สังคม” “หนูเชื่อว่า… ลูกๆ… ของเรา… จะสามารถ… เป็นผู้นำ… ที่ดี… ได้… เหมือนกับ… เรา” พิณรดาพูดด้วยความภาคภูมิใจ “และที่สำคัญที่สุด… คือ… เราจะ… มีความสุข… ด้วยกัน… ในทุกๆ… วัน… ที่เรา… มีชีวิต… อยู่” ภาคินกล่าว… เขาก้มลงจุมพิต… หน้าผากของพิณรดา… “คุณคือ… ทุกสิ่งทุกอย่าง… ของหนู” พิณรดาเอ่ย… “และเธอ… ก็คือ… ทุกสิ่งทุกอย่าง… ของผม… เช่นกัน… ที่รัก” ภาคินตอบ ทั้งสองนั่งมอง… ดวงอาทิตย์… ยามเย็น… ที่กำลัง… จะลับขอบฟ้า… ท้องฟ้า… เปลี่ยนเป็น… สีส้ม… และสีชมพู… สวยงาม… ราวกับ… จะแต่งแต้ม… สีสัน… แห่งความสุข… ให้กับ… ชีวิต… ของพวกเขา… บทพิสูจน์… แห่งรัก… ที่ยิ่งใหญ่… ของภาคิน… และพิณรดา… ได้จบลง… อย่างสมบูรณ์… แต่ตำนาน… ของความรัก… ที่เกิดขึ้น… จาก… ความเกลียดชัง… จะยังคง… อยู่… ตลอดไป… เป็น… บทเรียน… และแรงบันดาลใจ… ให้กับ… ทุกๆ… คน… ที่เชื่อมั่น… ในพลัง… ของ… ความรัก… อัน… ไม่มี… ที่สิ้นสุด…