วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พิณรดาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ในคฤหาสน์อัศวเมธา เธอทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างเต็มที่ ดูแลทุกอย่างภายในบ้านอย่างเรียบร้อย และปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความสุภาพ แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังรู้สึกห่างเหินจากภาคินอยู่ดี ภาคินเป็นสามีที่เอาใจใส่ แต่ก็ดูห่างเหิน เขากลับบ้านดึกเป็นประจำ และมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงาน พิณรดาไม่เคยได้พูดคุยกับเขาอย่างจริงจังเลยแม้แต่น้อย คืนหนึ่ง พิณรดานั่งรอภาคินอยู่ที่ห้องรับแขกจนดึกดื่น เธอกำลังจะลุกขึ้นไปนอน แต่แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามา "ยังไม่นอนอีกเหรอ" ภาคินถาม เมื่อเห็นพิณรดานั่งรออยู่ "รอคุณค่ะ" พิณรดาตอบ "ไม่เห็นคุณกลับมาสักที" ภาคินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ "ขอโทษนะ วันนี้งานยุ่งไปหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิณรดาตอบ "คุณทานอะไรมารึยังคะ" "ยังเลย" ภาคินกล่าว "เดี๋ยวหนูไปเตรียมให้นะคะ" พิณรดารีบลุกขึ้น "ไม่ต้องหรอก" ภาคินคว้าแขนเธอไว้ "เดี๋ยวเราออกไปทานข้างนอกกัน" พิณรดาแปลกใจ แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองคนเดินทางไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง พิณรดาสังเกตเห็นว่าภาคินดูผ่อนคลายมากขึ้นกว่าปกติ เขาเริ่มพูดคุยกับเธอมากขึ้น ถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ในชีวิตของเธอ "ผมขอโทษนะพิณรดา" ภาคินกล่าว ขณะที่กำลังทานอาหาร "ที่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้คุณ" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิณรดาตอบ "หนูเข้าใจว่าคุณมีภาระหน้าที่" "แต่ผมก็รู้สึกผิดนะ" ภาคินพูดต่อ "ที่ทำให้คุณต้องอยู่บ้านหลังนี้คนเดียว" "หนูไม่เคยรู้สึกเหงาค่ะ" พิณรดาโกหก "หนูมีงานอดิเรกทำ" "คุณเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งจริงๆ" ภาคินกล่าว "ผมชื่นชมคุณนะ" คำพูดของภาคินทำให้พิณรดารู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมองเธอในแง่ดีขนาดนี้ เมื่อทานอาหารเสร็จ ภาคินก็พาพิณรดากลับมาที่คฤหาสน์ "คืนนี้... เรานอนห้องเดียวกันนะ" ภาคินกล่าว ขณะที่เดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ พิณรดาตกใจ แต่ก็พยักหน้าตอบรับ เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นในใจ เมื่อทั้งคู่อยู่กันตามลำพังในห้องนอน บรรยากาศก็ยิ่งอึดอัด พิณรดาพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาภาคิน "พิณรดา" ภาคินเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาดูอ่อนโยนลง "ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ" พิณรดาหันไปมองเขาอย่างสงสัย "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องเกี่ยวกับพ่อของผม" ภาคินกล่าว "และแม่ของคุณ" พิณรดาขมวดคิ้ว "คุณพ่อกับคุณแม่หนูเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ" "คุณแม่ของผม" ภาคินเริ่มเล่า "เคยมีความสัมพันธ์กับพ่อของคุณ" คำพูดนั้นทำให้พิณรดานิ่งอึ้งไป เธอไม่เข้าใจว่าภาคินกำลังพูดถึงอะไร "สมัยก่อน" ภาคินเล่าต่อ "พ่อของคุณกับแม่ของผมเคยรักกันมาก แต่ก็มีอุปสรรคมากมาย ทำให้พวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้" "หนู... หนูไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" พิณรดาพูดเสียงสั่น "แน่นอน คุณไม่รู้" ภาคินกล่าว "เพราะมันเป็นความลับที่ถูกเก็บงำมานาน" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้คะ" พิณรดาถาม "ผมบังเอิญไปเจอจดหมายเก่าๆ ของแม่" ภาคินตอบ "เลยได้รู้ความจริงทั้งหมด" พิณรดาอ้าปากค้าง เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี "ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ" ภาคินกล่าว "แต่ความจริงก็คือความจริง" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกหนูล่ะคะ" พิณรดาถาม "ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะบอกหรือไม่" ภาคินตอบ "ผมกลัวว่ามันจะทำให้คุณยิ่งเจ็บปวด" "แต่ตอนนี้... คุณก็บอกแล้ว" พิณรดาพูดเสียงเบา "ผมคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่เราควรจะรู้ความจริง" ภาคินกล่าว "เพื่อที่เราจะได้ก้าวต่อไปข้างหน้าได้" พิณรดานั่งนิ่ง มองใบหน้าของภาคิน เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเธอเป็นอย่างไรในตอนนี้ เธอรู้สึกสับสน โกรธ และเสียใจ "ถ้าอย่างนั้น... ความแค้นทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างสองตระกูลของเรา..." พิณรดาเริ่มถาม "มันอาจจะไม่ได้เกิดจากความเกลียดชังอย่างที่เราคิด" ภาคินพูด "แต่อาจจะเกิดจากความเข้าใจผิด หรือการแก้แค้นที่ผิดที่ผิดทาง" "หนู... หนูไม่รู้จะคิดอย่างไรดี" พิณรดาพูดอย่างสับสน "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ภาคินถอนหายใจ "แต่ผมคิดว่า เราควรจะลองมองกันใหม่นะพิณรดา" ภาคินค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของพิณรดา สัมผัสของเขายังคงเย็นเยียบ แต่คราวนี้กลับมีความอบอุ่นแฝงอยู่ "ผมรู้ว่ามันยาก" ภาคินกล่าว "แต่ผมอยากให้เราลองพยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนะ" พิณรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ บีบมือของภาคินตอบรับ "หนู... หนูจะพยายามค่ะ" พิณรดาตอบเสียงเบา ในค่ำคืนนั้น พิณรดารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคินได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ความลับที่ถูกเปิดเผย อาจจะนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางใหม่ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน