หลายปีต่อมา ภาคินและพิณรดาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในบ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบอันเงียบสงบ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความร่มรื่นของธรรมชาติ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังมาแต่ไกล ท้องฟ้าสีครามสดใส ท่ามกลางหมู่เมฆปุยสีขาว ช่างเป็นวันที่สมบูรณ์แบบสำหรับการทบทวนความทรงจำอันงดงาม “วันนี้… อากาศ… ดีจังเลย… นะคะ” พิณรดาเอ่ยขึ้น ขณะกำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ อยู่บนระเบียงบ้าน จ้องมองออกไปยังผืนน้ำสีฟ้าใส “หนู… คิดถึง… วันที่เรา… ได้… มา… ใช้… เวลา… ด้วยกัน… ที่นี่… เป็นครั้งแรก… เลยค่ะ” ภาคินที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ วางมันลง ก่อนจะหันมายิ้มให้ภรรยา “ผม… ก็… คิดถึง… วันนั้น… เหมือนกัน… ครับ… คุณ…จำได้ไหม… วันนั้น… คุณ… ยัง… ดู… ไม่ค่อย… คุ้นเคย… กับ… สถานที่… นี้… เท่าไหร่” “ก็… ตอนนั้น… เรา… เพิ่งจะ… เริ่มต้น… ชีวิต… ใหม่… ด้วยกัน… ทุกอย่าง… มัน… ยัง… ใหม่… สำหรับ… หนู… ไปหมด” พิณรดาตอบ… “แต่… พอได้… มา… อยู่… ที่นี่… แล้ว… รู้สึก… สบายใจ… ขึ้น… มาก… เลยค่ะ… บรรยากาศ… มัน… ช่วย… เยียวยา… จิตใจ… ได้… ดี… จริงๆ” “ใช่… ครับ” ภาคินเห็นด้วย “ผม… เลือก… ที่นี่… เพราะ… ผม… รู้สึก… ว่า… มัน… คือ… สถานที่… ที่… เรา… จะ… ได้… พักผ่อน… และ… ลืม… เรื่องราว… ใน… อดีต… ไป… ได้… อย่าง… แท้จริง” เขาเว้นจังหวะ… “แต่… ถึงแม้… เรา… จะ… พยายาม… ลืม… อดีต… เรา… ก็… ไม่เคย… ลืม… บทเรียน… ที่… ได้รับ… มา… หรอก… ครับ” “ความรัก… ของเรา… มัน… ก็… เริ่มต้น… จาก… ความ… ไม่ชอบหน้า… และ… ความ… ขัดแย้ง… นี่… แหละค่ะ” พิณรดาหัวเราะเบาๆ… “ใครจะ… ไป… คิด… ว่า… คน… ที่… เคย… เป็น… ศัตรู… กัน… ขนาดนั้น… จะ… ลงเอย… กัน… ได้… ขนาดนี้” “ผม… คิดว่า… ความ… ขัดแย้ง… ใน… ตอนแรก… มัน… คือ… สิ่ง… ที่… ทำให้… เรา… ได้… รู้จัก… กัน… และ… กัน… อย่าง… ถ่องแท้” ภาคินกล่าว… “เรา… ได้… เห็น… ข้อดี… ข้อเสีย… ของ… กัน… และ… กัน… อย่าง… ชัดเจน… และ… เมื่อ… เรา… ได้… เรียนรู้… ที่จะ… เข้าใจ… และ… ยอมรับ… ใน… จุด… ที่… แตกต่าง… ความรัก… มัน… ก็… เติบโต… ขึ้น… มา… ได้” “จริงค่ะ” พิณรดาพยักหน้า “บางครั้ง… การที่เรา… ยอม… ลด… ทิฐิ… ลง… บ้าง… มัน… ก็… ทำให้… ความสัมพันธ์… มัน… ดีขึ้น… ได้… มาก… เลย” “ผม… ยัง… จำ… ได้… ดี… ถึง… วัน… ที่… คุณ… ช่วย… ผม… ใน… การ… แก้ไข… วิกฤต… ของ… บริษัท… ครั้งนั้น… ครับ” ภาคินพูด… ด้วยน้ำเสียง… ที่เต็มไปด้วย… ความซาบซึ้ง… “ถ้า… ไม่มี… คุณ… วันนั้น… ผม… คง… ไม่รู้… จะ… ทำ… อย่างไร” “หนู… ก็… แค่… ทำ… ใน… สิ่ง… ที่… คิดว่า… ถูกต้อง… ค่ะ” พิณรดาตอบ… “หนู… เห็น… ความ… มุ่งมั่น… และ… ความ… รับผิดชอบ… ของ… คุณ… ใน… การ… กอบกู้… บริษัท… ของ… คุณ… มัน… ทำให้… หนู… เชื่อมั่น… ใน… ตัว… คุณ… มากขึ้น… จริงๆ” “คุณ… คือ… ของขวัญ… ที่… ดีที่สุด… ที่… โชคชะตา… มอบให้… ผม… นะครับ… ที่รัก” ภาคินกล่าว… เขาเอื้อมมือ… ไป… กุม… มือ… ของ… พิณรดา… ไว้… “ผม… รู้สึก… โชคดี… ที่สุด… ที่… ได้… มี… คุณ… อยู่… ใน… ชีวิต” “หนู… ก็… รู้สึก… โชคดี… เช่นกัน… ค่ะ” พิณรดาตอบ… “การได้… มา… อยู่… กับ… คุณ… คือ… สิ่ง… ที่… ดี… ที่สุด… ที่… เคย… เกิดขึ้น… กับ… หนู” “เรา… ควร… จะ… ไป… เยี่ยม… คุณ… แม่… บ้าง… นะครับ” ภาคินเสนอ “ท่าน… คง… คิดถึง… เรา” “จริงด้วยค่ะ” พิณรดาเห็นด้วย “แต่… ก่อน… ที่จะ… ไป… หนู… อยากจะ… ขอ… เวลา… อีก… สัก… ครู่… เพื่อ… ที่จะ… ได้… อยู่… กับ… คุณ… อย่าง… นี้… ก่อน” เธอซบ… หน้า… กับ… มือ… ของ… ภาคิน… “หนู… อยากจะ… จดจำ… ช่วงเวลา… ที่… มี… ความสุข… และ… สงบ… แบบนี้… ไว้… ใน… ความทรงจำ… ตลอดไป” ภาคินกอด… พิณรดา… อย่าง… อบอุ่น… “ผม… ก็… เช่นกัน… ครับ… ที่รัก… เรา… จะ… ใช้… เวลา… นี้… ให้… มี… ค่า… ที่สุด” เขา… มอง… ออกไป… ยัง… ผืนน้ำ… สีฟ้า… ของ… ทะเลสาบ… ที่… สะท้อน… ถึง… ความ… บริสุทธิ์… และ… ความ… สดใส… ของ… ความรัก… ของ… พวกเขา… ความทรงจำ… ใน… วันวาน… มัน… คือ… สิ่ง… ที่… เติมเต็ม… ให้… วัน… ปัจจุบัน… มี… ความหมาย… และ… เป็น… พลัง… ขับเคลื่อน… สู่… อนาคต… ที่… สดใส… กว่า… เดิม